บทที่ 2 มีแต่ฉัน (02)

ใบหน้าคมเข้มเลื่อนต่ำมาหยุดอยู่ที่สะดื้อบุ๋ม คลอเคลียอยู่ชั่วครู่ก็ลากหน้าต่ำลงไปยังขอบกางเกงนอน มือดันร่างเล็กให้เอนตัวไปด้านหลัง ใช้ปลายนิ้วเกี่ยวขอบกางเกง รวมถึงแพนตี้สีขาวให้ร่นพ้นปลายเท้าสวย

          พะวากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เขินอายและรู้สึกสยิว ชั่วนาทีก็มีสิ่งที่ทำให้เนื้อตัวแดงก่ำ

          “อื้ม”

          เป็นเสียงครางในลำคออย่างพึงพอใจ

          “พะวาสวย” ตามมาด้วยคำชมจากปากหยักลึก

          ถ้อยคำนั้นทำให้พะวารู้สึกเขินอายมากกว่าครั้งไหนๆ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่อายจนอยากจะหายตัวได้ แต่อีกใจก็ไม่อยากหายไป เพราะความปรารถนาที่เกิดขึ้นทำให้ตื่นเต้นเสียเหลือเกิน รสชาติความหวานที่ได้ลิ้มลองยิ่งเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดความโหยหา

          เธออยากรู้ว่าหากลุ่มหลงลึกมากกว่านี้จะเป็นอย่างไร ชั่วครู่ต่อมาภวังค์ความคิดก็ถูกสะกิดให้หลุดออกมา เพราะปลายนิ้วแกร่งวนเวียนลูบไล้อยู่แถวโพรงเนื้ออ่อนนุ่ม

          คิระใช้นิ้วกรีดไปตามกลีบกุหลาบงาม ดวงหน้าเงยขึ้นไปมองคนที่กัดปากอย่างแรง ทุกการสัมผัสผิวกายนวลขาวจะสะดุ้งเล็กๆ

          ความหวานฉ่ำของพะวาทำให้คิระค่อยๆ สอดนิ้วชำแรกเข้าไปในใจกลางกุหลาบ

          “ไหวไหม”  คิระเอ่ยถามเสียงนุ่ม

          คนหลับตาไม่ยอมโต้ตอบ เอาแต่กัดฟันแน่น ยอมรับว่ารู้สึกเจ็บ ทว่าก็ทำให้ยิ่งปรารถนาด้วยเช่นกัน ช่างเป็นความรู้สึกที่ขัดแย้งสิ้นดี

          คิระคาดเดาจากปฏิกิริยาของหญิงสาวจึงเลื่อนใบหน้าไปคลอเคลียที่ซอกหูสะอาด ริมฝีปากหนาขบกัดเบาๆ ปลายลิ้นตวัดเลียไล้ ขณะค่อยๆ ขยับปลายนิ้วเข้าไปอีกนิด

          “อื้อ... ”

          พะวาปล่อยเสียงกระเส่า ยิ่งนิ้วแกร่งขยับ เธอยิ่งรู้สึกคล้ายกำลังจะคลั่ง แล้วแอ่นอกรับปากได้รูปที่เลื่อนต่ำมากลืนกินยอดอก

          “คุณคี”           

          พะวารู้สึกว่าเธอกำลังจะเดินไปสุดทาง สะโพกเคลื่อนเข้าหานิ้วที่ขยับไปมา ชั่วครู่เท่านั้นร่างของเธอก็เกร็งกระตุก ปลดปล่อยทุกอย่างออกมา

          คิระกดยิ้ม ยื่นหน้าไปจูบพะวาที่มีท่าทางเหนื่อยหอบชัดเจนพร้อมกระซิบบอกข้างหูสวย          

          “ลืมตาได้แล้วพะวา”     

          พะวายกคิ้วขึ้นคล้ายสงสัย ทำไมถึงยอมให้เธอลืมตาแล้วค่อยๆ ทำตามคำเอ่ยบอก

          สิ่งแรกที่เธอเห็นก็ไม่พ้นกรอบหน้าหล่อเหลากับรอยยิ้มมุมปากที่ดูทั้งเจ้าเล่ห์และมีเสน่ห์ แต่แค่มองต่ำไปเท่านั้น ปากที่เคยถูกจูบก็อ้าออกคล้ายกับตกตะลึง

          พะวาตาโตเป็นลำดับต่อมา ทำให้คิระหัวเราะเบาๆ

          “ไม่ตาย เชื่อฉัน” คิระบอกเสียงแหบพร่า หลังเห็นพะวาจับจ้องตัวตนแข็งขืน

          “มันจะเข้าไปอยู่ในพะวาน้อยได้หรือคะ” พะวาถามอย่างไม่มั่นใจ และไม่รู้ว่าชายหนุ่มถอดเสื้อผ้าออกตอนไหน สิ่งที่ชูชันเบื้องหน้าทำให้รู้สึกหายใจติดขัด มันดูใหญ่และโตเกินกว่าจะรับไหว

          “อืมม...คิดว่าได้นะ”      

           คิระทำท่าครุ่นคิดก่อนตอบ แล้วกลั้วหัวเราะในคำถามที่ฟังดูน่ารักของพะวา มือยกขึ้นลูบผมนุ่มสลวยหลังเห็นท่าทางหวั่นๆ ของหญิงสาวราวต้องการปลุกปลอบ

