บทที่ 7 ร้อนรุ่ม (04)

“งั้นเราสั่งเครื่องดื่มกันดีกว่าเนอะ” เพื่อนๆ ในกลุ่มรีบหาทางออก ก่อนเพื่อนจะหน้าซีดไปมากกว่านี้ ส่วนพะวาก็เต็มใจบริการต่อ และทำสุดความสามารถ

          จากโต๊ะนี้ไปโต๊ะนั้น แล้วเคลื่อนย้ายร่างกายไปเรื่อยๆ ในช่วงแรกก็มีกดผิดกดถูกอยู่บ้าง เล่นเอาหัวหมุน พอผ่านไปได้ราวครึ่งชั่วโมงทุกอย่างก็ค่อยๆ ดีขึ้น

          ยิ่งดึกผีเสื้อราตรียิ่งโบยบิน แสงสีเป็นจุดดึงดูดไม่น้อย ไหนจะโพรโมชันดีๆ ที่ทางร้านมอบให้อีก เสียงเพลงมันๆ ที่มีการอัปเดตเพลงฮิตอยู่เรื่อยๆ ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลให้ผับแห่งนี้มีลูกค้าวนเวียนเข้าออกอยู่ตลอด

          พอมีจังหวะให้อู้สักราวห้านาทีหลังเพื่อนนักเสิร์ฟคนหนึ่งรับหน้าที่แทน พะวาก็เดินไปทิ้งตัวลงนั่งในมุมด้านในที่เป็นพื้นที่สำหรับพนักงาน พร้อมทั้งเอ่ยปากชวนคิระที่เดินตามหลังมาพูดคุย

          “วันนี้คนเยอะมากเลยนะคะ”

          “อื้อ แต่ระวังตัวด้วยล่ะ” เขาอยากให้พะวานึกถึงความปลอดภัยของตนเองเป็นอันดับแรก

          “ค่ะ” พะวาพยักหน้า เธอจะพยายามระวังตัวให้มากที่สุด ก่อนต้องส่ายหน้าในคำถามของชายหนุ่ม

          “น้ำไหม”

          “พะวายังไม่หิวค่ะ”

          เธอรู้สึกเมื่อยขามากกว่าหิวน้ำ ไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรต่อ เสียงเรียกเข้าจากสมาร์ตโฟนของชายหนุ่มก็ดังขึ้น

          “เดี๋ยวฉันมานะ” คิระเดินแยกตัวไปด้านในสุด แค่ปลายสายกล่าวบทสนทนากรอบหน้าคมก็เข้มขึ้น

          คิระเอ่ยโต้ตอบไปสี่ห้าประโยคก็กดวางสายแล้วเดินกลับไปหาพะวาพร้อมมองหากรวัฒน์

          “มีอะไรหรือเปล่าคะ” พะวาสัมผัสได้ถึงไอความเคร่งเครียด

          “อีกร้านที่ฉันเป็นหุ้นส่วนมีปัญหา” คิระตอบคำถามแล้วหยิบวอล์สื่อสารออกมาติดต่อเรียกตัวกรวัฒน์มาพบ

          “เกิดอะไรหรือครับเฮีย” แค่รุ่นพี่บอกให้มาพบเป็นการด่วน เขาก็รู้ได้ทันทีว่าต้องมีเรื่องเกิดขึ้นแน่นอน

          “มีกล้องติดอยู่ในห้องน้ำลูกค้าร้านโน้น”

           “อะไรนะครับ”

          ไม่ใช่แค่กรวัฒน์ที่ตกใจ พะวาเองก็เช่นกัน ผสมไปด้วยความเป็นกังวล เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นไม่ดีต่อภาพลักษณ์ของร้านแน่นอน ยิ่งได้ฟังประโยคถัดมายิ่งร้อนใจ

          “ทุกห้อง ทั้งชายและหญิง” น้ำเสียงของคิระอยู่ในโทนกังวลและหงุดหงิดใจ ตั้งแต่เปิดร้านมาไม่เคยเจอปัญหาเช่นนี้

          “แล้วคุณปิงหาตัวคนทำได้ไหมครับ”      

          กรวัฒน์รู้สึกไม่ต่างจากรุ่นพี่ คิดว่าเรื่องนี้ต้องไม่ใช่เหตุบังเอิญ หากเกิดขึ้นที่ร้านนี้เขาคงมองว่าเป็นฝีมือของร้านเปิดใหม่นั่น

          “ปิงไม่ได้เข้าร้าน ตอนนี้มันไปอเมริกา ฉันคงต้องเข้าไปจัดการเอง” ช่วงนี้ส่วนใหญ่ปุริมจะไม่ค่อยได้เข้าไปดูแลร้านนัก เพราะต้องรับผิดชอบงานบริษัทของบิดา ได้แต่ให้ลูกน้องที่ไว้ใจได้คอยดูแลแทน ไม่นึกเลยว่าจะเกิดเรื่องวุ่นๆ ขึ้น

          “ผมจะดูแลทางนี้ให้เองครับ” กรวัฒน์กล่าวเสียงหนักแน่น แล้วเห็นรุ่นพี่หันมองทางเจ้าของร่างเล็ก

          “พะวาอยู่ได้ค่ะ พี่เก่งก็อยู่ พี่จะดูแลพะวาอย่างดีใช่ไหมคะ” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่ต่างจากกรวัฒน์ เธอเองไม่อยากให้คิระต้องเป็นห่วงหรือเป็นกังวล

          “ครับ”

          “เก่งตรวจสอบที่นี่ด้วย” คิระดึงตาไปมองคนสนิทด้วยแววตาสั่งกำชับ โดยเฉพาะในเรื่องของพะวา และอยากให้เร่งตรวจสอบทุกพื้นที่ในร้าน พลางหันตัวไปจ้องเด็กที่เขาเอ็นดู

