แผนชิงรัก 9.1

หลังกลับจากชะอำ โรสเริ่มกลับมาทำงาน

เวลานี้เหลืองานพิธีกรรายการทีวีอย่างเดียว เพียงแค่นี้ก็ต้องแลกกับการยอมทำคีย์การ์ดห้องของเธอให้เอเดรียน แต่ส่วนใหญ่เขาจะให้มาร์ตินรับเธอไปที่โรงแรม  

"วันนี้ไม่ต้องให้มาร์ตินมารับนะ ฉันจะกลับไปนอนที่ห้อง มีงานต้องสะสาง"

"มาทำที่ห้องผมก็ได้นี่"

"เอเดรียน ไปห้องคุณฉันไม่เคยได้ทำอะไรเลย"

พูดทั้งเขินคนหื่นกามทำเอาไม่ได้พักผ่อน ร่างกายอ่อนเพลียทุกเช้า จนทุกวันนี้ไม่กล้าขับรถเอง เพราะเคยหลับในเฉี่ยวชนราวเหล็กกั้นขอบทางมาแล้ว ดีที่ไม่เป็นอะไรรุนแรงแค่รถบุบสีถลอกเท่านั้น โรสออกจากสตูดิโอเธอเดินผ่านรถเก๋งสีดำคันหนึ่ง ที่จอดริมฟุตบาธปากทางออก 

"พี่สาวครับ"

"อื้อ! ปล่อยนะ! "

หันตามเสียงเรียกยังไม่เห็นว่าเป็นใคร ก็ถูกมือใหญ่คว้าตัวเข้ามากอดไว้ อีกมือถือผ้าชุบยาสลบโปะเข้าที่จมูก แล้วลากขึ้นเบาะหลังของรถ หญิงสาวดิ้นรนสักพักก็นิ่งหลับคอพับลงกับตักหนุ่มวัยรุ่นร่างผอม 

"เสร็จล่ะ ออกรถเร็วสิมึง"  

หนุ่มวัยรุ่นร่างกายซูบผอมสั่งเพื่อนที่มาด้วยกันออกรถ

"สวยจริงๆ แม่งเอ้ยกูเสียดายว่ะ"

ชื่นชมพร้อมลูบแก้มเนียน อยากเปลี่ยนใจลากเข้าม่านรูดแทน แต่ต้องการเงินไปเสพยามากกว่า ระหว่างนี้ก็ค้นกระเป๋าถือหยิบฉวยทรัพย์สินทุกอย่าง รวมถึงเครื่องมือสื่อสารของเธอด้วย คนร้ายรีบปิดเครื่องไม่ให้ใครติดต่อมาได้ ต้องรีบนำเหยื่อไปส่งเซฟเฮาส์หรูตามที่ถูกว่าจ้าง

"สวยตั้งแต่หัวจรดเท้าเลย ฉันอยากเห็นแล้วสิว่า จุดเร้นลับของเธอจะงดงามเหมือนภายนอกที่เห็นไหม"

ชายสูงวัยในชุดนอนเสื้อคลุมสีน้ำตาลอ่อน ยิ้มชื่นชมความงามของหญิงสาวบนเตียง ขนาดเธอหลับไม่ได้สติยังงดงาม สวรรค์อยู่ตรงหน้าแล้ว แต่อยากได้ในแบบที่มันน่าตื่นเต้นสักหน่อย

 วิโรจน์หยิบกรรไกรมาตัดชุดเดรสทำงานที่โรสสวม ตั้งแต่คอเสื้อลงไปเรื่อยๆ ผ่านอกอวบคู่สวย ใช้สองมือเปิดเนื้อผ้าออกชื่นชมความงาม เนินแน่นส่วนที่พ้นจากบราเซียร์สีเบจ แล้วตัดต่ำลงไปเรื่อยๆ อย่างใจเย็น เขาไม่ชอบอะไรที่ไม่ระทึกใจ รอเธอฟื้นขึ้นมาแล้วค่อยไล่ขย้ำน่าสนุกกว่า แต่ระหว่างนี้ขอทำลายชุดสวย ให้อยู่ในสภาพใส่ไม่ได้เสียก่อน

เมริกาขับรถตามจนผู้รับจ้าง จนเห็นว่าโรสถูกอุ้มเข้าไปส่งวิโรจน์ถึงเซฟเฮาส์ เป็นบ้านหรูชั้นเดียวบนเนื้อที่กว้าง ที่นี่ไม่มีรั้วกั้นแต่เต็มไปด้วยวงจรปิดและมีเจ้าหน้าที่ดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

ใจจริงอยากขึ้นไปร่วมชมนาทีที่โรสย่อยยับ นาทีที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นของชายรุ่นพ่อ เหมือนอย่างที่เธอเคย อยากถ่ายคลิปที่ทำให้รู้สึกสะใจ แต่ติดที่ถูกสั่งไม่ให้เข้าไปยุ่ง ระหว่างกำลังแสยะยิ้ม ต้องหุบลงฉับพลันเมื่อรถของกฤษณ์พุ่งเข้ามาจอดเทียบเซฟเฮาส์ เขาไปไม่ทันตอนโรสออกจากสตูดิโอ ลองโทรศัพท์หาแต่ไม่สามารถติดต่อได้ แค่นั้นใจก็แทบร่วงลงตาตุ่ม

