บทที่ 8 ทุกส่วนของร่างกาย (03)

“ตรงนี้กลางสี่แยกนะพะวา” คิระลดน้ำหนักของเสียง เขาทำพลาด เขาไม่ควรเสียงดังใส่คนที่สูญเสียการควบคุม ส่วนพะวานิ่งไป ไม่ว่าเขาจะใช้น้ำเสียงแบบไหน เธอก็รู้สึกถูกตำหนิ ความน้อยใจจึงก่อเกิด ลำตัวรั้งกลับมานั่งนิ่งๆ อย่างทบทวนตัวเอง

          “พะวา…”

          คิระรู้สึกเจียนจะบ้า ยิ่งถ้อยคำที่พะวากล่าวตามหลังออกมายิ่งทำให้รู้สึกผิด

          “พะวาขอโทษค่ะ”

          พะวาไม่ยื่นมือไปยุ่มย่ามกับเนื้อตัวของชายหนุ่มอีก เธอก้มหน้าลง จู่ๆ ก็อยากร้องไห้ ไม่ทันสั่งห้ามความคิด เสียงร้องไห้โฮก็ดังพ้นปาก

           “ฮื่อ...”

          คนที่อึดอัดแต่ทำอะไรไม่ได้ จึงได้แค่ร้องไห้ เธอไม่ได้โกรธคิระ โกรธตัวเองที่ไม่มีความอดทน ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

          คิระขบกรามแน่นยามได้ยินเสียงสะอึกสะอื้น เขาต้องทำอะไรสักอย่างแล้วจึงเลี้ยวเข้าข้างทาง

          กรอบหน้าคมเข้มโน้มไปใกล้หน้าสวยหวานแล้วฉกจูบดูดดึงเรียวปากอิ่ม ปรนเปรอป้อนความปรารถนา มือลูบไล้ต้นแขนขาว     

          ส่วนพะวาเงยหน้ารับทั้งน้ำตา แต่กลับรู้สึกดีไม่น้อย พลันจูบตอบกลับไปฉับไว ความต้องการยิ่งเพิ่มทวี จนเป็นฝ่ายยกมือไปล็อกต้นคอแกร่งไว้ ไม่อยากให้เขาห่างไปไกลแม้สักเซนติเมตร

          คิระยินยอมให้พะวาจนกว่าหญิงสาวจะรู้สึกดีขึ้น ริมฝีปากจูบไซ้แล้วลากต่ำไปยังต้นคอสวย เขากัดไปเบาๆ นั่นทำให้พะวาครางระงม ก่อนจะยื่นมือไปประสานนิ้วกับนิ้วเรียวเล็กพร้อมถอยกรอบหน้าออกห่าง

          “อีกนิดเดียว ทนได้ไหม” เขาก็อยากจะปรนเปรอจนพะวาพึงพอใจและระบายความปรารถนาจนหมด แต่เป็นที่แห่งนี้ไม่ได้ พลันเอ่ยขอไปอีก

          “ทนอีกนิดนะพะวา”

          พะวาพยักหน้า แล้วพยายามอดทน

          คิระรีบกระชากรถออกมุ่งหน้าสู่คอนโดมิเนียม อีกไม่ถึงสองกิโลเมตรก็จะถึงอยู่แล้ว สายตาชำเลืองมองพะวาที่ซุกหน้าเข้าเบาะ หันข้างมามองเขา

          ท่าทางของหญิงสาวน่าสงสาร เขาเจียนจะคลั่งอยู่รอมร่อ เมื่อรถเลี้ยวเข้าไปจอดสนิทยังลานจอดรถ คิระก็รีบอุ้มพะวาตรงดิ่งไปยังลิฟต์นำพาไปยังชั้นที่ต้องการ

          น้ำตาแห่งความทรมานเปรอะเปื้อนที่เสื้อตัวหนาเป็นวงๆ พะวาไม่เคยรู้สึกทรมานเช่นนี้มาก่อน อยากได้แต่กลับต้องอดทน ดวงตาหลับลงเพื่อสงบจิตใจและต่อต้านสิ่งเร้าต่างๆ ทั้งแสงไฟ ทั้งกรอบหน้าคมเข้ม แต่กลิ่นที่คุ้นเคยก็ทำให้เธอหลุดปากพึมพำ

          “พะวาอยากได้คุณคี”