          “ระวังตัวด้วยนะ” เขาย้ำอีกครั้ง

          “ไม่ต้องห่วงค่ะ วันนี้พะวามากับพ่อ ไม่มีใครกล้ายุ่งกับพะวาหรอกค่ะ พะวาไปดิวกับพวกพี่การ์ดเอาไว้แล้วค่ะ”พะวายิ้มให้กำลังใจชายหนุ่มพร้อมทั้งชี้นิ้วไปทางการ์ดคนหนึ่งที่เธออ้างว่าเป็นบิดา

           “แล้วฉันจะรีบกลับมา”

           “พะวาจะรอค่ะ”

          คิระเดินไวๆ มุ่งหน้าไปยังรถยนต์ของตนเองที่ได้กลับจากอู่ซ่อมรถมาระยะหนึ่งแล้ว แล้วมุ่งหน้าไปยังร้านที่เป็นจุดเริ่มต้นในวงการนี้ของเขา

          พะวาขยับตัวลุกขึ้นไปช่วยเสิร์ฟต่อ ส่วนกรวัฒน์สั่งการให้ลูกน้องไปตรวจดูความเรียบร้อยที่ห้องน้ำ ส่วนเขาจะเดินวนไปในจุดอับ ไม่ทันจะได้ขยับตัวไปไหนก็ได้รับรายงานปัญหาโลกแตกที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง

          “เฮียครับ มีลูกค้าแย่งที่จอดรถกันครับ”

          “เดี๋ยวฉันจะไปจัดการเอง”

          พอเหล้าเข้าปากบางครั้งก็จะทำให้เทพบุตรกลายเป็นปีศาจได้ เมื่อดื่มเข้าไปเกินพอดีสติสัมปชัญญะที่จะยับยั้งการกระทำไม่เหมาะสมก็จะรางเลือน เท้าก้าวไวๆ ไปจัดการ ก่อนออกจากร้านไปไม่วายมองดูพะวา เห็นอีกฝ่ายกำลังยิ้มต้อนรับลูกค้าอยู่ในโซนด้านข้าง

          ปัญหาเรื่องโทสะไม่ใช่ว่าจะจบลงง่ายๆ ต้องพูด ต้องช่วยเจรจาอยู่นานกว่าคนที่มีอาการมึนเมาจะใจเย็นลง หลังจากนั้นกรวัฒน์ไปเช็กความเรียบร้อยอีกครั้ง โชคดีที่ทางร้านไม่ได้ถูกเล่นงานไปด้วย ไม่เช่นนั้นต้องปั่นป่วนแน่ เพราะเรื่องความปลอดภัยของลูกค้าถือว่าเป็นเรื่องสำคัญ

          ไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดหมู่นี้จึงเกิดเรื่องวุ่นๆ ขึ้นบ่อยครั้ง ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ ขอพักเหนื่อยสักครู่หนึ่ง

          “หาน้ำให้ฉันสักแก้ว” กรวัฒน์หันไปบอกกับพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งที่เขาเคยเห็นหน้ามาหลายหนแล้ว เพราะเมื่อมีงานพาร์ตไทม์อีกฝ่ายมักจะตอบรับเสมอ และดูท่าน่าจะเป็นเด็กขยันไม่น้อย ทุกครั้งที่เขาเห็นก็มักจะทำงานอย่างแข็งขันอยู่ไม่ห่าง

          “ได้ค่ะ”

          เด็กเสิร์ฟคนดังกล่าวรีบเดินไวๆ ไปนำน้ำมาให้กรวัฒน์ด้วยรอยยิ้มที่กว้างพอตัว ราวกับมีอาการปลาบปลื้มดีใจ ส่วนคนที่รับหน้าที่ดูแลร้านมิวายถามหาใครอีกคนด้วย

          “เห็นพะวาไหม”

          “เมื่อกี้ยังเห็นอยู่ตรงนั้นเลยนะคะ” พนักงานเสิร์ฟที่เดินเข้ามาตามออเดอร์ให้กับลูกค้าชี้นิ้วไปยังมุมที่เพิ่งเดินสวนกับพะวา

          กรวัฒน์มองตรงไปหา แต่กลับไม่พบ ไม่ทันได้ร้อนใจก็เห็นพะวาเดินไวๆ เข้ามาหา

          “ไปไหนมาพะวา”

          “พาลูกค้าที่เมาไปเข้าห้องน้ำมาค่ะ เหนื่อยมากกกก” ประโยคท้ายพะวาลากเสียงยาว ลูกค้าเมาแล้วอ้วกจึงต้องพาไปล้างเนื้อล้างตัว เพื่อนที่มาด้วยกันก็แทบทรงตัวไม่อยู่ โชคดีที่ก่อนหน้านี้ฝ่ายนั้นได้โทร.ตามแฟนหนุ่มให้มารับ ไม่อย่างนั้นก็อดจะห่วงไม่ได้

          กรวัฒน์พยักหน้ารับทราบ แล้วยื่นน้ำที่ได้จากพนักงานพาร์ตไทม์ไปเบื้องหน้าของพะวา

           “ดื่มน้ำไหม”

           “ดื่มค่ะ”

          หนนี้พะวาไม่ปฏิเสธเมื่อรู้สึกกระหายเป็นอย่างมาก

          “ชื่นใจมากค่ะ ว่าแต่คุณคีส่งข่าวมาบ้างไหมคะ” พอเหนื่อยๆ ได้ดื่มน้ำเย็นๆ สักแก้วก็ช่วยได้ไม่น้อย ไม่วายถามถึงคนที่เธอนึกห่วง ไม่รู้ว่าจะจัดการปัญหาได้หรือยัง

           “ไม่เลย”