Beranda / โรแมนติก / คุณคี / บทที่ 2 มีแต่ฉัน

Share

บทที่ 2 มีแต่ฉัน

last update Tanggal publikasi: 2026-08-30 20:53:06

“จูบพะวาได้ไหมคะ”

          จู่ๆ เธอก็อยากให้เขาจูบ

          คิระไม่รอช้าเคลื่อนใบหน้าไปแนบชิดหน้านวลสวย ปากหยักลึกตวัดไล้เลียเรียวปากอิ่มด้านนอก ยังไม่ได้บุกเข้าไปในโพรงปากหวาน ราวกับเขาต้องการจะทำให้คนตัวเล็กยิ่งกระหาย

          ดวงตาฉ่ำเยิ้มมองไปยังคนที่เริ่มอย่างนุ่มนวล ทว่าก็สามารถปลุกความดํากฤษณาให้ลุกโชนขึ้นได้ คนไร้ประสบการณ์รู้สึกวูบวาบไปทั่วช่องท้องจนคล้ายว่าจะบิดเป็นเกลียว มือเลื่อนขึ้นไปขยำเสื้อเชิ้ตสีขาวที่คิระสวมใส่แล้วกระตุกเสื้อสองหนราวกับอยากจะบอกว่า

          ‘เลิกใจเย็นเสียทีคุณคี จูบพะวาได้แล้วค่ะ’

          คิระไม่อยากหยอกเย้าคนไม่ประสามากจนเกินไปจึงใช้ริมฝีปากดูดดึงสอดไซ้กลีบปากนุ่ม และความซุกซนก็ตามมาเมื่อโพรงปากหวานถูกสำรวจไปทั่ว

          สองมือแกร่งเองก็ขยับจับประคองหน้านวลสวย ชั่วครู่หนึ่งก็เลื่อนปลายนิ้วแทรกเข้าไปในกลุ่มผมดำสลวย เขารู้สึกว่าผมของพะวาทั้งนุ่มและนิ่ม

          พะวาปล่อยใจให้เตลิดเพริดกับการปรนเปรอของคิระ ลมหายใจสะดุดเมื่อรู้ว่ากระดุมของชุดนอนกำลังถูกแกะอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากที่ดูดดึงก็เคลื่อนย้ายต่ำไปขบกัดให้ยิ่งปรารถนา ไม่ทันไรหูกลับได้ยินเสียงบางอย่างที่หน้าห้องนอน

          เสียงฝีเท้าของคนเดินวนไปมาราวกับหงุดหงิดงุ่นง่าน พะวากัดเม้มปาก ก่อนมองไปยังคิระที่ดันตัวขึ้นมองตามเสียงนั้น

          ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นราวกับตั้งคำถามว่าจะเอาอย่างไรดี กับผู้อาศัยที่เขามองปราดเดียวก็รู้ว่าต้องมีอะไรบางอย่าง

          พะวาไม่ได้ดันร่างกำยำให้ออกห่างแต่โน้มลำคอแกร่งลงมาใกล้ ปากปล่อยประโยคร้องขอออกไป

          “เราทำกันเสียงดังหน่อยได้ไหมคะ”       

          พะวารู้ว่าคำพูดของเธอดูบ้าบิ่น หน้าไม่อาย แต่เมื่อเลือกทางนี้แล้วก็ไม่คิดถอย ส่วนคิระบิดปากเป็นยิ้มแล้วจูบกลีบปากอิ่มตอบกลับความต้องการของคนตัวเล็ก แล้วดูดดึงปากนุ่มอย่างหนักหน่วง

          “อื่อ...”

บทที่ 2 มีแต่ฉัน

          “อื่อ...”

          ปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตวัดรัดลิ้นนุ่ม มือแกร่งสอดเข้าไปใต้เอวคอดอุ้มรวบร่างอรชรขึ้นมานั่งเกยบนหน้าตัก

          พะวาหายใจถี่ลึก ทั้งตื่นเต้นและตื่นกลัว รวมถึงมีอาการระแวงนิดๆ ในยามเหลือบตาไปมองทางประตูห้องนอน

          เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาหยุดจูบ คนที่ให้ความสนใจกับสิ่งอื่นเมื่อครู่จึงลากตากลับมามองเขา

          “หลับตาลงสิพะวา แล้วมีแต่ฉัน” น้ำเสียงทุ้มนุ่มพ้นปากหยัก แต่ครั้งนี้มีความเข้มข้นเพิ่มขึ้น

          พะวาไม่อิดออดรีบหลับตาลง นาทีนั้นก็รับรู้ได้ถึงปลายนิ้วที่จับกลีบปากด้านล่างให้เผยอต่ำลงก่อนจะถูกลูบไล้ คิระใช้อีกมือสอดเข้าไปใต้ชุดนอนตรงไปที่บราเซียลูกไม้สีขาว ที่เนื้อผ้ามีความบางและเบา

          “อื้อ... ”

          แค่ความเย็นจากปลายนิ้วแตะทรวงกลมกลึง เสียงแห่งความปรารถนาก็ดังระงม ยิ่งยามถูกนวดฟอนเฟ้นก็ราวกับมีกระแสไฟวิ่งไหลไปทั่วกาย จนยอดปทุมถันดีดเด้งชูชัน ร่างกายนั้นก็ร้อนผ่าวตามความรู้สึก

           คิระเคล้าคลึงสร้างห้วงอารมณ์รักให้เป็นราวกับทะเลลึก ที่นักดำน้ำชอบกระโดดลงไปแหวกว่ายค้นหาความสวยงามใต้พื้นลึกกว้าง แล้วเลื่อนไล้ฝ่ามือไปด้านหลัง ปลดตะขอบราเซียร์ให้หลุดออก

          พะวาห่อไหล่เข้าหากันทันที คิระกดยิ้มลึกกับท่าทางนั้นแล้วใช้ปลายจมูกโด่งคลอเคลียที่ซอกคอขาว ใช้ปลายลิ้นอุ่นๆ ตวัดไปสัมผัสเนื้อกายหอมเย้ายวน

          พะวาสะดุ้ง ความซ่านสยิวเริ่มจากลำคอ ไม่นานเสียงครางกระเส่าก็ดังแว่วเมื่อนิ้วแกร่งกำขยำความนุ่มเด้งแรงขึ้นและแรงขึ้น

          “อ่า... ”

          พะวาเคลิบเคลิ้มหลงใหลไปกับรสชาติแปลกใหม่ ปล่อยอารมณ์ให้นำพาก่อนจะรับรู้ว่าชุดนอนลายผลส้มกำลังถูกดึงออกทางศีรษะ

          ดวงตาจึงทำท่าจะเปิดขึ้น แต่ต้องปิดแน่นกว่าเดิมยามมีคำสั่งจากชายหนุ่ม

          “ห้ามลืมตา”

          หากดวงตาคู่สวยเปิดขึ้น เชื่อว่าใจดวงน้อยๆ คงจะว่อกแว่กไปอยู่ที่หน้าประตู จังหวะที่ถ้อยคำจบลง ชุดนอนก็ถูกโยนทิ้งไว้ข้างเตียง

          เขาเห็นชัดว่าพะวาเม้มปาก พวงแก้มแดงปลั่ง แล้วไล่ตาคมกล้าลงไปยังทรวงกลมกลึงที่ยั่วยวนฝ่ามือ ไม่รอช้ายกขึ้นไปเคล้าคลึงอย่างปรารถนา สลับกับการใช้ปากงับยอดอกเบาๆ

          พะวาแทบดีดดิ้นในความสุขที่มากยิ่งกว่าเก่า การหลับตาทำให้เธอเลิกพะวงกับสิ่งอื่น เพราะว่าสัมผัสได้ถึงแต่คิระ

          คิระพึงพอใจกับความนุ่มที่พอดีมือ แล้วลากกรอบหน้าขึ้นไปแนบกับปลายจมูกสวย ใช้จมูกของเขาเขี่ยไปมาราวกับเอ็นดูคนที่เชื่อฟังคำสั่ง

