01 บ้านไร่ (ต่อ)

ดอกหญ้ารู้สึกถึงความร้อนของพวงแก้มก่อนที่อีกฝ่ายจะหันกลับไปสนทนากับคนในกลุ่ม แววตาลึกลับคู่นั้น สบตากันแค่แวบ สั้น ๆ เอง แต่ทำไมถึงมีพลังพอที่จะทำให้เธอเขินอายจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ก้มมองตัวเอง ถ้ารู้ว่าต้องมาเจอคนหล่อระดับนี้ รับรองได้เลยว่าเธอจะไม่คว้าเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่ ชายเสื้อยาวรุ่มร่ามผสมรุ่งริ่งจนต้องมัดมันด้วยหนังยาง กางเกงยีนขาสั้นขาด ๆ รวมรองเท้าแตะเก่า ๆ เข้าไปด้วย

“เฮ้อ…ขอทานดี ๆ นี่เอง”

แต่งตัวเซอร์เน้นความเรียบง่ายสบาย ๆ เป็นตัวของตัวเองกับโกโรโกโสนั้นมีแค่เส้นบาง ๆ ขวางกั้นไว้จริง ๆ

“หยิบเสื้อผ้าผิดชีวิตเปลี่ยนจริง ๆ” ปากกระจับบ่นอุบอิบ

“พ่อเลี้ยงเขาไม่ชอบเด็กหรอกหนูป้าบอกไว้ก่อนนะ มีแต่สาว ๆ สวย ๆ เข้าหาเขาทั้งนั้นแหละ” เสียงหนึ่งดังมาจากในกลุ่ม

‘สาว ๆ สวย ๆ หมายความว่าไง? คนคนนั้นยื่นตัวเบ้อเร่ออยู่นี่!’ เกิดควันไฟตรงปลายจมูกโด่งเชิดเล็กน้อยบอกถึงความดื้อรั้น

‘เชอะ! ดับฝันใครไม่ดับมาดับฝันหญ้า’ ความคิดมาพร้อมกับการมองค้อนวงเล็ก นัยน์ตาดำขลับจ้องเขม็งไปยังกลุ่มคน    ปากกระจับพยายามฉีกยิ้ม 

“ถ้าสาวสวยแบบป้าว่าเขาไม่สน บางทีเด็กหน้าแปลก ๆ แบบหนูพ่อเลี้ยงอาจจะชอบก็ได้นะ…คะ” มารยาทมีแบบกระแทก

ดอกหญ้าเชิดใบหน้าสวยขึ้นโชว์ โสตประสาทชักไม่ชอบป้าข้างบ้านที่ปากยื่นปากยาว เข้าใจว่าตัวเองหายตัวไปนานจนกลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับคนที่นี่ พอทำใจได้หากการยกมือไหว้ของเธอไม่ได้มีความหมายอะไร แต่การพูดตัดกำลังใจกันแบบนี้หญ้าไม่ปลื้มค่ะ

“ตามใจ อย่าหาว่าป้าไม่เตือนละ”

อยากเตือนลูกหลานตามสไตล์ของคนอาบน้ำร้อนมาก่อนหรือเพราะว่าป้ารู้จักพ่อเลี้ยงดีกว่าใคร พอเข้าใจได้ แต่เสียงหัวเราะชอบใจที่ฟังแล้วทะแม่ง ๆ ในรูหู อันนี้คงให้อภัยไม่ได้จริง ๆ

ดอกหญ้าแอบเบะปากมองบน เพราะคนในกลุ่มไม่ใช่มีแต่คนแก่เคี้ยวหมาก ยังมีสาวแก่แม่หม้ายกับพวกมีลูกสาวที่คอยจ้องจะงาบพ่อเลี้ยงอยู่ ถึงเจ้าตัวไม่ได้ยินกับหู แต่เขาไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้ว่าตัวเองเนื้อหอมแค่ไหน

