11.1 | ไม่คิดแล้วก็ได้

แพรวาละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เมื่อเสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นก่อนจะถูกเปิดเข้ามาโดยเลขาส่วนตัวซึ่งเป็นสาวใหญ่วัยกลางคน ด้านหลังคือร่างสูงใหญ่ของโอลิเวอร์ คาร์ลตัน

               “มิสเตอร์คาร์ลตันมาขอพบคุณแพรค่ะ”

               แพรวาพยักหน้ารับทราบ เลขาสาวใหญ่จึงเดินออกไป จากนั้นผู้บริหารสาวจึงเดินไปต้อนรับแขกและเชิญเขามานั่งที่โซฟชุดรับรองแขกซึ่งตั้งอยู่ริมห้องชิดผนังกระจกที่มองออกไปเห็นวิวแม่น้ำเจ้าพระยา

               “มิสเตอร์คาร์ลตันมาพบฉัน มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ” แพรวาไม่คิดว่าลูกค้าวี.ไอ.พี. ผู้นี้จะมีธุระส่วนตัวอะไรกับเธอถึงขั้นต้องมาหาด้วยตัวเองแบบนี้

               “เรียกผมว่าโอลิเวอร์ดีกว่าครับ”

               “คุณเป็นลูกค้า และเราไม่ได้สนิทกัน เรียกแบบนั้นคงไม่เหมาะ”

               “ผมเป็นเพื่อนเอด้า และทราบว่าคุณก็รู้จักเธอเหมือนกัน เพราะฉะนั้น เราก็น่าจะเป็นเพื่อนกันได้”

               แพรวายิ้มให้กับการพยายามหาจุดเชื่อมโยงความสัมพันธ์ของเขา และเธอก็พอจะเดาออกแล้วว่า นักธุรกิจหนุ่มชาวอังกฤษผู้นี้น่าจะมาหาเธอเพราะเรื่องของอมลรดา

               “ตกลงเราเป็นเพื่อนกันได้ใช่มั้ย” โอลิเวอร์ถามเมื่อเห็นแพรวาเอาแต่นั่งอมยิ้ม

               “ได้ค่ะ” แพรวากลั้นยิ้มแล้วปั้นหน้านิ่งเพราะเกรงจะเป็นการเสียมารยาท “ที่คุณมาหาฉันเพราะเรื่องของรดา เอ้อ...เอด้าใช่มั้ยคะ”

               “ใช่ครับ ผมติดต่อเอด้าไม่ได้มาเป็นเดือนแล้ว รู้แต่ว่าไปทำงานดูแลคนป่วยที่เชียงใหม่เท่านั้น” โอลิเวอร์บอกอย่างเป็นกังวล ตลอดเวลาเขาสั่งลูกน้องให้สืบหาที่อยู่ของอมลรดาที่เชียงใหม่ แต่ก็ไม่มีวี่แวว ปกติการตามหาคนเป็นเรื่องง่ายดายมากสำหรับเขา แต่การที่แกะรอยไม่เจอแบบนี้ แปลว่าคนที่อมลรดาทำงานให้ต้องมีที่ซ่อนตัวที่ลึกลับพอสมควร และแน่นอนว่าต้องเป็นคนที่ไม่ธรรมดา

               “รดาไปดูแลน้องชายฉันเองค่ะ” แพรวากล้าบอกความจริงกับโอลิเวอร์ก็เพราะเห็นว่าเขาเป็นเพื่อนกับอมลรดา และที่สำคัญพรุ่งนี้เขาก็จะกลับลอนดอนแล้ว คงไม่มีผลอะไรกับความปลอดภัยของอคิณ

               “อ้าว...เอด้าไปดูแลเด็กหรอกเหรอ ผมนึกว่าไปดูแลคนแก่”

               แพรวาขำพรืด เมื่อได้ยินคำว่า ‘เด็ก’ แต่ความจริงน้องชายของเธอก็นิสัยเหมือนเด็กจริงๆ นั่นแหละ “คุณคิดว่าน้องชายฉันอายุเท่าไหร่คะ”

               โอลิเวอร์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “ถ้าให้เดาจากอายุคุณ ผมว่าน้องชายคุณน่าจะยังเป็นวัยรุ่นอยู่ สักสิบห้าไม่เกินสิบแปด”

               “คุณคิดว่าฉันอายุเท่าไหร่คะ” หญิงสาวอดถามไม่ได้

               “ไม่น่าเกินยี่สิบห้า”

               คราวนี้แพรวาถึงกับยิ้มกว้าง สำหรับผู้หญิงแล้วจะมีอะไรน่าดีใจไปกว่าการมี ‘หน้าเด็ก’ กว่าอายุจริงถึงสิบปี “ปีนี้ฉันสามสิบห้าแล้วค่ะ”

               “ห๊า...” โอลิเวอร์แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ใบหน้าเธอดูอ่อนวัยกว่าเขามากทั้งที่อายุจริงมากกว่าเขาถึงเจ็ดปี “ขอโทษนะครับ แล้วน้องชายคุณอายุเท่าไหร่” หนุ่มนัยน์สีเทาอมฟ้าน่าหลงใหลเริ่มใจคอไม่ดี

               “สามสิบค่ะ”

               โอลิเวอร์นิ่งงันไปชั่วขณะ การที่หญิงสาววัยยี่สิบสองปีต้องไปดูแลคนป่วยซึ่งเป็นชายฉกรรจ์วัยสามสิบปีอย่างใกล้ชิด เป็นเรื่องที่ไม่น่าไว้วางใจเป็นอย่างยิ่ง

เห็นทีว่าจะปล่อยไว้ไม่ได้ซะแล้ว!

