บทที่ 8 ทุกส่วนของร่างกาย

 “ไม่เลย”

          ทางรุ่นพี่เงียบหายไป เขาเองก็นึกห่วงอยู่เช่นกัน แล้วเห็นพะวาใช้มือทุบต้นขาเบาๆ

          “พักเถอะพะวา ลูกค้าก็เริ่มน้อยแล้ว”

          “พะวายังไหวค่ะ” เมื่ออาสาจะช่วยแล้ว เธอเองก็อยากจะทำสุดความสามารถ ไม่ใช่เหนื่อยนิดเหนื่อยหน่อยก็ล่าถอย

          “ขอบใจนะพะวา” กรวัฒน์ส่งยิ้มซึ้งใจไปให้ เอ็นดูเด็กขยันอย่างพะวา

          หญิงสาวยิ้มรับ นั่งพักต่ออีกราวห้านาทีก็ขยับตัวไปช่วยงาน เพียงว่าหัวคิ้วเหนือดวงตากลมโตเลิกขึ้นเพราะมีคลื่นความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นในร่างกาย

          “ทำไมร้อนขึ้นมาได้ อย่าเพิ่งมาไม่สบายตอนนี้นะพะวา ช่วยงานคุณคีให้เสร็จก่อน” แปลกที่จู่ๆ ร่างกายก็เกิดความร้อนขึ้น พะวาคิดว่าคงอาจจะป่วยพร้อมบ่นตัวเองในใจ แต่ก็ก้าวเท้าไปทำงานต่อให้เสร็จ ปากนั้นยิ้มอย่างเป็นมิตรไปให้กับลูกค้าที่กำลังต้องการสั่งเครื่องดื่มเพิ่ม

          “ได้เลยค่ะ พะวาจะรีบสั่งให้ค่ะ”

          พะวาหยิบไอแพดขึ้นมากดสั่งค็อกเทลให้แก่กลุ่มลูกค้าผู้หญิง แล้วถอยล่าไปยืนอยู่ที่มุมหนึ่งพร้อมทั้งนิ่งงันไปเนิ่นนานหลายนาที ก่อนหันไปหาน้องพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่ง

          “พี่ฝากดูโต๊ะนั้นแทนได้ไหม”

          “ได้ค่ะ”

          หลังได้คำตอบตกลง พะวาก็กวาดมองไปรอบๆ ราวกับระแวดระวังภัย น้ำลายก้อนเหนียวถูกกลืนผ่านลำคอราวกับมีความกลัวโถมเข้ามาในจิตใจ อีกทั้งยังกัดปากอย่างครุ่นคิด แล้วตัดสินใจจะเดินขึ้นไปยังห้องทำงานของคิระ เพียงถูกหยุดด้วยคำถามของกรวัฒน์

          “เป็นอะไรหรือเปล่าพะวา” กรวัฒน์เห็นท่าทางแปลกๆ ของพะวาจึงเดินตามมาด้วยความห่วงใย ในทันใดก็เห็นว่าหญิงสาวรีบถอยเท้าเว้นระยะห่างจากตน

          “พี่เก่งเอาน้ำแก้วนั้นมาจากไหนคะ” น้ำเสียงของพะวาเปลี่ยนไปเล็กน้อย มีความพร่าสั่นผสมกับความไม่ไว้ใจ

          “น้ำอะไรพะวา” กรวัฒน์ขมวดคิ้วสงสัย

          “น้ำที่พะวาดื่ม”

          “ให้เด็กเสิร์ฟเอามาให้”

          กรวัฒน์ตอบคำถาม ขณะในใจสัมผัสได้ถึงสีหน้าและแววตาที่เปลี่ยนไปของพะวา

          “พะวาถามตรงๆ พี่เก่งชอบพะวาไหม” หญิงสาวยังไม่เลิกโยนคำถาม เรียวปากกัดแน่นอีกรอบเพราะเริ่มแน่ใจว่าเกิดบางอย่างขึ้นกับตัวเอง สายตาจดจ้องรอคำตอบ

          “พะวาเป็นเด็กเฮีย” คนตอบไม่แน่ใจว่าพะวาต้องการอะไร นาทีนั้นก็ได้ยินพะวาเค้นเสียงถามย้ำมาอีก

          “แล้วชอบไหมคะ” เธออยากรู้คำตอบ แม้มันอาจจะเป็นคำโกหกก็ตามที ฝ่ามือกำแน่นพร้อมส่งสายตาไปเร่งเร้า

          “ชอบ”

          คำตอบสั้นๆ ของกรวัฒน์ทำให้พะวากระโจนตัวห่างออกไปอีก แววตาเริ่มฉายแววกรุ่นโกรธ นั่นทำให้เจ้าตัวต้องรีบอธิบาย

          “พี่ชอบพะวาแบบเอ็นดู ไม่ได้ชอบในทางชู้สาว”

          แม้จะได้ฟังคำตอบในทางที่ดีแล้วพะวากลับไม่ได้รู้สึกเบาใจเลยสักนิด ยังพยายามตั้งสติและปล่อยคำถามอีกหนึ่งประโยคที่อยากรู้

           “คุณคีติดต่อมาบ้างไหมคะ”

