10.3 | โกรธหรือเปล่า

               “จะทำอะไร” หญิงสาวถามเสียงสั่นระริกพลางจิกปลายเล็บที่ตัดมนลงบนบ่ากว้างเพื่อข่มความเสียวซ่านที่กำลังแล่นดิ่งจากปลายยอดทรวงอกทั้งสองข้างไปรวมกันเป็นจุดเดียวที่กึ่งกลางร่างกาย สัมผัสเร่าร้อนที่ยังคงดำเนินไปไม่หยุด สร้างความปั่นป่วนไปทั่วช่องท้อง กล้ามเนื้อภายในส่วนที่ลึกลับที่สุดเต้นตุบตับบีบรัดเป็นจังแสนทรมานใจ อมลรดาบรรเทาอาการร้อนรุ่มให้ตัวเองด้วยการบดคลึงสะโพกเข้ากับหน้าขาที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อหนั่นแน่นของชายหนุ่มอย่างลืมตัวและลืมอาย

               “ทำให้หายจากความทรมานที่คุณกำลังเป็นอยู่นี่ไง เราทำสัญญากันไว้แล้วว่าคุณจะช่วยปลุกเร้าผม ห้ามงอแง” พูดจบก็งับริมฝีปากลงบนยอดทรวงอีกครั้ง ดูดดึงสลับกับใช้ฟันขบเบาๆ จนหญิงสาวกลั้นเสียงครางแผ่วหวิวไว้ไม่อยู่ พร้อมกันนั้นก็สอดมือข้างหนึ่งผ่านขอบแพนตี้ตัวบางเข้าไปนวดคลึงจุดอ่อนไหวอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่นิ้วแข็งแรงจะสอดแทรกเข้าไปหมุนวนเป็นวงเชื่องช้าอยู่ภายในกายเธอ

               ร่างบางบิดเร่าเมื่อความแข็งแกร่งเคลื่อนไหวเข้าออกเนิบช้า ทว่าก่อให้เกิดความเสียวซ่านมหาศาล เมื่อเขาเร่งจังหวะให้ถี่กระชั้นและรวดเร็วขึ้น ลมหายใจของหญิงสาวก็เริ่มหอบลึก ขาดห้วง กล้ามเนื้อภายในบีบรัดรุนแรง ก่อนที่ทั่วทั้งร่างจะแข็งเกร็งแล้วกระตุกเฮือก วินาทีนั้นอมลรดารู้สึกเหมือนร่างกายเบาหวิวไร้น้ำหนัก คล้ายกำลังล่องลอยอยู่ในห้วงอวกาศ เธอทิ้งตัวลงกับแผ่นอกหนั่นแน่นที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าแนบซบอยู่กับบ่ากว้าง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีเข้มที่มีเสน่ห์ล้ำลึกซึ่งกำลังก้มมองเธออยู่

               คิดแล้วหญิงสาวก็ละอายใจที่หลงมัวเมาไปกับการปลุกเร้าอย่างช่ำชองของชายหนุ่ม จนเผลอปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้เขารุกล้ำถึงขนาดนี้

               “รู้สึกดีใช่มั้ย” อคิณกระซิบถามอย่างหยอกเย้าอยู่ข้างใบหูเล็กแล้วแกล้งขบเม้มที่ติ่งหูเธออย่างห้ามใจไม่อยู่

               “อย่าแกล้ง” อมลรดาส่งเสียงปรามพร้อมเอียงคอหนีสัมผัสวาบหวาม

               “โกรธหรือเปล่า”