          พะวาทำหน้าไม่ถูก บอกไม่ได้ว่าสมควรจะรู้สึกอย่างไรดี เขินอายสิ่งไหนมากกว่ากัน ระหว่างตัวเองเปลือย หรือการได้เห็นตัวตนของคิระ แล้วนี่น่ะหรือที่รุ่นพี่ของเธอบอกว่าทั้งแซ่บทั้งเด็ด เธอคิดว่าก็น่าจะเป็นเช่นนั้น ก่อนจะสังเกตเห็นว่าตรงเหนือเอวของชายหนุ่มมีรอยสักตัวอักษรสลักอยู่

          LOVE ME MORE

          คิระยื่นใบหน้าไปกดจูบกลีบปากนุ่มคล้ายอยากจะปลุกปลอบให้พะวาเลิกกลัว มือยื่นไปดึงมือนุ่มมาสัมผัสกับตัวตนของเขาเบาๆ

          พะวาไม่ได้ดึงมือออก แต่เนื้อตัวแข็งทื่อ แก้มแดงปลั่ง

          คิระใช้อีกมือนวดมือบางให้ค่อยๆ กลับมาอ่อนและชินกับความแข็งขืนที่ร้อนผ่าว แล้วถึงออกแรงกดขยับขึ้นลง

          พะวามองตามสิ่งที่โดดเด่นปะทะสายตา พยายามดึงตัวเองออกมาจากอาการประหม่า พร้อมทั้งเริ่มทำตัวเป็นเด็กหัวไว ค่อยๆ นำพาความสุขมอบให้แก่ชายหนุ่ม

          “อื้ม ดีมากพะวา” คิระครางในความหัวไวของพะวา ความสุขพัดวนไปทั่ว ขณะยื่นริมฝีปากไปกดจูบหนักๆ บนปากอิ่มสวย

          พะวาเริ่มสนุก เพราะรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้คุมเกม ยิ่งขยับมือเร็วไวยิ่งรู้สึกตัวเองอยู่เหนือคิระ แต่ไม่นานกลับถูกหยุด เพราะคนตัวโตรู้ทันเสียแล้ว

          คิระแทบทนไม่ไหวกับการปรนเปรอของมือน้อย ก่อนที่เขาจะยั้งตัวไม่อยู่จึงยุติความสุขนั้น เนื่องจากความสุขที่มากล้นกำลังรออยู่

          สองมือดันร่างเล็กให้นอนราบลงบนเตียง ไล่ตามองตั้งแต่ปลายเท้าจนมาถึงส่วนที่อยู่ต่ำกว่าสะโพก กรอบหน้าโน้มลงไปแนบชิดละเลงปลายลิ้นเพิ่มความชุ่มฉ่ำ แล้วอ้อยอิ่งอยู่หลายนาทีกว่าจะขยับหน้าขึ้นไปฟัดทรวงนุ่มทั้งซ้ายและขวา

          “อื้อ...คุณคี”

          พะวาดีดดิ้นยิ่งกว่าเดิม ปลายลิ้นที่ตวัดพันยิ่งเพิ่มความปรารถนา อึดใจเดียวเท่านั้นคิระก็ขยับใบหน้าขึ้นมาจดจ้องมองเธอ

          ใช่ว่าเธอจะเป็นเด็กที่ไม่ประสา พอจะรู้อยู่ว่าสายตาที่ชายหนุ่มมองหมายถึงสิ่งใดจึงกัดเม้มปาก แล้วเห็นเขาเอี้ยวตัวไปหยิบถุงยางที่วางไว้บนโต๊ะ

          เธอมองตามขั้นตอนการสวมใส่อย่างใคร่รู้ คิระทำทุกอย่างอย่างเชื่องช้าหลังเห็นสายตาคู่สวยเฝ้ามอง เมื่อเสร็จก็กลับมากดจูบที่กลีบปากอิ่ม แล้วค่อยๆ ขยับตัวเข้าหา

          เสี้ยวนาทีนั้นพะวาก็รับรู้ได้ถึงความเจ็บที่วิ่งแทรกเข้ามา

          “จูบและกอดฉันสิพะวา”

          คิระปล่อยถ้อยคำหลังเห็นว่าคนตัวเล็กต้านทานตัวตนของเขาไม่ไหว ดวงหน้ายื่นไปใกล้

          พะวาไม่รอช้าจูบริมฝีปากหนา มือขยับขึ้นไปโอบรัดคิระ ชายหนุ่มตอบกลับอย่างนุ่มนวล ไม่นานเท่าไรความเคลิบเคลิ้มก็ทดแทนความเจ็บ สะโพกหนักจึงเริ่มกดลึกอีกครั้ง

          ในครั้งนี้ความเจ็บลดน้อยลง แต่พะวาก็ไม่วายรู้สึกอึดอัดกับความใหญ่โต คิระจึงค่อยๆ ขยับตัวให้พะวาชินกับความอุ่นร้อน

          “อื้อ”

          ไม่นานทั้งคิระและพะวาก็ครางในลำคอกับกระแสสวาทที่พุ่งทะยาน

          พะวารู้สึกคล้ายกับมีปีกแล้วได้โบยบินขึ้นไปบนอยู่ท้องฟ้า แม้จะหอบถี่กลับมีความสุข ทรวงกลมกลึงกระเพื่อมขึ้นลงจากแรงรัก

          คิระกดกระแทกถี่ ปากนั้นเลื่อนไปดูดดึงสอดแทรกปลายลิ้น เขาปรนเปรอพะวาทั้งด้านล่างและด้านบน แล้วจับพลิกร่างเล็กให้ขึ้นมานั่งบนหน้าขาในท่าหันหลังให้

           มือหนาโอบจากด้านหลังไปขยำทรวงละมุนแล้วกระซิบเสียงแหบพร่า     

          “ลองขยับสิพะวา”