บทที่ 2 มีแต่ฉัน (03)

“ลองขยับสิพะวา”

          “นี่เบสิกแล้วหรือคะ” พะวาร้องถาม ไหนว่าครั้งแรกของเธอควรเริ่มที่เตียง มันก็สมควรเป็นท่าง่ายๆ ไม่ใช่หรือ

          คิระกดยิ้มลึกแทนคำตอบ คิ้วเลิกขึ้นคล้ายบอกว่าเฝ้ารอ

          พะวาจึงส่งเสียงยาวตอบกลับ “จะลองขยับดูเดี๋ยวนี้ละค่ะ”

          สะโพกสวยค่อยๆ ขยับขึ้นแล้วกดช้าๆ ลงหาความใหญ่โต มีมือแกร่งช่วยประคองนำพาเธอให้พบความสุขที่หวานล้ำ ท่วงท่านี้ยิ่งทำให้สัมผัสได้ถึงตัวตนของคิระ

          ชายหนุ่มช่วยด้วยการยกสะโพกสวนกลับ แล้วเคลื่อนไหวเร็วไวด้วยความปรารถนาที่กำลังล้นทะลัก

          ไม่นานคิระก็พลิกร่างเล็กให้หันกลับมานอนราบเช่นเดิม ดวงหน้าโน้มไปกดจูบหนักหน่วง สะโพกเร่งรัวจังหวะเพราะเขาใกล้จะพบกับความสุข พะวาเองก็ยกตัวตอบกลับด้วยความรู้สึกที่ใกล้จะกรีดร้อง ไม่นานทั้งสองร่างก็เกร็งกระตุกแล้วนอนหอบหายใจอยู่หลายนาที

          พะวารู้สึกว่าร่างกายของเธอเหนื่อยอ่อน พอจบบทรักก็ง่วงขึ้นในทันตา ถ้อยคำที่หมายจะเอ่ยบอกก็ไม่ทันพ้นปาก ดวงตาปิดสนิทไปเสียแล้ว

          คิระหันไปมองคนที่หลับไปอย่างง่ายดาย ทั้งที่เนื้อตัวมีแต่เหงื่อ สงสัยคงจะง่วงมากจริงๆ

          ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นถอดเครื่องป้องกันโยนทิ้งถังขยะ หยิบกางเกงขึ้นสวม ถือวิสาสะเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบผ้าขนหนูออกมาหนึ่งผืน เขาจะช่วยให้คนที่หลับไปนอนได้สบายขึ้น โดยไม่ต้องเหนียวตัว

           

          เจ้าของร่างบอบบางกะพริบตาถี่ๆ เมื่อได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ทุกวัน แม้จะยังไม่อยากตื่นก็ต้องฝืนลืมตาขึ้น เพราะเธอต้องไปทำงานเพื่อให้ได้รับเงินเดือนมาใช้จ่าย

          คนที่นอนหลับสนิทมากที่สุดในรอบสองเดือนที่ผ่านมาเลิกคิ้วย่นจมูก แม้จะรู้สึกว่านอนได้เต็มอิ่ม แต่เนื้อตัวกลับปวดเมื่อยราวกับไปวิ่งรอบสนามบอลมาสักยี่สิบรอบ ยามขยับตัวจะลุกก็สัมผัสได้ว่าเธอมีเพื่อนร่วมเตียง

          ภาพจำต่างๆ วิ่งวนเข้ามาโดยพลัน พวงแก้มเลยแดงปลั่งในบทรักของเมื่อค่ำคืน สายตาจดจ้องมองบุรุษร่างกำยำที่ยังหลับสนิทอยู่ แม้ยามนอนเสน่ห์ที่เขามีก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย

          พะวาขยับตัวแผ่วเบา แค่ปลายเท้าแตะพื้น สีหน้าก็บูดเบี้ยว ความเจ็บวิ่งปรี่เข้ามาแจ้งเตือนถึงความสุขน่าถวิลหา แล้วค่อยๆ พาตัวเองลงไปอาบน้ำที่ชั้นล่าง

          “คงไปแล้ว”

          พะวาหันไปมองห้องนอนที่อยู่ชั้นล่าง ห้องนั้นถูกปิดสนิท แล้วก้าวเท้าเข้าไปอาบน้ำ หากช้ากว่านี้เกรงว่าจะไปถึงที่ทำงานสายเอาได้

          ยี่สิบนาทีต่อมาสองเท้าเรียวเล็กก็ย่องกลับขึ้นห้อง พยายามให้แผ่วเบาไม่ไปรบกวนการนอนของบุรุษร่างโต ก้นหย่อนลงนั่งบนโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วเริ่มใช้เครื่องประทินผิว

          แต่งหน้าไปได้ไม่นานก็เห็นว่ามีคนพิงตัวกับหัวเตียงมองเธออยู่ ลำตัวจึงหมุนไปเผชิญหน้า

          “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณคี”

          “อื้ม”

