บทที่6

เคยคุยอะไรกับนักเลงแล้วคิดว่าจะคุยกันรู้เรื่องมั้ย นั่นแหละ ผมพูดถึงมาเฟียจีนตาตี่หน้าหล่อเพราะแกไม่เอาใครมาเล่นจ้ำจี้บนรถแต่…

ไอ้บ้าเอ้ย! คนบ้าอะไรมานั่งดูหนังโป๊แล้วชักว่าวบนรถที่จอดหน้าบ้านคนอื่นแบบนี้วะ!!

ผมยืนกุมขมับอยู่หลังประตูเหล็ก สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ตามจังหวะตามอารมณ์ของคนข้างใน

"ฮึ่ยย!" ผมสบถในลำคอ พยายามจะอุดหูแต่เสียงครางจากลำโพงรถหรูมันดันกระหึ่มชัดเจนทะลุประตูบ้านเข้ามาเลยเนี่ยสิ

"อ๊าาา... อ่ะ อ๊ะ... อู้ววว"

"ค... คุณ!" ผมตัดสินใจเดินไปเคาะกระจกรัวๆ ด้วยความเหลืออด ใจหนึ่งก็กลัวเขาจะเปิดประตูออกมาลากคอไปตื้บ แต่อีกใจมันก็ทนฟังเสียงสังเวียนกามฉบับโซโล่นี่ไม่ไหวจริงๆ

"อ๊าาา... โอ๊วววว"

เสียงในรถยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่ลดละ จนผมต้องตะโกนแข่งกับเสียงหนังโป๊

"นี่คุณนักเลง! เบาเสียงหน่อยได้ไหม เป็นบ้าอะไรเนี่ยมาทำบัดสีหน้าบ้านคนอื่นเขาแบบนี้ โรคจิตหรือไง!" กึก! กระจกไฟฟ้าค่อยๆ เลื่อนลงมาเผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ แววตาเรียวรีดุดันวาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ที่ยังค้างคา

"มึงว่ากูเหรอ..."

"เอ่อ... ม่ายย ไม่ได้ว่า..."

พอสบตาเข้าจริงๆ ความเก่งเมื่อกี้หายวับไปกับตา ผมรีบถอยกรูดจนเกือบสะดุดขาตัวเอง

"กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่ากูเซ็กจัด มึงห้ามกูเอากับคนอื่น ไม่ให้กูเอามึง แล้วยังจะมาห้ามกูช่วยตัวเองอีกเหรอ?"

เขาคำรามถามเสียงพร่าพลางขยับตัวเข้าหาขอบกระจก

"ถ้ากูหน้ามืดวิ่งไล่เย็ดหมา มึงจะรับผิดชอบไหมไอ้หน้าเซ่อ!"

"อู้ยยย! อะไรจะขนาดน้านนน"

มาเฟียหงุดหงิดงุ่นง่านแล้วแต่คนประสาทแดกคือเจ้าบ้านอย่างโผมอยากจะบ้าตายกับตรรกะวิบัตินี้ "แล้วทำไมไม่ไปที่ร้านเหล้า เข้าผับ หรือเปิดโรงแรมเด้าหญิงเล่า!

จะมาขลุกอยู่หน้าบ้านคนอื่นแบบนี้ทำไมเนี่ย!" ผมโวยออกไปพลางชี้มือชี้ไม้ไปทางปากซอย หวังจะให้เขาไสหัวไปที่อื่นที่มันคู่ควรกับเฮียแกมากกว่านี้สักที

"ก็ร้านกูมีเพื่อนกับเมียเก่ากูอยู่"

เขาตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ พลางเอนหลังพิงเบาะเหมือนคนหมดแรง แววตาที่เคยวาวโรจน์ดูหม่นแสงลงวูบหนึ่งจนผมเผลอชะงักไป

"ห้ะ?" ผมอุทานสั้นๆ สมองเริ่มประมวลผลตามไม่ทันกับเหตุผลของคนพาลที่ดูจะซับซ้อนกว่าที่คิด

"ถ้ามึงไม่อยากให้กูมาทำอะไรแบบนี้ที่หน้าบ้านมึง... มึงก็มาเป็นเมียกูสิ" เขาพูดโพล่งออกมาพลางปรายตามามองหน้าผมหางตาคมเรียวเฉี่ยวเนื้อขาดได้ยังคงมองเหยียดสภาพติ๋มจ๋าตั้งแต่หัวจรดเท้า

น้ำเสียงนิ่งเรียบไม่ได้ล้อเล่นมันดูจริงจังกว่าครั้งไหนเสียจนคนฟังอย่างผมถึงกับใบ้กิน

"ห๊าาาา!"

ผมอุทานลั่นจนแทบจะถอยหลังกรูดไปติดกำแพงบ้าน อย่าคิดว่าหน้าตากวนตีนกับคำที่พ่นออกมาเหมือนบ่นเรื่องดินฟ้าอากาศแต่แกเอาจริง ด้วยแววตาที่วูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีนั้นมันบ่งบอกว่านี่อาจเป็นปมที่กระทบจิตใจเฮียแกมาตลอด บรรยากาศในรถเงียบลงชั่วขณะจนได้ยินเสียงรถราหน้าปากซอยไกลๆ แว่วมากับสายลม ผมที่สงสัยมานานจึงเอ่ยปากถามออกไปตามประสาคนซื่อขี้เสือกที่เก็บความสงสัยไว้ไม่มิด

"คุณนักเลงครับผมสงสัย ทำไมคุณชอบทำทุกอย่างบนรถแม้แต่... เอ่อ... เรื่องแบบนั้น ทำไมไม่ไปทำกันที่บ้านหรือคอนโดล่ะ?"