ศัตรูเปิดไผ่มาสะบัดหน้าใส่สิคะรออะไร หางม้ามัดสูงกระจายกลางอากาศยังไม่ทันตกลงถึงกลางหลังเลย กระเป๋าเดินทางก็ถูกดอกหญ้ากระชากแรง สะบัดก้นงามงอนเดินตามป้าดาไปยังรถจักรยานยนต์

พอถึงป้าก็ยกมันไปวางไว้ระหว่างขา ส่วนเธอเดินไปนั่งซ้อนท้าย ป้าขับรถจักรยานยนต์บนถนนใหญ่ได้ไม่นานก็เลี้ยวเข้าซอยข้างทาง ถนนลูกรังขนาดเล็กแค่พอให้รถเก๋งสวนกันได้

คนนั่งซ้อนท้ายชะเง้อคอมองไปข้างหน้าสุดสายตา ยามเมื่อเห็นหลังคาบ้านตั้งอยู่ไกล ๆ ดวงตากลมโตก็แดงระเรื่อขึ้นด้วยความคิดถึง

พื้นดินที่เคยทำกิจกรรมร่วมกับครอบครัวดูเรียบร้อยและสะอาดตามาก ต้นไม้ใหญ่เขียวขจีรวมถึงหญ้าคลุมดินเหมือนพึ่งถูกตัด ส่วนบ้านแห่งความทรงจำหลังนี้แม้ว่าภายนอกจะถูกกาลเวลาทำร้าย ทว่าภายในกลับสะอาดสะอ้าน เป็นโชคของเธอ  จริง ๆ ที่มีป้าคอยดูแลให้

“ขอบคุณป้าดามาก ๆ เลยนะคะที่ดูแลสวนกับบ้านให้”

ดอกหญ้ารีบยกมือไหว้หญิงสูงวัยอย่างซาบซึ้งใจ

“ไม่เป็นไรคนกันเองทั้งนั้น จะนอนที่นี่แน่เหรอทำไมไม่ไปนอนบ้านใหญ่ด้วยกัน”

บ้านใหญ่ที่ว่าอยู่หน้าไร่ ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตรงนี้ ถึงที่นี่จะมีเครื่องใช้ไฟฟ้าครบครัน รั้วกั้นปลอดภัย แต่เปลี่ยวเกินไปสำหรับหลานสาวคนสวยของเธอ

“หนูนอนได้ค่ะ”

เรื่องไม่เป็นเรื่องก่อนหน้านี้ทำเธออยากหลีกหนีปากของผู้คน

“เอามอ’ไซค์ไว้ไหมล่ะ”

“หนูคงไม่ได้ไปไหนหรอกป้า เรียนกับทำงานมาหนักมาก อยากพักร่างเงียบ ๆ น่ะค่ะ”

“งั้นเย็น ๆ เดี๋ยวป้าไปตลาดซื้อของมาใส่ตู้เย็นไว้ให้ อยู่นานแค่ไหนล่ะ”

“อืม…ยังไม่รู้เลย น่าจะสักพักละค่ะ”

“มาเหนื่อย ๆ พักผ่อนเถอะ เดี๋ยวป้าไปบอกพ่อเลี้ยงอาทิตย์ให้ มีอะไรเร่งด่วนก็ไปหาเขาให้ช่วย”

หญิงวัยสี่สิบปลาย ๆ ชี้ไปยังบ้านไม้สักหลังใหญ่ไร่ข้างกัน คิดห่วงแค่ไหนจำต้องเก็บไว้ในใจเพราะหลานสาวโตแล้ว อยู่คนเดียวนานหลายปีย่อมมีความคิดเป็นของตัวเอง ทว่าเธอแทบไม่รู้เลยว่าดวงตากลมมองตามนิ้วไปนั้นเห็นแต่พุ่มไม้หนาตากับต้นไม้เล็กใหญ่