          คนที่ตั้งใจจะพาพะวาไปให้ถึงเตียงนอน กลับต้องวางหญิงสาวลงบนโซฟาเพราะคำร้องขอนั่น ปากหนายื่นไปกระซิบบอกโดยพลัน

          “ได้สิ ฉันจะให้พะวาทั้งหมดเลย” ทุกส่วนของร่างกาย หากพะวาต้องการเขายินดีมอบให้ มือใหญ่ยื่นไปลูบผมนุ่มสวย

          พะวาค่อยๆ ลืมตาขึ้นราวต้องการคำยืนยัน แล้วก็ได้เห็นดวงตาทรงเสน่ห์ที่อบอุ่น รอยยิ้มที่ถูกส่งมาทำให้เธอรู้สึกดีได้อย่างไม่น่าเชื่อ

          คิระไม่รั้งรอยื่นปากไปจูบปากอิ่ม ไอร้อนของพะวาทำให้เขารีบส่งปลายลิ้นเข้าไปพลิกกระหวัด ส่วนพะวาที่ถูกเสิร์ฟความกระหายตอบโต้ด้วยจูบและการกัด

          เธอรู้สึกดีและอึดอัดไปพร้อมๆ กัน ท่อนแขนยกขึ้นโอบกอด ใบหน้าแดงซ่านแล้วเป็นฝ่ายรุก จูบ ดึง จนทั้งปากของเขาและเธอบวมเจ่อ

          คิระยินยอมไปเสียทุกอย่างไม่ว่าพะวาจะทำเช่นใด แม้บางครั้งจะรู้สึกเจ็บที่ฟันคมๆ กัดหมับ   

          มือหนาเลื่อนขึ้นไปค่อยๆ ลูบวนแขนขาวคล้ายจะปลอบให้ร่างสวยสงบลง แต่ฤทธิ์ของยามีแต่ยิ่งทำให้พะวาโหยหา ในส่วนบอบบางก็รู้สึกคล้ายถูกบีบรัด ท้องน้อยเกร็งแขม่วจนรู้สึกปวดร้าว

          ร่างเล็กสั่นด้วยความสยิว แค่ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้เบาๆ อาการอยากได้ก็ยิ่งเพิ่ม ยิ่งได้กลิ่นกายได้ความใกล้ชิดก็ยิ่งทำให้พะวาไม่อาจยับยั้งการกระทำ

          ปากอวบอิ่มลากเลี้ยวลงไปยังต้นคอแกร่งแล้วกัดไปอีกครั้ง

          “พะวา...”

          คิระปล่อยเสียงคราง รู้ดีว่าทุกสัมผัสจะช่วยปลดปล่อยพะวา มือล้วงเข้าไปในชุดเมด อุ้งมือขยำทรวงอวบอูมที่ตึงคัดพร้อมสะกิดยอดปทุมถันที่ดีดเด้งสู้มือ

          ใบหน้าของพะวาดูเหยเก แต่มุมปากกลับมีรอยยิ้ม คิระยังนวดช่วยให้ร่างกายนุ่มนิ่มคลายจากการแข็งเกร็ง อีกมือถอยห่างออกมาจัดการกับชุดเมด

          ไม่นานร่างขาวผ่องที่แดงระเรื่อของพะวาก็ไร้ซึ่งอาภรณ์ สายตาคมกริบทอดมองเชยชม แต่สำหรับพะวาเธอต้องการมากกว่าสายตาจึงครางประท้วงงึมงำ มือดึงชายหนุ่มเข้ามาจูบอีกครั้ง

          จูบที่เป็นราวกับคำสั่ง

          ‘รักพะวาซะทีเถอะค่ะ’

          คิระที่รับรู้ได้ไม่รอช้าจัดการปลดกระดุมกางเกง สะบัดมันให้พ้นปลายเท้า ส่วนพะวายังพัวพันอยู่กับปากได้รูป ก่อนจะสะดุ้งเมื่อปลายนิ้วแกร่งลากแทรกแซะไปโจนลึกในความบอบบาง

          “อื้อ...คุณคี”

          การรุกล้ำนั่นทำให้พะวารู้สึกดี แต่ยังไม่ได้ถูกเติมเต็ม แม้เขาจะปรนเปรอเท่าไรก็ยังไม่รู้สึกว่าพอ ส่วนคิระส่งปลายลิ้นไปเสียดสีซุกไซ้เพิ่มอารมณ์

