7.3 | สถานการณ์ไม่ปลอดภัย

               อมลรดานั่งลงที่ขอบเตียงและเพิ่งสังเกตเห็นว่าเขาถอดเฝือกที่แขนขวาออกแล้ว “ตัดเฝือกออกแล้วเหรอคะ เป็นยังไงบ้าง ขยับแขนได้ตามปกติมั้ย”

               “พอได้ แต่ยังไม่ค่อยมีแรงเท่าไหร่ เพราะไม่ได้ขยับเลยเป็นเดือน” ชายหนุ่มตอบพลางขยับแขนตั้งศอกขึ้นลงเบาๆ ให้ดู “หมอบอกอีกสักพักจะดีขึ้น ส่วนขาถ้าขยันทำกายภาพบำบัด ไม่เกินสามเดือนก็น่าจะเดินได้ปกติ ส่วน...” เสียงของอคิณหายไปในลำคอ แต่อมลรดาก็เข้าใจว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไร

               “เอาน่าคุณ ของแบบนี้มันต้องใช้เวลา” เธอยิ้มให้กำลังใจ “แล้วนี่คุณทานข้าวเย็นหรือยัง”

               “เรียบร้อยแล้ว”

               “ทานอะไรคะ พี่แพรบอกว่าปกติคุณไม่ทานอาหารโรงพยาบาลนี่”

               “ไก่ที่เหลือ กับผลไม้นิดหน่อย แล้วก็น้ำทับทิมอีกนิดนึง”

               อมลรดาเดินไปเปิดกระติกเก็บความร้อนที่บรรจุไก่ดำตุ๋นยาจีน พบว่าหมดเกลี้ยงทั้งน้ำทั้งเนื้อ จากนั้นเดินไปเปิดตู้เย็น ก็เห็นว่าผลไม้พร่องไปเยอะ ส่วนน้ำทับทิมที่แพรวาเอามาให้ห้าขวดใหญ่ก็หมดเกลี้ยง “คุณทานไปเยอะขนาดนี้เลยเหรอ เดี๋ยวก็ได้ท้องเสียกันพอดี หรือไม่ก็ปวดฉี่ทั้งคืนแน่”

               “แล้วคุณทานอะไรมาหรือยัง”

               “เรียบร้อยแล้ว พี่แพรจัดให้อิ่มแปล้เลย” หญิงสาวตอบพลางเดินมานั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงคนเจ็บ

               “คุณไปเจอพี่แพรมาเหรอ” คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงด้วยความแปลกใจ

               “บังเอิญน่ะ พอดีเพื่อนฉันพักที่โรงแรมของคุณ ฉันไปส่งเขาที่นั่นเลยเจอพี่แพร ยังไงฉันฝากคุณดูแลเขาเป็นพิเศษด้วยนะ”

               “โรงแรมผมดูแลแขกทุกคนเหมือนเป็นคนพิเศษอยู่แล้ว” อคิณตอบหน้าตึงอย่างไม่ชอบใจที่ดูเหมือนเธอจะห่วงใยเพื่อนชายคนสนิทคนนี้เป็นพิเศษ

               “ก็ดูแลโอลิเวอร์เป็นพิเศษกว่าแขกคนอื่นนิดนึงไง ในฐานะที่เขาเป็นเพื่อนฉัน นะๆๆๆ” อมลรดาขอร้องตาปริบๆ

               “ก็ได้ๆๆ แล้วจะบอกพี่แพรให้” ชายหนุ่มตอบรับอย่างไม่เต็มใจ

               “ขอบคุณนะคะ คุณนี่ก็ใจดีเหมือนกันนะเนี่ย”

               “เพราะคุณใจดีกับผมก่อน”

               “ฉันก็แค่ดูแลคุณตามหน้าที่ เดี๋ยวคุณจะหาว่าฉันทำงานไม่คุ้มเงินอีก” ว่าพลางย่นจมูกใส่เขาอย่างเด็กดื้อ

               “ผมไม่ได้หมายถึงตอนนี้ แต่หมายถึงหนึ่งเดือนก่อนหน้านี้ ตอนที่เราเจอกันครั้งแรกที่ประเทศอังกฤษ”

               “อ๋อ...” อมลรดาลากเสียงยาวหลังจากทบทวนความทรงจำอยู่ครู่หนึ่ง “เรื่องค่ากาแฟนั่นน่ะเหรอ แค่เล็กน้อยเอง คุณอย่าใส่ใจเลย”

               “เวลาที่ใครดีกับผม แม้จะเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย ผมก็จำนะ” อคิณบอกเสียงนุ่มพลางมองสบตาหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างเตียงอย่างอ่อนโยนกว่าเมื่อวานนี้มาก

               “วันนี้ทำมาเป็นพูดดี ทีเมื่อวานอาละวาดใส่ฉันซะโรงพยาบาลเกือบแตก” อมลรดาอดแขวะไม่ได้

               “คุณเข้ามาตอนที่ผมกำลังหัวเสียเรื่องข่าวอยู่” อคิณพูดเป็นเชิงยอมรับผิด “คุณไปอาบน้ำเถอะ ผมยุ่ง หน้ามันมาเชียว”

               “ฉันรีบน่ะ เลยนั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างมา” ว่าพลางยกมือลูบผมตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง “งั้นฉันกลับไปอาบน้ำที่บ้านแป๊บนะ เดี๋ยวจะรีบกลับมา”

               “อาบที่ห้องผมนี่แหละ”