“ขอบคุณค่ะ”

ดอกหญ้ากล่าวนอบน้อม คิดว่าคงไม่เจอเรื่องร้ายแรงจนต้องไปพึ่งใคร ป้าของเธอเป็นคนมีลูกยาก ได้มาคนหนึ่งดันป่วยเสียชีวิตก่อนวัยอันควร เลยรักและเอ็นดูเธอเหมือนลูกสาว

ส่งป้าเสร็จเธอก็เดินเข้าบ้าน จัดการเอาของใช้ส่วนตัวออกจากกระเป๋า วางเข้าที่เข้าทางเรียบร้อยก็เอนกายพักผ่อนบนเตียงขนาดเล็ก

อากาศร้อนอบอ้าวในช่วงบ่ายทำให้ใครบางคนไม่อาจหลับตาต่อได้ ขนตายาวแพหนาขยับเล็กน้อย

จะไปต่อหรือพอแค่นี้…

ถ้าพอแค่นี้…

ไม่! เกิดเสียงค้านดัง

ถ้าเลือกเธอตามใจตัวเองความสุขก็รอเธออยู่แค่เอื้อม แต่อารมณ์ชั่ววูบนี้อาจนำพาแผลใหญ่มาให้ในภายหลัง คิดมาถึงตรงนี้ มือของเธอก็เริ่มสั่นและเปียกชื้น

‘พ่อจ๋าแม่จ๋าอย่าโกรธหญ้าเลยนะ’

ทั้งรู้สึกผิดทั้งลังเล

‘ไม่ลองไม่รู้โว้ย!’

เรือนร่างระหงกระเด้งตัวขึ้น เร่งฝีเท้าสู่ท้ายไร่

ปากกระจับสีแดงธรรมชาติพรายยิ้มสดใสไม่คิดไม่ฝันว่าลำธารนี้ยังอยู่ น้ำใสสะอาดเห็นหินเล็กหินน้อยด้านล่างชัดเจน    ไม่เสียแรงถือสบู่ แชมพู และเสื้อผ้าชุดใหม่มาด้วย

ดอกหญ้าวางของทั้งหมดบนก้อนหิน ถอดกางเกงขาสั้นเสร็จก็ก้าวเท้าลงลำธาร ใช้มือเรียวโกยน้ำใส สายน้ำเย็นกำลังช่วยขับไล่ความร้อนในกายลง ปากกระจับแดงเผยยิ้มชื่นใจ…

ไม่ได้รู้เลยว่าการกระทำของตัวเองนั้นทำให้คนมองร้อนรุ่มขึ้นเรื่อย

‘ยัยเด็กขี้แยนี่…โตมาสวยชะมัด’

อาทิตย์กัดกรามแน่น เรือนร่างอรชรอ้อนแอ้นแหวกว่ายน้ำอยู่นี้งดงามราวกับนางกินรีในเทพนิยาย ไม่ผอมเป็นไม้เสียบผี    ไม่อ้วนเกินไป กำลังอวบน่าฟัด ชุดว่ายน้ำทูพีซสีแดงสดทะลุผ่านเสื้อยืดสีขาวเนื้อบาง โชว์ส่วนโค้ง เว้า และนูนชัดเจน ทำเขาแทบบ้า

ไม่อยากมอง….ใช่ว่าจะทำได้

พอได้มองกระทิงเปลี่ยวอย่างพ่อเลี้ยงอาทิตย์ก็เผลอกลืนน้ำลายเหนียวลงคอแห้งผาก  

‘มืดกว่านี้คงกลับ’ สติด้านดีพยายามข่มอารมณ์ดิบของตัวเองขณะมองดวงตะวันค่อย ๆ ลับขอบฟ้า

ทว่าทุกอย่างต้องพังยับเมื่อจู่ ๆ นางกินรีก็กลายร่างเป็นนางแมวยั่วสวาทค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น