บทที่ 2 มีแต่ฉัน (04)

          “พวกพี่ๆ ซื้อขนมมาให้ ถ้ามีอะไรอยากให้ช่วยเหลือ บอกได้เลยนะ”

          พะวาที่ไปถึงบริษัทในย่านสาทรเรียบร้อยแล้วก็ได้รับขนมจากพวกรุ่นพี่ในแผนกเหมือนเคย ทั้งสามซื้อมาปลอบประโลมใจเศร้าๆ ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา

          “ขอบคุณค่ะพี่อิ๋ม พี่เกว พี่มณ”

          มือที่เพิ่งวางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะทำงาน พนมขึ้นไหว้ในน้ำใจที่พวกพี่ทุกคนมีให้

          “ถ้าเหงา อยากไปเที่ยวบอกพี่นะ พี่จะพาไปผับเฮียคี”

          “ยัยอิ๋ม”

          เกวลินถลึงตาดุใส่เพื่อน เธอมองว่าเป็นข้ออ้างเสียมากกว่า แล้วไม่วายว่าไปอีก

          “แกเพ้อเฮียคีของแกหนักมากเลยนะยัยอิ๋ม”

          “ก็ฉันชอบแบบฮอตเนิร์ด”

          “ชอบขนาดนี้ทำไมไม่เสนอตัว”  คนเป็นเพื่อนตั้งคำถามกลับไปอีก มัวแต่เพ้อคงไม่ได้อะไร ลุกเข้าหาไปเลยจะดีกว่า ส่วนพะวากัดเม้มปาก เมื่อคนที่เธอเพิ่งจากมาตกเป็นประเด็นสำคัญ

          “กลัวลีลาไม่เด็ดพอ” จริยาบอกเสียงอ่อน

          “เขาหรือแก” หนนี้มณฑิกาเป็นผู้ถาม

          “ฉันน่ะสิ”        

          จริยาไม่วายส่งค้อนไปให้มณฑิกา ก็รู้อยู่ยังจะแสร้งมาร้องถามอีก พลางทำสีหน้ากล้าๆ กลัวๆ ประกอบคำพูด

          “ของเด็ดๆ ก็ต้องเจอกับของเด็ดๆ ปะวะ จืดชืดกลัวเขาจะกินครั้งเดียวแล้วทิ้ง” ก็อย่างที่เคยบอกไปว่ากลัวทุรนทุรายอยากได้อีก หากถูกเขาเขี่ยในครั้งเดียวเพราะลีลาไม่เด็ดดวง ประโยคนั้นไม่วายทำให้ใครอีกคนหูผึ่งไปด้วย ปากอิ่มสวยปล่อยคำถามสวนกลับ

          “ต้องเด็ดยังไงหรือคะ”

          “หือ...” ประโยคจากพะวาทำให้รุ่นพี่ทั้งสามหันมอง ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะอยากรู้ด้วย

          “พะวาหาวิธีเด็ดพริกให้ไม่แสบตาอยู่น่ะค่ะ” คนที่ตกเป็นจุดสงสัยหาข้อแก้ตัวแทบไม่ทัน สีหน้าแสดงความกังวล เพราะเพิ่งรู้ว่าการเป็นเด็กของคุณคีก็ต้องเด็ดด้วยเช่นกัน ไม่ใช่แค่เขาที่เด็ดคนเดียว แบบนี้อย่างไรถึงเผลอหลุดปากเอ่ยถามออกไป 

          “อ้อ…”

          ทั้งสามคนร้องอ้อ แม้จะงุนงงเล็กๆ กับเหตุผลของรุ่นน้อง มณฑิกาที่อยากรู้อยากเห็นเอ่ยถามไปอีก เกวลินก็ใคร่รู้เช่นกัน

          “แล้วเด็ดแบบไหนที่เขาชอบ”

          “ฮั่นแน่ แกสนใจเฮียคีของฉันเหรอ” จริยาหรี่ตาข้างหนึ่งมองเพื่อน

          “ฉันแค่อยากรู้เรื่องชาวบ้าน” มณฑิกาบอกอย่างชัดเจน ในทันใดนั้นก็ได้ยินถ้อยคำที่ทำให้ตาโตพร้อมทั้งรีบส่ายหน้า

          “สุกี้หม้อรวม”

          จริยาบอกเสียงฉะฉาน

          “ฉันขอบาย” เกวลินก็ขอยกธงขาวโดยพลัน

          ใครอีกคนหนึ่งที่ได้ฟังด้วยรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง เธอไม่ใช่คนซื่อที่จะไม่รู้ว่าสุกี้หม้อรวมคืออะไร ดวงตากลอกไปมาราวกับต่อว่าตัวเอง

          ‘หาเรื่องใส่ตัวแล้วพะวา’ นาทีถัดมาคำถามจากกลุ่มรุ่นพี่ก็ดังขึ้นอีก

          “กลางวันนี้เรากินอะไรกันดี พะวาล่ะอยากกินอะไร” แล้วอีกฝ่ายก็หันมาหาเธอ พะวาจึงบอกออกไปเสียงแข็ง