          จากนั้นมอบความหวานให้พะวาอีกครั้งด้วยริมฝีปากที่กดจูบและดูดดึงจนเกิดเสียง มือลูบไล้ทั่วกายนุ่มนิ่มก่อนเลื่อนต่ำลงไปวอแวกับกางเกงนอนที่ทำให้หญิงสาวหายใจถี่

          พะวาหุบขาเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ไม่นานก็มีคำขอร้องอ้อนๆ ที่ทำให้หัวใจสั่นสะท้าน

          “ให้ฉันได้เข้าไปนะพะวา ฉันอยากเห็นตัวตนของพะวา”

          เสียงนั้นราวกับมีมนตร์สะกดให้เธอยินยอมทำตาม สองขาเปิดออกเล็กน้อย คิระกดยิ้มพอใจ ใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามขาเรียวสวย

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • คุณคี   บทที่ 10 ชัดเจน (04)

    ส่วนคิระตรงดิ่งไปยังร้าน หลังโยนงานให้คนสนิทดูแลมาสองวัน ไม่ทันไปถึงก็ได้รับสายจากเจ้าตัว “เฮียครับ นักสืบติดต่อกลับมาว่าอยากพบเฮียครับ เห็นว่าโทร.ไปหาเฮียแล้วแต่เฮียไม่รับ” กรวัฒน์แจ้งถึงธุระสำคัญ เสียงนั้นยังติดง่วงอยู่นิดๆ ก็เวลานี้ไม่ใช่เวลาตื่นของเขา ต่างจากเสียงของรุ่นพี่ที่ดูเหมือนไม่มีอาการง่วงเลยสักนิด “ฉันลืมหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นมาด้วย บอกให้เขาเข้ามาเจอที่ร้านได้เลย” คิระมองหารอบรถก่อนถึงตอบ แล้วมุ่งหน้าไปให้ถึงร้าน เดินตรงขึ้นไปยังห้องทำงานเพื่อรอนักสืบที่ว่าจ้าง คิดว่าฝ่ายนั้นคงมีความคืบหน้ามารายงาน ประมาณสองชั่วโมงต่อมาผู้ชายรูปร่างสันทัด ผิวขาว แต่งตัวดูสุภาพก็ก้าวเท้าเข้ามาหาพร้อมซองเอกสารสีน้ำตาล “สวัสดีครับคุณคี” “เชิญนั่งครับคุณประสิทธิ์” คิระขยับตัวลุกขึ้น มือผายเชิญนักสืบที่เขาว่าจ้างให้นั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้า ประสิทธิ์กดศีรษะลงเป็นมารยาท พอแผ่นหลังตั้งตรงก็ยื่นซองเอกสารไปให้แก่ลูกค้า “นี่เป็นประวัติที่คุณคีอยากได้ครับ และเดี๋ยวผมจะส่งสำเนาทั้งหมดเข้าเมลให้ด้ว

  • คุณคี   บทที่ 10 ชัดเจน (03)

    “เช้าแล้วค่ะ” พะวาทำตามที่รับปากไว้ว่าพอเธอตื่นจะปลุกคนตัวโต สายตากลมโตจ้องมองคนที่ค่อยๆ ลุกขึ้นมาพิงแผ่นหลังกับหัวเตียง คิระบิดศีรษะไปทางซ้ายและขวาขับไล่ความง่วง แล้วได้ยินคำถามที่ทำให้ส่ายหน้า “ธุระที่ไปทำเป็นทางการไหมคะ พะวาจะได้รีดชุดให้” “ไม่ต้องหรอก ฉันแค่จะไปส่งพะวา” คนตัวโตเฉลยพร้อมรอยยิ้ม “พะวาคือธุระของคุณคีหรือคะ” นิ้วเรียวสวยชี้เข้าหาตัวเอง คิระจึงพยักหน้าบอกซ้ำ เสียงใสๆ จึงร้องค้านโต้ตอบไป “คุณคีนอนต่อไปเถอะค่ะ พะวานั่งรถแท็กซี่ไปเองได้” คิดว่าชายหนุ่มคงกลัวเธอจะลำบาก และไม่วายยังห่วงอยู่เล็กๆ จึงตั้งใจจะพาเธอไปส่งยังที่ทำงาน “ฉันอยากไปเห็นว่าพะวาทำงานที่ไหน พะวาไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวสาย” คิระมองเด็กดื้อที่ไม่ยอมให้เขาไปส่ง แม้ให้เหตุผลนั้นไปก็ยังไม่ได้ผล จึงมัดมือชกด้วยการดันร่างเล็กให้รีบไปชำระร่างกาย พะวาทำสีหน้าอ่อนใจ สุดท้ายก็ต้องยอมโอนอ่อนให้ ส่วนชายหนุ่มขยับตัวลุกหลังพะวาเดินหายไปอาบน้ำ ไปยืนทอดตามองยามเช้าที่ไม่ค่อยได้สัมผัส มันไม่ได้ทำให้รู้สึกดีเด่อะไรสักนิดกับบรร

