บทที่ 9

แสงเงินแสงทองยังมิพ้นขอบฟ้า ข้าก็เร่งรุดขึ้นรถม้าด้วยความรีบร้อน

​“คุณหนูเจ้าคะ! ท่านจะไปที่ใดอีก! ท่านไอเป็นเลือดมาทั้งคืนแล้วนะเจ้าคะ!” เสี่ยวเถาร่ำไห้พลางวิ่งตามมาเกาะขอบหน้าต่างรถม้าด้วยความกังวล

​“ค่ายทหารทิศอุดร” ข้าใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปาก ไอโขลกออกมาจนได้ยินเสียงแว่วในอก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน “ข้าจะไปดูให้เห็นกับตาว่าท่านแม่ทัพ... ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่”

​“คุณหนู! อย่าได้กล่าววาจาอัปมงคลเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ!”

​“หากเขามิรอด... ข้าเองก็คงมิมิต่างกัน” ข้ายกยิ้มบางให้เสี่ยวเถา แม้ภายในใจจะสั่นระรัวดุจกลองรบ “ออกรถ!”

​ล้อรถม้าบดถนนหินมุ่งหน้าออกจากเมืองจวินโจว ท้องฟ้าสางทอแสงสีโลหิตช่างงดงาม... ทว่ากลับดูราวกับลางร้ายที่คืบคลานเข้ามา

​ยามจื่อเมื่อคืน ข้าส่งจดหมายลับให้มู่เจ๋อ แจ้งแผนการ ‘แกล้งตายซ้อนกลจับคนทรยศ’ หากเขาเชื่อในคำเตือน ข้าย่อมรอดพ้น แต่หากเขาคิดว่าข้าลวงหลอก... ทุกอย่างที่ข้าเพียรทำมาย่อมสูญสิ้น

​ค่ายทหารทิศอุดรตั้งอยู่ห่างออกไปสามสิบลี้

​เมื่อรถม้าเคลื่อนมาถึงหน้าด่าน ธงพยัคฆ์ขาวอันเป็นสัญลักษณ์ของเขายังคงโบกสะบัด ทว่าบรรยากาศกลับเงียบงันจนผิดปกติ

​เงียบจนเกินไป...

​ยามเช้าเช่นนี้ควรจะมีเสียงฝึกดาบหรือเสียงกึกก้องของเหล่าทหาร ทว่ายามนี้กลับมีเพียงเสียงลมพัดผ่านชายธงดังพึ่บพับเท่านั้น ลางสังหรณ์อันเลวร้ายจู่โจมเข้าที่กลางอกข้าอย่างจัง

​“หยุด!” ทหารยามขวางทวนเหล็กกั้นทาง “เขตทหาร สตรีห้ามเข้าโดยเด็ดขาด!”

​ข้าเลิกม่านรถม้าขึ้น ชูแขนเสื้อสีแดงที่มีคราบโลหิตแห้งกรังของรัชทายาทให้พวกเขาเห็น

​“ข้าเจียงลั่วอวี่... มาเพื่อรอดูจุดจบของท่านแม่ทัพ”

​ทหารยามทั้งสองสบตากัน สีหน้าของพวกเขาดูประหลาดนัก มิใช่ความโศกเศร้า มิใช่ความโกรธแค้น ทว่ากลับดูเหมือนกำลังข่มกลั้นบางอย่าง

​“คุณหนู... ท่านมาเร็วไปสักนิดกระมัง” ทหารนายหนึ่งกล่าวพลางลอบยิ้ม

​“หืม?”

