บทที่ 8 ทุกส่วนของร่างกาย (04)

 “อื่อ...”

          เสียงพึมพำแผ่วเบาราวกับดังอยู่แค่ในลำคอบ่งบอกได้ดีว่าเจ้าของร่างที่นอนหลับใหลไปนานเริ่มรู้สึกตัวแล้ว ดวงตากะพริบขึ้นแม้จิตใจจะสั่งให้ดำดิ่งกลับไปสู่ห้วงนิทรา เพราะสัมผัสได้ว่าร่างกายถูกโอบด้วยอาการขบเมื่อยและปวดร้าว โดยเฉพาะส่วนบอบบาง

          แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาทำให้ดวงตาคู่สวยปิดลงอีก นาทีถัดมาถึงเปิดขึ้นปรับแสง ดวงหน้าหันไปมองคนที่นอนอยู่ข้างกาย

          พะวาถึงกับต้องจ้องมองโครงหน้า ลำคอ และที่ต้นแขนของคิระ ในทันใดน้ำตาเม็ดกลมๆ ก็เอ่อขึ้นมาคลอหน่วยอย่างง่ายดาย

          เธอจำได้ดีว่าเมื่อคืนทำอะไรไปบ้าง แต่ไม่อาจยับยั้งได้เลย ก่อนค่อยๆ ฝืนขยับตัวขึ้น มือยื่นไปสัมผัสเบาๆ ที่รอยฟันแดงเถือกบนต้นคอแกร่ง ไม่ทันที่พะวาจะได้เอ่ยอะไร ชายหนุ่มก็ลืมตา

          “ร้องไห้ทำไมพะวา เจ็บใช่ไหม ไม่เป็นไรนะ” แค่เห็นปากนุ่มที่เบะออก คิระก็กระเด้งตัวขึ้นมากอบกุมร่างเล็กไว้ในวงแขน

          “อึก”

          แค่ได้รับความห่วงใย คนที่พยายามไม่ให้น้ำตารินไหลก็บอกอย่างรู้สึกผิด

          “พะวาขอโทษ พะวาทำร้ายคุณคี” พนมมือขึ้นไหว้ เธอห้ามตัวเองไม่อยู่จริงๆ

          “เด็กโง่”

          คิระกลั้วหัวเราะ พะวาไม่จำเป็นต้องขอโทษเขาเลยสักนิด เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกโกรธอะไร ถูกกัดแค่นี้ไม่ถึงตายหรอก เขาสิที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษที่ดูแลหญิงสาวได้ไม่ดี แล้วเอ่ยอย่างปลอบประโลม

          “ฉันไม่เป็นอะไรหรอก เดี๋ยวก็หาย แต่พะวาต้องไปหาหมอนะ ตัวของเราอุ่นขึ้นกว่าเมื่อคืน คงจะเป็นไข้แน่ๆ อีกอย่างคงต้องให้คุณหมอตรวจเช็กสารในร่างกายเพื่อเป็นหลักฐาน”

          “แต่พะวาไม่มีชุดเปลี่ยนนะคะ” พะวานึกถึงชุดของตัวเอง จำได้ว่าตอนที่ถูกอุ้มออกจากผับ เธอสวมชุดเมด จะให้ใส่ชุดนั้นไปหาหมอก็คงไม่ไหว มันแปลกเกินไป

           “ฉันให้คนที่ผับเอาเสื้อของพะวาที่ใส่เมื่อวานมาให้แล้ว และโยนเข้าเครื่องซักผ้ากับเครื่องอบไปเมื่อเช้า”

          คิระหลับๆ ตื่นๆ เพราะคอยตื่นขึ้นมาตรวจเช็กอุณหภูมิในร่างกายของพะวา จึงได้นำเสื้อผ้าไปซักและทำให้แห้งแล้ว ก่อนจะก้มหน้าลงมองคนที่มีคำถาม

          “พะวามีเรื่องอยากถามค่ะ”

          “ถามมาสิ”

          “ทำไมถึงทำที่ห้องทำงานไม่ได้หรือคะ” ที่จริงใช่ว่าห้องทำงานจะไม่เคยทำ จึงแปลกที่เขาพาเธอมายังห้องพักแห่งนี้

          “ฉันกลัวว่ามันจะมีกล้องแอบซุกอยู่เหมือนอีกร้าน”

          ปิ๊บๆ

          คิระที่มองพะวาอยู่เบนสายตาไปมองข้อความที่แจ้งตือนบนหน้าจอสมาร์ตโฟนที่มาจากคนสนิทอย่างกรวัฒน์ มือใหญ่เอื้อมไปหยิบมาพิจารณา