  • คุณคี   บทที่ 10 ชัดเจน (02)

    เธอก็คือเธอ ไม่มีทางแทนใครได้ และเอาเข้าจริงๆ แม้จะมีส่วนที่คล้าย แต่ส่วนต่างก็มีมาก “บางอย่างที่ไม่สำคัญพี่ก็ทิ้ง แต่บางอย่างที่มีประโยชน์ พี่ก็เลือกจะเก็บไว้ ไม่ใช่เพราะปอหรอก” คิระจัดแจงแถลงไขให้ปาฏลีได้กระจ่างใจ ปาฏลีรู้สึกเหมือนโดนปิดประตูใส่หน้า น้ำตาเม็ดกลมและเสียงสะอื้นไห้ก็ดังขึ้นอีก หนนี้หนักกว่าเดิม... “ฮือ” “เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่ไม่ได้หรือคะ ปอผิดไปแล้วค่ะพี่คี” แม้จะร้องไห้แทบขาดใจ ปาฏลียังพยายามปล่อยถ้อยคำออกมาด้วยเสียงกระท่อนกระแท่นขาดหาย “พี่ว่าปอสมควรกลับไปพักผ่อน พี่จะโทร.ให้ไอ้ปิงมารับ” คิระตัดบท หากจะมองว่าตนใจร้ายก็ยอมรับ ดีกว่าไปให้ความหวัง ทั้งที่ไม่มีให้ “ปออยากอยู่กับพี่คี อยากอยู่ห้องของเรา” ปาฏลีส่ายหน้าระรัว เธอไม่อยากกลับไป คนที่ต้องการอยู่ตรงหน้าแล้ว นั่นทำให้ได้ยินคำร้องถามที่รู้สึกว่าหัวใจถูกเหวี่ยงไปไกลลิบ “แล้วพี่กับพะวาจะต้องระเห็จไปอยู่ที่อื่นหรือปอ ทำไมพี่กับพะวาต้องลำบากด้วย” น้ำเสียงของคิระมีความติเตียน เขาสงสารปาฏลี แต่ก็ใช่ว่าต้องเสียสละไปทุกอย่าง ปาฏลี

  • คุณคี   บทที่ 10 ชัดเจน

    “คุณคีมีธุระหรือคะ” พะวาเงยหน้าขึ้นไปมองด้วยความสงสัย “อื้ม” คิระกดหน้ารับ มือข้างหนึ่งลูบหลังนวลสวยเล่นไปมา ไม่ทันไรกลับต้องขยับตัวออกห่างเพราะมีสายเรียกเข้าจากกรวัฒน์ “เดี๋ยวฉันไปคุยงานกับเก่งแป๊บนะ” หลังจากนั้นชายหนุ่มก็เดินแยกตัวไปคุยงานที่ระเบียงห้อง ส่วนพะวาขยับตัวลุกเพราะรู้สึกหิวน้ำ เดินไปยังไม่ถึงตู้เย็นขนาดเจ็ดจุดสี่คิวสีเทาเข้ม ฝีเท้าก็ต้องเปลี่ยนทิศทางเมื่อมีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ก๊อกๆ พะวาหยุดเท้าหันมองคิระ ชายหนุ่มยังคุยโทรศัพท์จึงถือวิสาสะเป็นผู้เปิดประตูต้อนรับ อดสงสัยไม่ได้ว่าใครกันมาเวลาดึกดื่นแบบนี้ พอเปิดประตูออกพะวาก็ได้พบกับผู้หญิงรูปร่างเล็กคนหนึ่งที่ทำให้เธอชะงักตัวอย่างแรง ปากนั้นค่อยๆ เอ่ยถามออกไป “มาหาใครหรือคะ” ผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูชะงักกึกไปไม่ต่างกันราวกับผิดหวัง เพราะคนที่เปิดประตูไม่ใช่คนที่ต้องการ แล้วสองสาวก็จดจ้องมองกัน นาทีต่อมาพะวาก็เริ่มกัดปาก ใช่...ใช่ไหม พะวาเอ่ยคำฮิตติดปากอยู่ในใจเมื่อมองดวงหน้าของผู้หญิงตรงหน้าให้ดี ก่อนหันหลังไปมองเสียงฝีเ