​ทันใดนั้น เสียงแตรเขาสัตว์ดังกึกก้องยาวนาน ประตูค่ายเปิดออกกว้าง เหล่าทหารวิ่งออกมาตั้งแถวรับเสด็จอย่างสมเกียรติ

​ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะนิลกาฬก้าวเดินออกมาด้วยท่วงท่าองอาจ

​มู่เจ๋อ... เขายังมีชีวิตอยู่

​มิเพียงไม่ตาย แต่ดูเหมือนเขาจะเปี่ยมไปด้วยโทสะ ดวงตาคมกริบแดงก่ำจากการอดนอนชี้ชัดว่าเขามิได้ต้องพิษร้ายแต่อย่างใด เขาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้ารถม้า จ้องมองข้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

​“เจ้ามาเพื่อดูศพผู้ใด?” น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเปี่ยมด้วยรังสีอำนาจ

​“...มาดูว่าคำสาบานของข้ายังมีความหมายอยู่หรือไม่” ข้าตอบกลับไปอย่างมั่นคง แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบกระดอนออกมา

​“หึ” เขาแค่นเสียงในลำคอ “จดหมายของเจ้า... มาถึงมือข้าเมื่อคืนยามกึ่งจื่อ”

​เขายกม้วนกระดาษที่ข้าเขียนขึ้นมา “เจ้ารู้ได้อย่างไร... ว่ารองแม่ทัพหลี่จะวางยาข้า?”

​รองแม่ทัพหลี่... คนสนิทที่ทรยศเขาในนิยายต้นฉบับ

​“ข้าฝันเห็น...” ข้าอ้างคำเดิมด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ข้าฝันว่ามีผู้ลอบวางยาพิษในไหสุราของท่าน”

​“แล้วเหตุใดเจ้าจึงเสนอให้ข้าแกล้งตาย?”

​“เพราะหากท่านสิ้นชีพ ข้าเองย่อมมิอาจมีชีวิตรอด” ข้าสบตาเขาอย่างไม่ลดละ “ท่านเคยกล่าวไว้ว่า ‘ห้ามข้าตายหากมิได้รับอนุญาต’ ข้าจึงมาเพื่ออนุญาตให้ท่านมีชีวิตอยู่ต่อ”

​เหล่าทหารรอบข้างหลุดเสียงหัวเราะเบาๆ จนมู่เจ๋อต้องหันไปตวาด “เงียบเสีย!”

​เขาหันกลับมาจ้องหน้าข้านิ่งนาน นานจนข้านึกว่าเขาจะชักดาบออกมาปลิดชีพข้าเสียแล้ว ทว่าเขาเพียงแต่โยนม้วนกระดาษคืนมาบนตักข้า

​“ในไหสุรามีพิษจริง ข้าจึงทำตามแผนของเจ้า แกล้งดื่ม แกล้งสิ้นใจ” เขากำหมัดแน่น “รองแม่ทัพหลี่และพวกอีกห้าคนลากร่างข้าไปหลังค่ายเพื่อหวังจะสังหารซ้ำ ทหารของข้าที่ซุ่มอยู่จึงจับกุมพวกมันได้คาหนังคาเขา”

​เขาก้าวเข้ามาใกล้รถม้า กลิ่นคาวเลือดจากเกราะหนาโชยมาเข้าจมูก “ยามนี้ หัวของคนทรยศถูกเสียบประจานไว้หน้าเสาธงแล้ว”

​ข้าชะเง้อมองเข้าไป เห็นศีรษะคนทั้งห้าถูกเสียบไว้จริงๆ... ข้ารอดแล้ว แผนการสำเร็จลุล่วง

​“คุณหนูเจียงลั่วอวี่” มู่เจ๋อเรียกชื่อข้าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเพียงนิด “หนี้ชีวิตครั้งนี้... ข้าติดค้างเจ้าแล้ว”

​(ความชิงชังลดลงอย่างเห็นได้ชัด!)

​“มิได้ติดค้างสิ่งใด ถือเสียว่าข้ามาเพื่อไถ่โทษ ท่านมิจำเป็นต้อง...”