          พะวาเริ่มดีดดิ้นเหมือนทรมาน แต่กลับยิ่งขยับเข้าหา

          “คุณคี”

          คิระยกยิ้มที่เห็นว่าความต้องการของคนตัวเล็กระลอกแรกเริ่มแตกกระจาย แล้วส่งลิ้นไปสลับกับปลายนิ้ว กระทั่งได้ยินเสียงกรีดร้องและแขม่วท้อง

          จากนั้นคิระก็ทิ้งตัวลงบดเบียดกดร่างเล็กให้จมไปกับโซฟา ใช้ท่อนขาแยกขาเรียวให้เปิดกว้าง

          พะวากัดเม้มปากจดจ้องคิระไม่วางตา ก่อนความดำกฤษณาจะค่อยๆ ถูกเติมเต็มเมื่อความอุ่นร้อนสอดแทรกเข้ามาลึกสุด

          แม้เส้นทางจะชื้นฉ่ำ แต่คิระก็ยังยั้งตัว แล้วถึงเคลื่อนขยับสะโพกจ้วงล้วงมอบความสุขให้แก่พะวา ฝ่ามืออุ่นก็คลึงเคล้าทรวงละมุน

          ด้านพะวายื่นมือไปลูบไล้เอวสอบ บางครั้งก็จิกเล็บลงไป แล้วดึงมือกลับไปสะกิดยอดอกของชายหนุ่ม ทำเอาลำคอแกร่งหลุดเสียงคำราม

           “อ่า...”

          เมื่อถูกกระตุ้นคิระยิ่งกดสะโพก พะวาเองก็ขยับตัวส่ายเอวสู้กลับ ลมหายใจอุ่นร้อนกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า ชั่วครู่หนึ่งเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นเมื่อร่างเล็กพบกับความสุข

          นาทีต่อมาฝ่ามือใหญ่ก็พลิกท่วงท่าให้พะวาแนบใบหน้าฟุบเข้าหาโซฟา ดึงก้นกลมกลึงให้ลอยขึ้นแล้วแนบชิดกดลึกเคลื่อนไหวเร็วไวอีกครั้ง

          พะวากัดเม้มปากและเกร็งท้องยามฝ่ามือใหญ่ฟาดลงบนก้นแรงๆ รุกเร้าให้ยิ่งเสียวซ่าน

          คิระเบียดบดสะโพกแน่นหนัก กระทบกระแทกจนเขาเองก็คำรามลั่น จากนั้นดึงรั้งร่างนุ่มให้ขยับขึ้นมาในท่านั่งตรงแนบชิดกับลำตัว

          คิระกดแช่ร่างกายยังไม่ยอมเคลื่อนไหว มือใหญ่จับพลิกดวงหน้าที่สยิวซ่านมามอบจูบ แต่ดูเหมือนจะมีคนใจร้อน ไม่ทันใจเป็นฝ่ายขยับก้นงอนเข้าหาสะโพกของเขา

          ความปรารถนาที่ถูกจุดขึ้นนั้นเป็นราวกับพลุไฟ พะวาไม่ชอบเลยที่จังหวะรักขาดหายไปจึงขอเป็นฝ่ายลงมือเอง

          ไม่นานเธอก็ได้พบกับความสุขในครั้งที่สอง ที่สาม ที่ทำให้เหนื่อยหอบ ร่างกระตุกหลายครั้ง จนต้องพิงตัวซบกับอกแกร่งที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ

          คิระยกมือขึ้นโอบร่างเล็กเอาไว้หลวมๆ ปากจูบเบาๆ บนเรือนผมนุ่ม พะวายิ่งซุกใบหน้าเข้าหาอกอบอุ่น แต่ไม่นานเท่าไรดวงหน้าเกลี้ยงเกลาก็เงยขึ้นไปสบตากับคนตัวโต

          “อื้ม”

          ส่วนคิระแค่ครางรับ เขาเข้าใจความหมายเป็นอย่างดี แล้วรวบรัดพะวาขึ้นอุ้ม พาตรงดิ่งไปยังเตียงนอนพร้อมกดฝังร่างทั้งของเขาและเธอให้จมดิ่งกับความปรารถนาที่ยังไม่สิ้นสุด...