               “อาบที่ห้องคุณเนี่ยนะ” อมลรดาถามเสียงดัง

               “อื้อ” อคิณพยักหน้ารับ

               “ไม่ดีมั้ง” อมลรดาครุ่นคิดนิดหนึ่งแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ “ฉันกลับไปอาบที่บ้านดีกว่า ฉันไม่ได้เอาชุดนอนมาด้วย”

               “ผมรู้ว่าคุณคงไม่มีเวลาแวะกลับไปเอาเสื้อผ้าที่บ้าน ก็เลยสั่งคนเตรียมไว้ให้ ทั้งชุดนอน แล้วก็ชุดที่จะใส่เดินทางไปเซฟท์เฮาส์ที่เชียงใหม่พรุ่งนี้ด้วย ระหว่างที่ผมต้องรักษาตัว เราจะหลบไปอยู่ที่นั่นกัน”

               “พูดเหมือนเรากำลังตกอยูในอันตราย”

               “สถานการณ์ตอนนี้ไม่ปลอดภัย ตอนที่คุณไปรับเพื่อนคุณก็มีคนสะกดรอยตามคุณ”

               “ตามฉันทำไม!?” อมลรดาตกใจ

               “ผมคิดว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับการทุจริตของพ่อคุณ ก่อนที่พ่อคุณจะหนีไป ได้บอกอะไร หรือให้อะไรกับคุณไว้หรือเปล่า”

               หญิงสาวนิ่งคิดนิดหนึ่งก่อนส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่เลย คุณพ่อบอกแค่ว่า ต้องหนี ไม่งั้น ‘เขา’ จะฆ่าคุณพ่อ ฉันคิดว่า ‘เขา’ ที่พ่อพูดถึงก็คงเป็นคุณ ฉันถึงต้องรีบมาเจรจากับคุณ แล้วก็ยอมรับงานเป็น พยาบาลพิเศษ เป็นภรรยา เป็นแม่ของลูก แล้วก็จะยอมเป็นทุกอย่างอย่างที่คุณอยากให้เป็น เพื่อแลกกับชีวิตของคุณพ่อ”

               ข้อมูลที่ได้รับจากอมลรดา ทำให้อคิณแน่ใจว่า นอกจากสุรชัยแล้ว จะต้องมีตัวบงการใหญ่อยู่เบื้องหลังอย่างที่เขาคิดไว้แน่นอน

               “ฉันยอมคุณทุกอย่างแล้ว คุณจะไว้ชีวิตพ่อฉันใช่มั้ย” หญิงสาวถามเสียงอ่อน น้ำตาคลอ แสดงความอ่อนแอให้อคิณได้เห็นเป็นครั้งแรก

               อคิณอยากจะแก้ตัวว่าเขาไม่ใช่คนโหดร้ายป่าเถื่อนแบบนั้น แต่คิดอีกที ปล่อยให้เธอเข้าใจแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เพราะเขาจะได้กดดันให้เธอทำงานให้เขาได้ง่ายขึ้น “ถ้าคุณทำหน้าที่ของคุณครบถ้วนสมบูรณ์ ผมก็จะปล่อยพ่อคุณไปตามที่รับปากไว้”

               “ฉันจะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด” อมลรดาตอบรับอย่างไม่มีทางเลือก ในเมื่อเธอตกลงใจเซ็นสัญญารับงานเขาแล้ว ก็ต้องเดินหน้าต่อให้สุดทาง

               “คุณไปอาบน้ำเถอะ ชุดนอนอยู่ในตู้เสื้อผ้า”

อมลรดาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า เห็นว่ามีเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวกับกางเกงขาสั้นผ้าเนื้อนุ่มสีชมพูแบบเดียวกับที่เธอเคยสวมในวันที่เขาบุกไปหาเธอที่บ้านกลางดึกแขวนอยู่ แต่มันเป็นของใหม่ ไม่ใช่ชุดเก่าของเธอ นั่นหมายความว่าเขาตั้งใจเตรียมชุดนอนแบบที่เธอสวมประจำไว้ให้ นอกจากนี้ยังมีเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีชมพูอ่อนกับกางเกงยีนขายาวเข้ารูปสีซีด และสิ่งสุดท้ายที่ทำให้อมลรดาอยากรีดร้องด้วยความอับอายก็คือ ชุดชั้นในลายลูกไม้สีขาวนวลสองชุดที่ถูกพับเรียบร้อยอยู่ในตะกร้าใบเล็ก หญิงสาวหยิบขึ้นมาดูแล้วพลิกดูป้ายบอกขนาด ซึ่งมีขนาดพอดีกับหน้าอกของเธอเป๊ะ

เขารู้ไซส์เธอได้ยังไง!

               “ชอบชุดที่ผมเตรียมไว้ให้มั้ย” อคิณถามยิ้มๆ เมื่อเห็นว่าเธอกำลังเขินจัด แม้จะยืนหันหลังให้เขาอยู่ แต่เขาก็แน่ใจว่าเธอกำลังหน้าแดง

               อมลรดาได้แต่กัดฟันข่มความอาย แล้วหอบชุดนอน ชุดชั้นใน และผ้าขนหนูวิ่งหนีเข้าห้องน้ำ แต่เสียงของเขาก็ยังดังทะลุประตูห้องน้ำตามเข้ามากวนใจอีก

               “แปรงสีฟันสีชมพูผมเตรียมไว้ให้คุณนะ ยาสีฟันใช้ของผมได้เลย เวลาจูบกันจะได้เป็นรสชาติเดียวกัน”

อมลรดาหลับตา นับหนึ่งถึงร้อย พยายามข่มใจตัวเองไม่ให้วิ่งออกไปบีบคอคนพูดไม่หยุด!