​ยังมิทันสิ้นประโยค ข้าก็ไอออกมาอย่างรุนแรงจนเลือดซึมผ่านผ้าเช็ดหน้า มู่เจ๋อตาไวกว่าที่คิด เขาปราดเข้ามากระชากผ้าในมือข้าออกไปทันที

​“เจ้า... เจ็บป่วยงั้นหรือ?” น้ำเสียงเขามีความตระหนกแฝงอยู่

​“หามิได้... เพียงแต่กลิ่นกำยานในวังหลวงแรงไปสักนิด” ข้าโป้ปดพลางหลบสายตา

​“เหลวไหล!” เขาคว้าข้อมือข้าขึ้นมาตรวจชีพจร นิ้วมือของเขากดลงบนผิวข้าอย่างมั่นคง “ชีพจรของเจ้า... นี่มันพิษซ่างหานส่าน”

​ข้าหน้าซีดเผือด มิคิดว่าเขาจะรู้จักพิษร้ายนี้

​“ใครเป็นคนทำ!?” เขาคำรามเบาๆ “ใครกล้าบังอาจวางยาเจ้า”

​“มิได้มีผู้ใด...” ข้าดึงมือกลับ “ข้าเพียงแต่ร่างกายอ่อนแอเท่านั้น”

​“เจียงลั่วอวี่” เขาเรียกชื่อข้าโดยไร้คำนำหน้า “เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าจะมิยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากชีวิตเจ้าไปทั้งสิ้น!”

​เขาหันไปสั่งการทหารเสียงดัง “ไปตามท่านหมอที่เก่งที่สุดในค่ายมาเดี๋ยวนี้!”

​“ท่านแม่ทัพ ไม่ต้อง” ข้าร้องห้าม “ข้าได้รับยาจากหมอกงแล้ว”

​เมื่อได้ยินชื่อนั้น มู่เจ๋อก็ชะงักไป ดวงตาไหววูบ “กงอวี้หลันงั้นหรือ?”

​“ใช่... เขาเป็นผู้จัดหายาบำรุงให้ข้า อีกมินานย่อมดีขึ้น” ข้ายิ้มบางเพื่อปกปิดความจริง

​มู่เจ๋อจ้องมองข้าราวกับจะค้นหาความจริง สุดท้ายเขาก็เหวี่ยงกายขึ้นม้าโดยมิพูดจา ทว่าทิ้งท้ายไว้ด้วยประโยคที่ทำให้ข้าต้องประหลาดใจ

​“ยามเซินวันพรุ่งนี้ เจ้าจงมาที่ค่ายเพื่อรับประทานอาหาร ข้าจะให้หมอตรวจดูอาการของเจ้าอย่างละเอียด หากเจ้ามิมา...” เขาชี้ดาบมาทางข้า “ข้าจะไปลากตัวเจ้ามาด้วยตนเอง เหมือนที่รัชทายาทเคยทำ”

​เขารู้เรื่องเมื่อคืนได้อย่างไร? ทว่ายังมิทันได้เอ่ยถาม เขาก็ควบม้าหายเข้าไปในค่าย ทิ้งให้ข้ายืนงุนงงท่ามกลางทหารที่ลอบยิ้มกันถ้วนหน้า

​“คุณหนูเจ้าคะ...” เสี่ยวเถากระซิบ “ดูเหมือนท่านแม่ทัพจะทรงเป็นห่วงท่านนะเจ้าคะ”

​“เขาเป็นห่วงหนี้สินต่างหากล่ะ” ข้ายกยิ้มออกมาได้ในที่สุด “เขาคงมิอยากติดหนี้ชีวิตกับคนตาย”

​ข้าพิงพนักรถม้าอย่างหมดแรง ทว่าในใจกลับเปี่ยมด้วยความหวัง รูทของมู่เจ๋อด่านแรก ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

​ทว่าพิษในกายข้าเข้าสู่วันที่สามแล้ว เหลือเวลาเพียงสี่วันเท่านั้น... ข้าต้องเร่งไปพบกงอวี้หลันที่หอโอสถในยามอู่วันนี้

​“กลับจวน ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ แล้วมุ่งหน้าสู่หอโอสถกง”

​“คุณหนูจะไหวหรือเจ้าคะ?”

​“ไหวสิ...” ข้ากำรายการไถ่โทษไว้แน่น “หนี้กรรมยังชำระมิสิ้น ข้าจะยอมตายได้อย่างไร”

​รถม้ามุ่งหน้ากลับเข้าสู่เมือง ทิ้งไว้เพียงเสียงธงพยัคฆ์ขาวที่โบกสะบัดรุนแรงดุจสายตาของมู่เจ๋อที่ยังคงมองตามมาเบื้องหลัง