          มีเสียงครางรับในลำคอ พะวายังไม่ได้หันกลับไปแต่งหน้าต่อ เธอต้องเอ่ยบอกประโยคหนึ่งเสียก่อน

          “พะวาติดใจค่ะ”

          พอได้ลองแล้วเธอก็ติดใจเหมือนที่ใครๆ บอกนั่นแหละ แค่จุดประสงค์หลักของเธอไม่ใช่เซ็กซ์ก็เท่านั้น

          “นับจากนี้หนึ่งปี เราแซ่บกับเด็ดกันที่นี่ได้ไหมคะ พะวาไม่อยากทิ้งบ้านไปไหน” สิ้นวาจาพะวามองตาแป๋วอย่างรอคำตอบ และคำเอ่ยของเธอมีความนัยแฝงอยู่ คิระยังนิ่งสงบ ดวงตาคมกล้ามองตรงไปยังผู้หญิงที่ตัวเล็กกว่าเขาอยู่มาก

          “แล้วแต่พะวา” ในที่สุดคิระก็เอ่ยบอก พะวายิ้มโล่งใจพร้อมขยับตัวลุกไปหา คว้าหนึ่งอย่างที่อยู่ในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งมาด้วย

          “กุญแจบ้านของพะวาค่ะ” เธอยื่นกุญแจเก่าๆ ดอกหนึ่งไปให้ แล้วอธิบายอีกประโยคหลังจากเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง      

          “เป็นดอกเก่าของคุณพ่อค่ะ"

          คิระเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นคล้ายมีคำถาม

          “พ่อเสียไปเมื่อสองเดือนที่แล้วค่ะ” สีหน้าและน้ำเสียงเศร้าลงเมื่อพูดถึงบิดา แม้เธอทำใจได้ส่วนหนึ่งแล้ว พอคิดถึงความเศร้าก็มักวิ่งปรี่เข้ามาขย้ำความรู้สึก

          “เสียใจด้วยนะ”

          “ค่ะ”

          พะวายิ้มรับในความเสียใจที่คนตัวโตมีให้ก่อนเดินกลับไปแต่งหน้าต่อ ห้านาทีต่อมาก็เสร็จ

          “พะวาต้องออกไปทำงานแล้วค่ะ” ถึงเวลาที่เธอต้องออกจากบ้านแล้ว แต่ไม่วายบอกหนึ่งสิ่งสำคัญ “อย่าไว้ใจคนที่อยู่ที่นี่อีกคนมากนะคะ”

          “พอรู้”

          มองปราดเดียวเขาก็รู้ว่าระหว่างหญิงสาวกับผู้อาศัยต้องมีปัญหาบางอย่าง อยู่ที่ว่าจะเป็นปัญหาในรูปแบบไหนก็เท่านั้น 

          ปิ๊นๆ ไม่ทันที่ทั้งสองจะได้พูดคุยอะไรกันอีก เสียงแตรของรถจักรยานยนต์ก็ดังขึ้นหน้าบ้าน

          “พี่เปี๊ยกมารับพะวาแล้วค่ะ” พะวาชะเง้อคอไปมองนอกหน้าต่าง เห็นว่าม้าเร็วของเธอมาแล้ว

          “พะวาไปแล้วนะคะ คืนนี้พะวาจะไปหาที่เดิมค่ะ”

          พอพูดจบมือเรียวเล็กก็ยกขึ้นโบกสองสามหนเป็นการร่ำลา ก่อนเธอกับเขาจะได้พบกันใหม่ในค่ำคืนนี้ พอไปถึงหน้าบ้านก็กล่าวคำทักทายคำเดิมกับหนุ่มมอเตอร์ไซค์รับจ้าง ที่มารับเธอไปส่งหน้าปากซอยเป็นระยะเวลาสองปีเต็มแล้ว

          “สวัสดีค่ะพี่เปี๊ยก”

          ชั่วอึดใจรถมอเตอร์ไซค์สีน้ำเงินก็นำพาพะวาห่างจากบ้าน มีสายตาคู่แกร่งเฝ้ามองจากหน้าต่างบ้าน ก่อนคิระจะพลิกตัวหย่อนสะโพกพิงกับขอบหน้าต่าง กวาดมองไปรอบๆ ห้องนอนห้องเล็กที่มีการตกแต่งง่ายๆ ดูเป็นระเบียบ

          สมองเริ่มคิดคำนวณและมองประเมิน ชักอยากรู้ว่าผู้หญิงตัวเล็กคนนี้ซ่อนเหตุผลอะไรไว้

          อย่างไรคงได้รู้เมื่อเขาต้องอยู่ที่นี่อีกหนึ่งปี แล้วขยับตัวไปยังรถของตัวเองเพื่อหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ ก่อนหายเข้าไปในห้องน้ำที่เห็นร่องรอยของการซ่อมแซม

          พอออกมาแล้วก็ลงกลอนล็อกประตูห้องนอนและประตูบ้าน จากนั้นก็ขับรถเอสยูวีกลับไปผับที่เป็นจุดเริ่มต้น