          “ผมได้ตัวแล้วครับ”

          ข้อความสั้นๆ ทำให้คิระกดยิ้มลึก นัยน์ตาฉายแววดุดัน

          “เดี๋ยวฉันมานะพะวา” สิ้นคำชายหนุ่มก็เดินแยกตัวไปพูดคุยกับคนสนิทอยู่หลายประโยค แน่นอนว่ามันเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เกิดขึ้น

          ส่วนพะวาพยายามลุกจากเตียงเพื่อไปชำระร่างกาย ดวงหน้าบิดเบี้ยวด้วยอาการปวดร้าว ทว่าก็ไม่ได้รุนแรงจนทนไม่ไหว มันอาจจะมีช้ำกับระบมบ้างก็เท่านั้น แล้วฝืนเดินต่อไป

          คิระที่ลดสมาร์ตโฟนลงไปอยู่ข้างลำตัวรีบปรี่เข้าไปประคองร่างเล็ก

          “ทำไมไม่รอฉันพะวา”

          “พะวาไหวค่ะ”

          เธอก็ไม่ได้ถึงขั้นต้องล้มหมอนนอนเสื่อ ชายหนุ่มไม่ต้องตามประกบคอยดูแลหรอก คิระพยักหน้ารู้ว่าพะวาเป็นคนเก่ง แต่ก็อยากจะดูแล แล้วพาหญิงสาวไปส่งที่ห้องน้ำหลังจัดเตรียมของใช้และเสื้อผ้าให้

          ในครึ่งชั่วโมงต่อมาพะวาก็กลับออกมานั่งรอคนตัวโตเข้าไปอาบน้ำบ้าง และทำให้มีเวลามองสำรองรอบๆ ห้องของชายหนุ่ม

          ที่นี่ดูเรียบง่าย สบายตา ของถูกจัดอย่างเป็นระเบียบ พอชายหนุ่มอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินมาโอบเอวเธอพาตรงไปหยุดยังตู้รองเท้า แล้วจู่ๆ พะวาก็มีรอยยิ้มขึ้นมา

          “ยิ้มอะไรฮึ” คนที่กำลังโน้มตัวลงไปหยิบรองเท้าที่กระจัดกระจายเห็นรอยยิ้มขันๆ จึงไม่วายร้องถาม

          พะวาเอาแต่อมยิ้มไม่ตอบ ก่อนมีความทรงจำผุดขึ้นให้นึกตลกตัวเอง ฝ่ายคิระมองไปยังจุดที่สายตาของพะวาโฟกัสอยู่

          เป็นรองเท้าหนังสีน้ำตาลคู่หนึ่งของเขา หัวคิ้วเลิกขึ้นนิดหน่อย ก่อนเห็นพะวาทำท่าจะโน้มตัวไปสวมรองเท้าของตัวเอง เขาจึงหยิบฉวยมันมาไว้ในมือพร้อมนั่งยองๆ

          “เดี๋ยวฉันสวมให้” คิระบอกในสิ่งที่เขาคิดจะทำ

          “พะวาใส่เองได้ค่ะ” พะวาถอยเท้าห่างไปเล็กน้อย

          “ก้มลงมาเดี๋ยวจะเจ็บท้องเอา และฉันก็ไม่ได้เจ้ายศเจ้าอย่างถือสาอะไรกับเรื่องพวกนี้”

          “แต่...”  พะวาลังเลใจ มันดูไม่เหมาะสักเท่าไร และเธอก็ไม่ได้เจ็บถึงขั้นจะใส่รองเท้าเองไม่ไหว ทว่าคิระกลับใช้ไม้เด็ดที่ทำให้ยินยอม

          “หรือจะให้ฉันจูบเท้าของพะวาให้ดูก่อน” น้ำเสียงของคิระชัดเจนในความต้องการ กับแค่ใส่รองเท้าให้กับผู้หญิงของเขามันไม่ได้น่าลำบากใจอะไรเลย

          “ไม่ต้องค่ะ”

          พะวาต้องยอมยื่นเท้าไปให้คิระสวมรองเท้าให้ พอเสร็จเธอก็ถูกพาตรงดิ่งไปยังโรงพยาบาลเพื่อตรวจเช็กร่างกาย มีคิระคอยประคับประคองไม่ยอมห่าง ความใส่ใจที่ได้รับทำให้คนที่ร้าวระบมยิ้มแทบไม่หุบ