          “เฮียยังไม่ติดต่อมาเลย น่าจะยังเคลียร์ปัญหาไม่เสร็จ แต่ว่าเกิดอะไรขึ้นกันพะวา” กรวัฒน์เริ่มร้อนใจมากขึ้น รวมทั้งเห็นอาการกระสับกระส่าย

          พะวานิ่งไปนานนับนาทีถึงจะเอ่ยบอกเสียงเบา สายตามีความระแวงไม่ลดละ

          “พะวาร้อนค่ะ ร้อนรุ่ม” พะวาจับอากัปกิริยาของชายตรงหน้า ถ้าอีกฝ่ายเป็นผู้ร้ายจริงย่อมต้องรู้ถึงอาการผิดปกติของเธอได้อยู่แล้ว จึงไม่มีเหตุต้องปิดบัง ได้แต่หวังว่าจะไม่ใช่

          “พี่ไม่ได้ทำพะวา” กรวัฒน์เอียงคอหลังได้ฟังคำตอบ ชั่วครู่รูม่านตาก็ขยายกว้างเพราะเริ่มเดาได้ พะวาไม่พ้นถูกวางยา ปากหนาจึงรีบร้องปฏิเสธ

          “พี่ไม่ได้ทำจริงๆ นะพะวา เดี๋ยวพี่จะโทร.หาเฮียให้ พะวาขึ้นไปรอด้านบนก่อนนะ พี่จะพาไป” กรวัฒน์ขยับตัว หน้าเคร่งเครียดมากกว่าเก่าผสมไปด้วยความห่วงใยที่มีให้พะวา

          “พะวาไปเองดีกว่าค่ะ”

          พะวายกมือขึ้นหยุดกรวัฒน์ เธอไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น พลันเดินไวๆ ขึ้นไปด้านในห้องทำงานหลังอีกฝ่ายส่งกุญแจให้ เมื่อไปถึงก็ลงมือล็อกห้อง แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา

          ร่างบอบบางเริ่มร้อนผะผ่าว คลื่นอารมณ์ก่อตัวและตีวน ดวงหน้าแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ ขณะหัวใจเฝ้าคิดถึงแต่คิระ อยากให้เขาอยู่ตรงหน้าเหลือเกิน มือหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาติดต่อหา ทว่ากลับติดต่อเขาไม่ได้เลย

          “คุณคีขา...มาช่วยพะวาที” พะวาคร่ำครวญและเว้าวอน แม้รู้ว่าคงจะส่งไปไม่ถึงคนตัวโต           

บทที่ 8 ทุกส่วนของร่างกาย

          ทางกรวัฒน์ไม่ต่างจากพะวา เขากระสับกระส่าย หาได้มาจากฤทธิ์ยา แต่เพราะติดต่อหารุ่นพี่ไม่ได้ หัวใจนึกห่วงคนที่ขังตัวเองอยู่ภายในห้องทำงาน

          เมื่อโทร.ไปหาคิระเท่าไรก็ไม่มีสัญญาณตอบรับ ดังนั้นจึงเปลี่ยนเป็นโทร.เข้าร้าน

          “ขอสายเฮียหน่อย”

          “เฮียออกไปแล้วนะคะ”

          คำตอบที่ได้ยิ่งทำให้กรวัฒน์เดินวนไปเวียนมา รุ่นพี่กลับออกมาแล้ว แต่ทำไมยังไม่ถึงเสียที ไม่รู้พะวาจะทนได้อีกนานเท่าใด ก่อนหน้านี้ได้สั่งให้การ์ดเร่งตามหาตัวเด็กเสิร์ฟคนนั้นแล้ว หลังเกิดเรื่องก็ไม่เห็นหน้าเลย อาจจะหนีไปแล้วก็เป็นได้

          กรวัฒน์ยังไม่เลิกพยายาม เขาระรัวโทร.หา กระทั่งห้านาทีต่อมาก็ได้ยินเสียงสัญญาณตอบกลับ

          “เฮีย เกิดเรื่องกับพะวาครับ” ทันทีที่คิระกดรับสาย กรวัฒน์ไม่รีรอปล่อยถ้อยคำบอกเรื่องราวไป

          “เกิดอะไรขึ้น”   

           สมาร์ตโฟนของเขาแบตหมดจึงต้องชาร์จไว้ระหว่างที่กำลังขับรถกลับ พอหน้าจอสว่างวาบอีกหนก็พบว่ามีข้อความแจ้งเตือนว่าทั้งพะวาและคนสนิทพยายามติดต่อหาตน ไม่ทันจะได้กดโทร.หา รุ่นน้องก็โทร.สวนเข้ามา หัวใจร้อนขึ้นเมื่อได้ฟังว่าเกิดเรื่องกับพะวา

          “พะวาน่าจะโดนยาปลุกครับ” จากที่คาดการณ์คงไม่ผิดแน่

          “ระยำ แล้วตอนนี้พะวาอยู่ที่ไหน” คิระสบถลั่น ดวงหน้าฉายชัดถึงความห่วงใย แล้วได้ยินคำรายงานของรุ่นน้อง

          “ผมให้ขึ้นไปอยู่ด้านบนแล้วครับ”

          “สั่งห้ามไม่ให้ใครขึ้นไป”

          “ได้ครับ”

          “กูจะรีบกลับไป”