บทที่ 3

“ลูกหญิงจ๊ะ แม่จะไปทักทายแขก พวกลูกช่วยกันทำแซนด์วิชและจัดชุดน้ำชาให้หน่อยได้มั้ยจ๊ะ มาแต่เช้า เกรงว่าอาจจะยังไม่ได้ทานอะไรกัน ทำให้สุดฝีมือนะลูก”

หญิงกุ้ง หญิงเก๋ หญิงแก้ม และหญิงก้อยตอบรับพร้อมกัน แล้วรีบเข้าไปในครัวเตรียมของรับแขกตามที่หม่อมไฉไลสั่ง

“พี่หญิงกุ้งคะ แขกของท่านแม่เป็นใครหรือ เหตุใดมาแต่เช้า ต้องมีธุระอะไรสำคัญเป็นแน่”

หญิงแก้ม พี่สาวคนที่สามเอ่ยถามระหว่างที่มือจัดเตรียมชุดแซนด์วิช

“พี่จะไปรู้เรื่องผู้ใหญ่ได้อย่างไร อ้าว... หญิงเก๋จ๊ะ น้ำร้อนแล้ว เทใส่กาได้เลยจ้ะ”

หญิงกุ้งบอกหญิงเก๋พี่สาวคนที่สอง ขณะที่มือก็จัดการพับผ้าเช็ดปากไปด้วย

หญิงก้อยผู้ไม่สันทัดงานบ้านงานเรือนเหมือนพวกพี่สาว ก็ได้แต่ช่วยจับจานชามช้อนส้อมเท่านั้น

“ทำไมหม่อมแม่ไม่ให้บ่าวทำหรือคะ มาใช้พวกเราทำไม”

หญิงก้อยบ่นสงสัย ปกติแล้วเธอจะลงมาในครัวเพราะต้องการหาอะไรกินเท่านั้น ไม่ใคร่จะได้ช่วยงานครัวสักเท่าใด

“หญิงก้อยละก็ หม่อมแม่ใช้นิดใช้หน่อยทำเป็นบ่น เอาน่าอีกเดี๋ยวเสร็จแล้ว ยกไปให้แขกเรียบร้อย เธอก็กลับไปอ่านหนังสือได้แล้วแหละจ้ะ”

พี่หญิงทั้งหลายส่งสายตาเอ็นดูมาที่หญิงก้อยน้องสุดท้อง เธอเป็นลูกคนเล็กอายุห่างจากพี่ ๆ ค่อนข้างมาก พี่ชายพี่หญิงจึงตามใจให้ความเอ็นดูมาตั้งแต่เด็ก

เมื่อของว่างน้ำชาจัดเตรียมเสร็จเรียบร้อย เหล่าคุณหญิงจึงได้เดินนำบ่าวพากันยกเข้าไปในห้องรับรอง ดูแลตั้งสำรับให้แขกแล้วกำลังจะพากันออกไป แต่หม่อมไฉไลเรียกขึ้นมาเสียก่อน

“ลูกหญิงจ๊ะ เข้ามากันก่อนสิ”

หญิงก้อยผู้อยู่ท้ายแถว คิดว่าตัวเองยังเป็นเด็กผู้น้อยอยู่เสมอ ไม่คิดว่าผู้ใหญ่จะเรียกตนให้อยู่ด้วยดังที่เป็นเช่นทุกครั้ง กำลังจะเดินผละออกไป ทว่าครั้งนี้หม่อมแม่รั้งให้อยู่เสียด้วยกันทั้งหมด

ด้วยเหตุนี้คุณหญิงทุกคนจึงเดินเรียงแถวตามอาวุโสเข้าไป หญิงก้อยจึงได้เห็นแขกที่มาเยี่ยมเยียนแต่เช้าชัด ๆ เธอคือผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกันกับหม่อมไฉไลแต่อ้วนกว่ามาก หน้าขาวเนียน คิ้วโก่ง ปากเรียวทาสีชมพูสด ใส่เสื้อผ้าไหมคอจีนสีขาวลายดอกท้อแดง กางเกงผ้าแพรสีแดงเข้าชุดกัน

เมื่อคุณหญิงพากันเดินเข้ามาเธอก็ยิ้มให้อย่างใจดี คลี่พัดออกแล้วพัดให้ตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเริ่มใช้สายตาสำรวจหญิงสาวแต่ละคนอย่างพึงใจ

หม่อมไฉไลเรียกให้ลูกสาวนั่งลงที่ตั่งตัวใหญ่ด้านหน้าชุดโซฟารับแขก แล้วแนะนำทีละคนตามอาวุโส จนมาถึงหญิงก้อย

“ลูกหญิงสุดท้องของดิฉันค่ะ คุณหญิงกชกรจรัสศรี  เพิ่งจะอายุ 18 ปี เมื่อเดือนที่แล้วนี่เอง เรียกหญิงก้อยก็ได้นะคะ รายนี้การบ้านการเรือนไม่สันทัดเท่าพวกพี่หญิงสักเท่าไหร่ ชอบแต่อ่านหนังสือ ในชั้นเรียนก็มักจะได้อันดับต้นเสมอค่ะ”

หญิงก้อยยกมือไหว้อย่างนอบน้อม ผู้หญิงคนนั้นมองเธออย่างพิจารณาซึ่งสายตาไม่เหมือนกับที่มองพี่หญิงคนอื่น หญิงก้อยรู้สึกประหม่าไม่น้อย ต่างจากพี่สาวที่คุ้นชินกับการออกงานสังคมมากกว่า อีกทั้งหม่อมแม่ยังบรรยายสรรพคุณของเธอต่างจากพวกพี่หญิงเสียแบบนั้น อายจะแย่