               หญิงสาวดันตัวออกจากอกกว้าง เงยหน้าขึ้นสบตาเขา ในใจนึกถึงสัญญาที่ได้เซ็นไปเพื่ออิสรภาพของพ่อแล้วส่ายหน้าเบาๆ “ไม่โกรธค่ะ ฉันเตรียมใจไว้แล้วว่าต้องเจอกับอะไรบ้าง” เธออยากขอบคุณเขาด้วยซ้ำที่อ่อนโยนกับเธอมากถึงขนาดนี้ แต่ก็ไม่อยากบอกให้เขาได้ใจ “จะอาบน้ำได้หรือยังคะ แช่น้ำจนตัวจะเปื่อยแล้วนะ”

               “อาบให้หน่อย สระผมให้ด้วย” ชายหนุ่มมองสบตาออดอ้อนพลางนวดเฟ้นบั้นท้ายกลมกลึงเล่นอย่างเพลิดเพลิน ผิวเธอเนียนนุ่ม น่าลูบไล้ไปทั้งตัว

               “มือค่ะ” หญิงสาวจ้องหน้าเขาตาดุ แต่เขากลับแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แถมยังเลื่อนมือขึ้นมากอบกุมทรวงอกเธออีก “ถ้าไม่หยุดก่อกวน ฉันจะให้คุณอาบน้ำเองนะ”  

               “ไม่ซนแล้วครับ” อคิณยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์พร้อมกับแกล้งยกสองมือขึ้นเหนือศีรษะอย่างยอมแพ้ “วันนี้พอแค่นี้ก่อนก็ได้ เดี๋ยวคุณจะเหนื่อยเกินไป”

อคิณทอดสายตามองอมลรดาผ่านกระจกโต๊ะเครื่องแป้งไม่วางตา หลังจากเขาหลอกล่อให้เธอช่วยอาบน้ำและสระผมให้จนเสร็จเรียบร้อย เธอก็พาเขาออกมาจากห้องน้ำ ช่วยเช็ดเนื้อตัวให้จนแห้งสนิท หาชุดนอนมาให้สวม และจับมานั่งไดร์ผมให้ที่หน้ากระจก ในขณะที่ตัวเธออยู่ในชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินนุ่มลื่นความยาวเสมอเข่าเรียบร้อยแล้วเช่นกัน ผมเหยียดตรง ดำขลับอย่างเป็นธรรมชาติที่ยาวถึงกลางหลังถูกเจ้าตัวเป่าจนแห้งไปก่อนหน้านี้แล้ว

               “รดา”

               “คะ?” หญิงสาวขานรับพลางกดปุ่มปิดเครื่องเป่าผมในมือแล้วมองสบตากับเขาผ่านเงาสะท้อนใจกระจก ทว่าเนิ่นนานเขาก็ไม่พูดอะไร แต่กลับตวัดแขนรวบเอวบางให้เธอนั่งลงบนหน้าตัก

               “ไม่เอาแล้วนะ” อมลรดาก้มหน้าบอกเสียงเบาหวิว

               เขาใช้ปลายนิ้วเชยคางเล็กมนให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากันแล้วถามด้วยรอยยิ้ม “ไม่เอาอะไร...หืม?”

               “ก็...แบบ...ในห้องน้ำเมื่อกี้นี้ ไม่เอาแล้ว”

               “ไม่ชอบเหรอ” เขาแกล้งเย้า “แต่ผมว่าคุณชอบนะ”

               “หยุดพูดไปเลยนะ” มือเล็กตบลงบนหน้าอกเขาเบาๆ ด้วยความขัดเขิน เขาทำให้ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาเปลี่ยนไป นับตั้งแต่วินาทีที่เขามอบความรู้สึกแปลกใหม่อย่างที่ไม่เคยได้รับจากใครมาก่อนในชีวิตให้เมื่อครู่

               “ครั้งแรกใช่มั้ย” เขาถามกำกวม

               “อะไรคะ?”