          “กินอะไรก็ได้ค่ะ แต่ไม่เอาสุกี้หม้อรวม” ไม่เท่านั้นยังทำสีหน้าขยาด

          “ยัยอิ๋ม พะวากินสุกี้ไม่ลงเลย...” เกวลินหันไปดุเพื่อน

          “พี่ล้อเล่นพะวา พี่ไม่รู้หรอกว่าคุณคีชอบกินอะไร” จริยารีบเฉลยก่อนรุ่นน้องจะขยาดสุกี้ แล้วทำสีหน้าอยากรู้     

          พะวาโล่งใจเป็นอย่างมาก อะไรก็ได้ ขอแค่ไม่สุกี้หม้อรวม แล้วเอ่ยบอกกับรุ่นพี่ไปเสียงจริงจัง

          “เดี๋ยวพะวาถามให้เองค่ะว่าฮอตเนิร์ดชอบกินอะไร”

          “พะวารู้จักพวกฮอตเนิร์ดด้วยเหรอ” ทุกคนมองพะวาเป็นตาเดียว

          “พะวารู้จักอยู่คนหนึ่งค่ะ”

          พะวายิ้มแห้งๆ เธอก็รู้จักคนเดียวกับพวกพี่ๆ นั่นแหละ ตาเหลือบมองทั้งสามคนที่หันกลับไปทำงาน ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นบอกอย่างไรดี แล้วรุ่นพี่จะโกรธไหมที่เธอได้เด็ดกับคนที่อีกฝ่ายอยากเด็ดด้วย

          พะวาเปิดเอกสารที่ต้องตรวจสอบขึ้นมาอ่านทบทวนก่อนที่จะส่งต่อไปให้กับหัวหน้า การทำงานของเธอไม่ได้ยุ่งยากอะไร แต่ต้องมีความรอบคอบเป็นที่หนึ่ง แล้วเวลาก็เดินวนผ่านไปจนมาถึงตอนเลิกงาน

          “พรุ่งนี้เจอกันพะวา”

          รุ่นพี่ทั้งสามโบกมือให้พะวาหลังกำลังจะแยกย้ายกลับบ้าน พะวาเป็นเพียงคนเดียวที่บ้านอยู่คนละทิศทาง

          พะวาโบกมือกลับแล้วส่งยิ้ม สองเท้าก้าวไปยังป้ายรถเมล์ แต่ยังไม่ได้ก้าวขึ้นไปเมื่อรถเมล์ประจำทางมาถึง เพราะมองดูแล้วหากขึ้นไปคงจะต้องถูกเบียดจนแบนลีบแน่ รออีกสักคันสองคันพื้นที่ในรถคงโล่งกว่านี้ บางทีอาจจะมีเบาะว่างๆ ให้เธอนั่ง          

          โดยนับว่าเป็นโชคดีที่รถเมล์สายประจำขับวนไปใกล้ผับของคิระ เดินเท้าต่อไปอีกสักสิบนาทีก็ถึง

          “ตอนนี้ผับยังไม่เปิดนะครับ” แค่เธอไปหยุดเท้าหน้าสถานบันเทิง เสียงของพนักงานที่กำลังดูแลพื้นที่ด้านหน้าอยู่ก็เอ่ยบอก

          “พะวามาหาคุณคีค่ะ”

          “นัดไว้หรือเปล่าครับ”

          “นัดค่ะ เมื่อเช้าพะวานัดคุณคีไว้” พะวาตอบเสียงฉะฉานมั่นใจ ก่อนจะเห็นว่ามีผู้ชายอีกคนหนึ่งเปิดประตูออกมา คนก่อนหน้าจึงรีบเอ่ยบอก สายตามองเธออย่างไม่ไว้ใจเลยสักนิด

          “มีคนมาพบเฮียคีครับเฮียเก่ง”

          “แอบอ้างหรือเปล่า” ลูกน้องคนสนิทของคิระถามเสียงแข็ง

          “น่าจะใช่ครับ เพราะเรียกเฮียว่าคุณคี”

          “พะวาไม่ได้แอบอ้างนะคะ” พะวาที่ได้ยินบทสนทนาของชายทั้งสองรีบแย้ง คนพวกนี้มองเธออย่างกับเป็นมิจฉาชีพที่หวังมาหลอกลวง

          “พะวารู้จักคุณคีจริงๆ ค่ะ พะวาบอกได้ว่าคุณคีใส่บ็อกเซอร์สีขาวยี่ห้อตัวซี แล้วคุณคีก็มีรอยสักที่เขียนว่า LOVE…ME MORE อยู่ที่ช่วงสะโพกด้วยค่ะ”

          พะวานึกรายละเอียดเกี่ยวกับคิระ จำได้ว่าตอนลงจากเตียงเห็นบ็อกเซอร์ที่อยู่บนพื้นพอดี ส่วนรอยสักก็เห็นตอนที่เขาบอกให้ลืมตาขึ้นมานั่นแหละ แล้วชี้นิ้วไปยังแผ่นหลังของตัวเองเพื่อบอกตำแหน่งของรอยสัก

          “น่าจะอยู่ช่วงนี้นะคะ เอ๊ะใช่ไหมนะ เมื่อคืนพะวาได้แค่ลูบๆ คลำๆ อยู่ไม่นาน พะวาไม่แน่ใจเท่าไรค่ะ” พะวานิ่วหน้าไม่รู้ว่าจำผิดไหม

          “เด็กเฮียหรือครับเฮียเก่ง” พนักงานคนแรกหันไปกระซิบถามกับคนสนิทของเจ้านาย

          “คงใช่ บอกซะละเอียด”