"พี่กฤษณ์! มาได้ไง"

โมโหแทบจะกรีดร้องออกมา เธออยากเข้าไปขวางนะ แต่กลัวเขาจะรู้ว่าเป็นฝีมือเธอ แต่เอ...หรือว่าทิพย์อาภาหักหลังเธอบอกให้สามีมาช่วยโรส

"ยัยทิพย์ เธอได้เห็นดีแน่"

เมริกาโกรธกัดเม้มริมฝีปาก มีเพื่อนโง่ๆ อย่างทิพย์อาภาทำให้แผนเธอไม่สำเร็จ ขอให้ขึ้นไปไม่ทันทีเถอะ เธอจอดรถรออยู่ตรงนี้นี่แหละ

กฤษณ์เดินเข้าไปในตัวบ้านบอดี้การ์ดสองคนออกมาขวาง หนึ่งในนั้นเอ่ยถามอย่างสุภาพเพราะคุ้นเคยกันดี และเขาไม่กล้าสบตาหนุ่มผู้มาใหม่ รู้สึกผิดอยู่ลึกๆ เพราะเมื่อตอนที่กฤษณ์คบกับโรส เขาเคยรับหน้าที่คุ้มกันให้ทั้งสอง

"คุณกฤษณ์นัดท่านวิโรจน์หรือเปล่าครับ"

"ไม่ได้นัด แต่ผมมีธุระด่วน" พยายามควบคุมความโกรธ เพราะเป็นห่วงหญิงที่รักเหลือเกิน

"เอาตรงๆ นะครับ ท่านมีผู้หญิง ผมไม่กล้าไปเรียกท่านมาพบคุณ"

"ผู้หญิงเหรอ! "

ก้อนเนื้อภายในอกซ้ายเต้นแรง กลัวว่าจะป็นโรส

"ให้ฉันเข้าไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพวกแก รวมทั้งเจ้านายแกเจอดีแน่"

กฤษณ์โวยวายเสียงดังลั่น วิ่งเข้าไปด้านในเขาเคยมาค้างที่นี่และรู้ว่าห้องของวิโรจน์อยู่ที่ไหน แต่ถูกคว้าตัวเอาไว้ ชายทั้งสองไม่ได้ทำรุนแรงกับเขา แต่ความแข็งแรงของคนที่ฝึกต่อสู้มีกำลังเหนือกว่าล็อกดอกเตอร์หนุ่มไว้ แม้จะดิ้นรนก็ไม่หลุด

"ปล่อยฉันนะเว้ย! โรส! โรสอยู่นี่ใช่ไหม!? "

"คุณกฤษณ์ครับ ผมให้เข้าไปไม่ได้จริงๆ "

"ปล่อยนะ คุณวิโรจน์ ถ้าโรสเป็นอะไรไปผมนี่แหละจะจัดการคุณ คุณก็รู้ว่าผมมีข้อมูลคุณทุกเรื่อง! " เสียงกฤษณ์ดังไปถึงคนข้างใน วิโรจน์หัวเสีย อยากจะได้ผู้หญิงคนนี้ก็อยากนะ แต่รู้ตัวว่ามีคดีเยอะ และเขาเองไม่ถูกกันกับรัฐมนตรีเกริกพลพ่อของกฤษณ์ แต่เพราะดอกเตอร์หนุ่มหัวรั้นกับที่บ้าน มาเป็นที่ปรึกษาให้กับเขา ถึงยังรอดพ้นจากเงื้อมมือของกฎหมายในหลายๆ คดี ส่วนทนายความของบริษัทที่ว่าจ้างนั้น เทียบไม่ได้กับที่ปรึกษาคนนี้เลย

ประตูเปิดผางปรากฏร่างของชายสูงวัย บอดี้การ์ดจึงยอมปล่อยตัวดอกเตอร์หนุ่ม กฤษณ์รีบวิ่งเข้าไปด้านในโดยไม่สนใจคนออกมาจากห้องนั้น สภาพของโรสหลับไม่รู้สึกตัวอยู่บนเตียง ชุดของเธอถูกตัดขาดทั้งหมด เผยร่างระหงขาวผ่องน่าหวงแหนที่มีเพียงชั้นในบนล่างเท่านั้น

"โรส! โรสของพี่"

เธอ ยังเป็นที่หนึ่งในใจของเขา กฤษณ์เขย่าแต่หญิงสาวไม่รู้สึกตัว เขาเรียกเธอซ้ำๆ โอบกอดไว้แนบอก แล้วคว้าผ้าห่มแพรผืนเล็กบนเตียงห่อเธอเอาไว้

"ผมยังไม่ได้ทำอะไร แต่ไม่รู้เธอโดนยาตัวไหนถึงได้สลบ"

เจ้าของบ้านเอ่ยหน้าตาเฉย กฤษณ์เม้มปากจ้องวิโรจน์อย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อพร้อมคำขู่

"ถ้าโรสเป็นอะไรไปผมไม่ปล่อยคุณแน่! "