               “ความรู้สึกปลดปล่อยแบบที่ผมทำให้ในอ่างอาบน้ำ คุณเพิ่งเคยสัมผัสความรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรกใช่มั้ย”

               “ยังจะถามอีก”

               อคิณยิ้มด้วยความพอพึงพอใจ ถึงเธอจะไม่ตอบ แต่เขาก็แน่ใจว่าเธอยังไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน หรือแม้กระทั่งทำให้ตัวเองมีความสุขก็ไม่น่าจะเคยด้วยซ้ำ เพราะนวลเนื้ออ่อนนุ่มของเธอทั้งปิดสนิทและคับแน่น จนเขาต้องใช้ความระมัดระวังอย่างที่สุดในการสอดแทรกปลายนิ้วเข้าสู่กายเธอ เพราะเกรงจะทำให้สาวบริสุทธิ์ต้องเจ็บตัว

               “ตอนที่คุณจูบผม ผมเริ่มมีความรู้สึกแล้วนะ”

               “จริงเหรอคะ” อมลรดาเผลอยิ้มด้วยความดีใจไปกับเขาด้วย แต่พอคิดได้ว่า ถ้าเขาหายเป็นปกติเมื่อไหร่ เธอก็ต้องขึ้นเตียงเพื่อทำลูกกับเขาเมื่อนั้นรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าสวยหวานก็เลือนหายไปทันที

               “ทำไมทำหน้าแบบนั้น ไม่ดีใจกับผมเหรอ”

               “ดีใจค่ะ ดีใจมากๆ เลย” เธอฝืนยิ้ม ซึ่งอคิณก็ดูออก

               “ยิ่งผมหายเร็วเท่าไหร่ งานคุณก็จะเสร็จเร็วขึ้นมากเท่านั้น คุณน่าจะชอบนะที่ได้เป็นอิสระเร็วๆ”

               “คุณอคิณ เรื่องมีลูกน่ะ ฉันขออะไรอย่างนึงได้มั้ย” หญิงสาววิงวอนเสียงอ่อนหวาน หวังใช้ลูกอ้อนเข้าช่วย

               “ขออะไร”

               “เราใช้วิธีทำกิฟต์เอาได้มั้ย”

               “ไม่ได้” อคิณตอบเสียงแข็งทันที “ทำแบบนั้นคนจะได้ว่าผมไม่มีน้ำยากันพอดี เท่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็เสียเซลฟ์จะแย่แล้ว ผมต้องทำลูกด้วยตัวเอง เพื่อเรียกความมั่นใจกลับคืนมา”

               “แต่ฉัน...” หญิงสาวพูดได้เพียงเท่านั้น ริมฝีปากอุ่นจัดของอคิณก็กดแนบลงมาปิดปากเธอเสียสนิท ริมฝีปากของเขาเคล้าคลึงอยู่กับเรียวปากนุ่มเนิ่นนานก่อนจะละเลียดเล็มไปทั่วแก้มนวลใส ระเรื่อยไปตามซอกคอ ดูดดึงเนื้ออ่อนจนขึ้นรอยแดงระเรื่ออยู่หลายจุด

“คุณกลัวเหรอ” เขากระซิบถามเสียงแผ่วแนบชิดใบหู

               อมลรดาพยักหน้ารับตามตรง ซึ่งความไม่ประสีประสาของเธอก็เรียกรอยยิ้มจากชายหนุ่มได้อีกครั้ง

               “ไม่ต้องกลัว ต่อให้ผมไม่ได้รักคุณ แต่ผมก็จะนุ่มนวลและทำให้คุณมีความสุขมากที่สุด”

               คำว่า ‘ต่อให้ผมไม่ได้รักคุณ’ กระชากความรู้สึกที่เกือบจะเผลอใผลไปกับความอ่อนโยนของเขาให้กลับคืนมาดังเดิม อมลรดายิ้มหยันตัวเอง แค่เขาปรนเปรอนิดหน่อย เธอก็หวั่นไหวกับเขามากมายถึงขนาดนี้ แล้วถ้ามีลูกด้วยกัน เธอจะตัดใจไปจากชีวิตเขากับลูกได้ยังไง