ผมถามพลางก้มหน้ามองปลายนิ้วตัวเอง เพราะไม่กล้าสู้สายตาคมกริบที่ดูเหมือนจะมีความลับซ่อนอยู่กองเป็นภูเขา เสวียนอู่ชะงักมือที่ไถโทรศัพท์มือถือ แววตาที่เคยดุดันกลับวูบไหวครู่หนึ่ง เขานิ่งไปอึดใจก่อนจะโยนมือถือทิ้งไว้หน้าคอนโซลรถอย่างไม่ไยดี แล้วทิ้งแผ่นหลังพิงเบาะรถแรงๆ พลางถอนหายใจยาวเหยียดออกมาเหมือนอยากจะระบายความหนักอึ้งในอก

"บ้านเหรอ..." เขาเค่นยิ้มสมเพชตัวเอง ดวงตาเรียวรีเหม่อมองออกไปนอกกระจกอย่างไร้จุดหมาย

"บ้านกูมีแต่ร่องรอยซากศพ พ่อแม่กูโดนฆ่ายกครัวในบ้านที่กูเคยคิดว่าปลอดภัยที่สุด... ตั้งแต่นั้นมากูก็หลับไม่สนิทในบ้านหลังไหน" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากมาเฟียใจโหดทำเอาอากาศรอบตัวผมเย็นเยียบขึ้นมาทันที

ผมนิ่งอึ้งไป ไม่คิดว่าคนที่มีอำนาจล้นมือและดูไม่เกรงกลัวใครอย่างเขาจะมีปมหลังที่แสนเจ็บปวดพวกนี้เหมือนในละครหลังข่าว ผมมองเสวียนอู่ที่ตอนนี้นั่งจมอยู่กับความเงียบ แผ่นหลังที่ดูแข็งแกร่งกลับแฝงไปด้วยความอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก

"แล้วคอนโดล่ะ..."

ผมถามต่อเสียงแผ่ว พยายามทำใจดีสู้เสือถามเจาะลึกลงไปในรอยแผลที่ดูเหมือนจะกว้างกว่าที่ผมคิดไว้มาก

"กู..เมียเก่ากูกับเพื่อนกูเป็นหุ้นส่วนธุรกิจกันแต่มันเมาแล้วได้กัน แล้วมันก็ได้กันตลอดกูเปิดประตูเข้าไปเห็นมันกำลังเอากันบนห้องก็เลย.." เสียงทุ้มห้าวเริ่มสั่นพร่า เสวียนอู่หันมาสบตาผมตรงๆ สายตาคู่นั้นดูเจ็บปวดรวดร้าวแม้จะยังพยายามรักษาความดุดันเอาไว้แต่มันกลับปิดไม่มิดเลยว่าข้างในเขากำลังพังยับเยินแค่ไหน

"บนรถนี่แหละปลอดภัยที่สุด กูเห็นทุกอย่าง ใครจะเข้ามา ใครจะออกไป...ไม่ต้องกว้างขวางแค่พอดีตัวก็พอ"

เขาพูดพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องโดยสารที่เปรียบเสมือนป้อมปราการเพียงหนึ่งเดียวในชีวิต พื้นที่แคบๆ ที่เขาสามารถควบคุมทิศทางได้ด้วยตัวเอง

ผมมองหน้าคนตัวโตด้วยความรู้สึกสงสารอย่างจับใจ ไม่เคยคิดเลยว่าภายใต้หน้ากากมาเฟียปากร้ายใจโหด จะมีความทรงจำที่โหดร้ายคอยตามหลอกหลอนเขาอยู่ทุกย่างก้าว

ผมไม่รู้จะหาคำพูดไหนมาปลอบประโลมความบอบช้ำนี้ได้เลย ทำได้แค่เอื้อมมือเล็กๆ ไปแตะที่หลังมือหนาของมาเฟียใหญ่เบาๆ หวังจะให้สัมผัสเล็กน้อยนี้ช่วยแบ่งเบาความโดดเดี่ยวที่เขากำลังเผชิญอยู่บ้าง แม้มันจะเป็นเพียงการกระทำที่ดูโง่เง่าในสายตาเขาก็ตาม

"... ผมขอโทษที่ถามนะครับ"

ผมก้มหน้าพึมพำด้วยความรู้สึกผิดพลางชักมือกลับมาช้าๆ เมื่อรู้สึกว่าตัวเองเพิ่งจะก้าวล่วงเข้าไปในพื้นที่ต้องห้ามที่ดูเจ็บปวดเกินกว่าคนนอกอย่างผมจะรับไหว

"ไม่ต้องขอโทษ เพราะมึงรู้ไปแล้วก็ต้องรับผิดชอบกูด้วยเหมือนกัน"

คุณมาเฟียหรี่ตาที่เล็กอยู่แล้วให้เล็กลงอีก พลางตวัดมือหนามาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของผมแล้วเขี่ยมันเบาๆ แววตาขมขื่นเมื่อครู่หายวับไป เปลี่ยนเป็นประกายความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาผมเริ่มใจคอไม่ดี

"ห๊ะ อะไรกันวะเนี่ย!" ผมร้องอุทานออกมาอย่างเหลือเชื่อ

พยายามจะดึงมือกลับแต่เขากลับยึดไว้แน่นหนึบราวกับคีมเหล็ก อะไรของเฮียแกเนี่ย! แค่ถามเรื่องปมชีวิตนิดเดียว

ถึงขั้นต้องให้รับผิดชอบชีวิตกันเลยเหรอ มันจะไม่รวบรัดตัดตอนไปหน่อยหรือไงคุณ!!