  • คุณคี   บทที่ 9 คนของฉัน (02)

    “หรือต้องให้ฉันป้อน” คิระเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม สีหน้าของเขาเวลานี้น้อยนักที่หลายคนจะได้เห็น สีหน้าของปีศาจ แถมยังเป็นเวลาที่กรุ่นโกรธอีกด้วย “หนูไม่กิน...” คนทำผิดส่ายหน้า ไม่มีทางดื่มมันแน่ๆ หากมียาพิษขึ้นมาจะทำอย่างไร แล้วมองไปยังคนที่เธอหมายตา อยากได้ความช่วยเหลือ กรวัฒน์นิ่งมอง เขาไม่อาจช่วยคนที่ทำผิดไว้ได้ ก่อนเจ้าตัวจะได้รับคำสั่งที่ให้ปฏิบัติตาม “จับหน้าไว้เก่ง ฉันจะป้อนน้ำเด็กคนนี้” น้ำเสียงของคิระดูเลือดเย็น ไม่มีแววอบอุ่นเหมือนอย่างเคย เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้นโดยพลัน “ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย...ปล่อยฉันไปนะ” คนที่อยากได้จนยินยอมทำผิดโวยวาย ดีดตัวจะลุกหนีจากเก้าอี้ ไม่ทันได้ไปไหน กรวัฒน์ก็ปรี่เข้ามาประชิดกดหัวไหล่ให้ไม่สามารถขยับไปไหนได้ คิระขยับตัวอย่างเชื่องช้า มือใหญ่ยกแก้วขึ้นมองความใสของน้ำ แล้วเขย่าไปมาเล็กน้อยราวกับอยากให้ส่วนผสมเข้ากันเป็นสีเดียวกับน้ำ คนทำผิดที่กลัวจับใจ ปากสั่นจนฟันกระทบกัน สติหลุดกระเจิงเพราะความกลัวมากระชากให้ลอยหวือออกจากสมอง น้ำตาร่วงเผาะลงไม่ขาดสาย มือนั้นพยายา

  • คุณคี   บทที่ 9 คนของฉัน

    บทที่ 9 คนของฉัน “ขอบคุณคุณคีนะคะที่พาพะวามาหาหมอ” คำขอบคุณพ้นปากนุ่มที่มีอาการบวม นัยน์ตากลมโตมองคิระอย่างขอบคุณ โชคดีที่ไม่ถึงขั้นต้องนอนโรงพยาบาล ก็แค่งดใช้ส่วนบอบบางไปสักระยะหนึ่ง และต้องพักผ่อนให้เพียงพอให้ร่างกายฟื้นตัวกลับมา ห้ามทำอะไรเกินพิกัดและหักโหมไปสักสองสามวัน “ฉันดูแลพะวาได้ไม่ดี ฉันไม่ควรได้รับคำนั้น และฉันต้องขอโทษพะวาด้วยนะที่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น” คิระยื่นมือไปลูบมือนุ่ม นัยน์ตาฉายชัดถึงคำขอโทษ “คุณคีจะขอโทษทำไมคะ คุณคีไม่ได้เป็นคนวางยาพะวาเสียหน่อย” เธอไม่ได้รู้สึกโกรธชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย ต้องโกรธคนที่คิดทำเรื่องบ้าๆ นี่ต่างหาก “ฉั

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status