อมลรดาแอบแง้มประตูมองเข้าไปในห้องทำกายภาพบำบัด เห็นอคิณกำลังฝึกเดินอยู่กับนักกายภาพ หลังจากทำกายภาพบำบัดทุกวันอย่างต่อเนื่องมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม อคิณก็เดินได้ดีขึ้นมาก เขาสามารถเดินระยะใกล้ๆ ได้ด้วยตัวเอง ถ้าต้องเดินไกลก็ใช้ไม้เท้าช่วยประคองตัว หรือไม่ก็ให้อมลรดาช่วยประคองแขนให้เท่านั้น ไม่ต้องประคองทั้งตัวเหมือนเมื่อก่อน

               “แอบดูอะไร”

               “ฉันแค่จะมาถามว่าเที่ยงนี้คุณอยากทานอะไร” เมื่อถูกจับได้ หญิงสาวก็เปิดประตูให้กว้างออกแล้วยื่นหน้าเข้าไปยิ้มกว้างให้อคิณอย่างสนิทใจ

หนึ่งเดือนที่ตัวติดกันเกือบตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง แม้กระทั่งเวลากิน เวลานอน หรือแม้แต่ตอนอาบน้ำ ทำให้อมลรดารู้สึกคุ้นเคยกับอคิณมากขึ้นราวกับเป็นคู่สามีภรรยากันจริงๆ อีกทั้งความสัมพันธ์ทางกายที่เขาปรนเปรอเธอเท่าที่จะทำได้ ทั้งการกอด จูบ และสัมผัสลึกซึ้งต่างๆ ล้วนก่อให้เกิดความผูกพันขึ้นในใจเธอทีละนิดโดยไม่รู้ตัว

“คุณทานอะไรผมก็ทานเหมือนคุณนั่นแหละ ง่ายๆ ไม่ต้องคิดเยอะ” อคิณตอบสบายๆ แล้วเดินโชว์อีกหลายก้าว

“ถ้างั้นฉันทำกะเพราเนื้อวากิว ไข่ดาวฟูแล้วก็ซุปเห็ดหอมให้คุณทานนะ”

“แล้วแต่คุณจะจัดให้เลย ผมทานได้หมด”

“คุณอคิณนี่น่ารักจัง ตามใจภรรยาทุกอย่างเลย” นักกายภาพบำบัดหนุ่มน้อยได้ยินแล้วอดแซวด้วยความอิจฉาไม่ได้

“ก็ภรรยาผมน่ารัก ดูแลผมอย่างดีทุกอย่าง ก็ต้องตามใจกันนิดนึง” ชายหนุ่มพูดคำว่า ‘ภรรยา’ ออกมาอย่างเต็มปากเต็มคำแบบไม่มีขัดเขินเลยสักนิด ส่วนอมลรดาก็หน้าแดงไปตามระเบียบ

“ฉันไม่กวนคุณแล้ว ไปเตรียมอาหารดีกว่า”

“อย่าเพิ่งไปรดา” อคิณเรียกไว้ก่อนที่หญิงสาวจะหมุนตัวออกไป

“มีอะไรคะ”

“พี่แพรโทร. มาบอกว่าเย็นนี้จะมาที่นี่ เห็นว่าจะมีเซอร์ไพร้ส์มาให้คุณด้วย”

“เซอร์ไพร้ส์อะไรคะ”

“ไม่รู้เหมือนกัน” อคิณยักไหล่ “วันเกิดคุณหรือเปล่า”

“เปล่าค่ะ ฉันเกิดวันคริสต์มาส อีกตั้งหลายเดือนกว่าจะถึง” อมลรดาพยายามคิดว่าแพรวาจะเซอร์ไพร้ส์อะไร แต่ก็คิดไม่ออก

“คิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิด เดี๋ยวเย็นนี้ก็รู้” อคิณยิ้มขำเมื่อเห็นหญิงสาวครุ่นคิดจนหัวคิ้วแทบชนกัน

“ไม่คิดแล้วก็ได้” เธอตอบรับอย่างว่าง่าย ระยะหลังเธอไม่ค่อยต่อปากต่อคำกับเขาเท่าไหร่แล้ว เพราะเถียงกันทีไรเป็นต้องโดนจูบปิดปากทุกที ทางที่ดีควรสงบปากสงบคำไว้จะปลอดภัยกว่า