บทที่ 2 มีแต่ฉัน (05)

“คงใช่ บอกซะละเอียด”

          คนที่ทุกคนเรียกว่าเฮียเก่งคิดว่าคงเป็นเช่นนั้น เพียงแต่ว่าสายตายังจดจ้องผู้หญิงเบื้องหน้าราวกับมีบางอย่าง ปากปล่อยประโยคไปหลังเห็นสายตาเฝ้ามอง

          “เข้าไปรอด้านในก่อน ตอนนี้เฮียหลับอยู่”

          “ขอบคุณค่ะ”

          พะวายิ้มแฉ่งดีใจ แล้วถูกนำพาเข้าในผับ ถึงอย่างนั้นก็มีเสียงคำสั่งดังขึ้น

          “เฝ้าไว้ด้วย”

          พนักงานคนดังกล่าวพยักหน้า ส่วนเฮียเก่งเดินเลี่ยงตัวไปจัดการงานต่อหลังยกนาฬิกาดูเวลา อีกไม่เกินยี่สิบนาทีเฮียคงตื่นจากการพักผ่อน ไม่วายหันหลังกลับไปมองผู้หญิงตัวเล็กคนนั้นอีกรอบ แล้วเปรยบางถ้อยคำ

          “ก็คล้ายๆ” 

          พะวามานั่งรออยู่ที่โต๊ะกลางร้าน มีพนักงานคนนั้นคอยจับตาดู ไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำปากเล็กๆ ก็อ้าออก หาวออกมา คงเพราะเธอเริ่มง่วง แม้เมื่อคืนจะได้นอนเต็มอิ่ม แต่ก็อ่อนเพลียจากการใช้ร่างกายไปมาก

          ไม่นานเท่าไรเธอก็เริ่มสัปหงก ความง่วงคืบคลานเข้ามาอย่างไม่อาจฝืนแล้ว

          “พะวาว่า พะวาง่วง” พะวาเอ่ยบอกกับพนักงานคนนั้น

          “แล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะครับ ก็เฮียนอนอยู่”

          “พะวาขอไปหาคุณคีไม่ได้หรือคะ” พอพูดจบพะวาก็หาวตาหยี เพราะรู้สึกง่วงมากจริงๆ พร้อมทำสีหน้าอ้อนๆ หวังให้อีกฝ่ายยินยอมให้เธอไปหาคิระ

          “มึงไปปลุกเฮียเหอะ กูว่าเขาง่วงจริง” พนักงานอีกคนที่ทำงานอยู่ไม่ห่างเดินวนมาเอ่ยบอก

          ชายคนนั้นหันไปมองเฮียเก่งที่เดินวกกลับมาสมทบ หลังอีกฝ่ายพยักหน้าจึงก้าวเท้าไปทางบันไดที่จะพาขึ้นไปยังห้องทำงานของเจ้านาย ไม่ทันไปถึงคนที่ต้องการก็เดินลงมา

          “เด็กเฮียมาครับ”

          คิระมองตามนิ้วที่ชี้บอก เห็นผู้หญิงรูปร่างเล็กกำลังนั่งสัปหงกอยู่ เท้าก้าวไปหา ส่วนพะวาที่ทิ้งศีรษะลงต่ำใกล้ติดกับโต๊ะ จู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้นเพราะได้กลิ่นหอมอ่อนๆ กลิ่นที่เธอแนบชิดเมื่อคืน

          “คุณคี” ดวงตาที่หรี่ลงกลับมากลมโตอีกครั้งพร้อมลุกขึ้นไปหา

          “ขึ้นไปนอนข้างบนในห้องทำงานฉัน ห้องซ้ายมือ”

          คิระชี้นิ้วไปทางบันได พะวาพยักหน้า อยากจะทิ้งร่างลงนอนสักตื่น แต่เมื่อเดินไปแล้วไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวตามมาจึงหยุดมอง

          เห็นคิระยืนคุยอยู่กับลูกน้อง จังหวะนั้นคำถามจากคนสนิทก็ดังขึ้น

          “เด็กใหม่เฮียหรือครับ ถ้ามาอีกผมจะได้ช่วยดูแล”

          “นับจากนี้ไปอีกหนึ่งปี” คำพูดของคิระเป็นการยอมรับว่าพะวาคือเด็กของเขา

          “หนึ่งปี?” เก่งหรือว่ากรวัฒน์แสดงท่าทีแปลกใจกับระยะเวลาที่ถูกกำหนดขึ้น ความสงสัยที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้จึงถูกปล่อยออกไป

          “เพราะเธอเหมือนพี่ป...” เขาสังเกตเห็นว่าผู้หญิงตัวเล็กมีความพิเศษบางอย่าง ไม่ทันได้พูดให้ครบประโยค สายตานิ่งเฉียบของคิระก็ทำให้ต้องหยุดปาก   

          ส่วนพะวาที่เห็นว่าฝ่ายชายไม่ได้เดินตามมาสักทีจึงเดินไปยังห้องที่เขาบอก พอเห็นโซฟาหนังตัวยาวก็กระโจนตัวลงไปทิ้งร่างแล้วหลับตาลง

          เธอขอพักสักหน่อย เพราะเดี๋ยวต้องใช้แรงอีกเยอะ แค่คิดพวงแก้มก็แดงปลั่ง

         

         

          ร่างอรชรที่นอนบนโซฟาตัวยาวเริ่มขยับหลังมีเสียงดังแว่วเข้ามารบกวน ท่อนแขนที่กอดตัวเองสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่เพิ่มเติมเข้ามา ดวงตาคู่สวยลืมขึ้นมอง

          พะวาพบว่ามีผ้าห่มผืนกำลังพอเหมาะคลุมถึงหน้าอก จำได้ว่าตอนนอนไม่มี จึงหันไปมองทางโต๊ะทำงานที่สัมผัสได้ถึงไออุ่นๆ

          “พะวาตื่นแล้วค่ะ”

          พะวาเอ่ยบอก น้ำเสียงนั้นติดงัวเงีย แล้วขยี้ตาเล็กน้อยเพื่อมองบุรุษหน้าหล่อเหลา เห็นเขาเงยหน้าจากคอมพิวเตอร์มามองเธอ

          “กี่โมงแล้วคะ” ยังไม่หมดคำถาม ไม่รู้ตัวเองนอนไปนานเท่าไร พร้อมบิดขี้เกียจสองหน

          “ห้าทุ่ม และผับยังไม่เลิก”

          คำตอบจากคิระทำให้หญิงสาวพยักหน้ารับรู้ ถึงว่าเธอยังได้ยินเสียงดังของเพลงอยู่ แล้วได้ยินคำถามตามมาบ้าง

          “กินอะไร”

          “ปกติพวกฮอตเนิร์ดชอบกินแบบไหนคะ”