7.2 | มานั่งนี่

อมลรดานั่งเคียงคู่กับโอลิเวอร์ คาร์ลตัน เพื่อนรุ่นพี่ที่มีอายุมากกว่าเธอหกปีมาในรถลีมูซีนที่ทางโรงแรมจัดมารับแขกซุปเปอร์วีไอพีถึงสนามบิน ตอนแรกโอลิเวอร์บอกเธอแล้วว่าไม่ต้องมารับ แต่อมลรดาก็อยากทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดี ให้สมกับที่โอลิเวอร์ดูแลเธออย่างดีตลอดเจ็ดปีที่เรียนอยู่ประเทศอังกฤษ

               “รอบนี้ทำไมเดินทางคนเดียว บอดี้การ์ดไปไหนหมด”

               “อยากทำตัวเหมือนคนปกติบ้าง”

               “มีแต่คนเขาอยากเป็นคนรวย คงมีแต่คุณนี่แหละมั้งที่อยากเป็นคนธรรมดา”

               “เป็นเศรษฐีมันเหนื่อยรู้มั้ย”

               “เหนื่อยนับเงิน?” เธอแซวขำๆ

“ไม่ต้องนับเอง มีคนนับให้”

แน่ละ มหาเศรษฐีระดับโลกอย่างเขา เพียงแค่นั่งรอรับฟังรายงานทรัพย์สินจากผู้ดูแลเท่านั้น ทำไมจะต้องลงไปนับเองให้เหนื่อยว่ามีเงินและทรัพย์สินในครอบครองจำนวนเท่าไหร่

“แล้วนี่จะอยู่เมืองไทยนานแค่ไหน” หญิงสาวรู้ว่าตั้งแต่เขาเข้ารับตำแหน่งรองประธานที่บริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ในลอนดอนต่อจากพ่อแล้วก็งานยุ่งมากจนแทบไม่มีเวลาว่าง การเดินทางมาประเทศไทยอย่างกะทันหันครั้งนี้ เธอคิดว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องงาน และเขาคงอยู่แค่ไม่กี่วัน แต่คำตอบที่ได้รับกลับผิดคาด

               “เดือนนึง”

               “อยู่นานขนาดนี้แล้วงานทางโน้นล่ะ คุณไม่อยู่ไม่วุ่นแย่เหรอ”

               หนุ่มหล่อผมสีน้ำตาลเข้ม นัยน์ตาสีเทาอมฟ้าหัวเราะในลำคอแผ่วเบา “ไม่ต้องสนใจเรื่องงานของผมหรอก เล่าชีวิตของคุณมาดีกว่า กลับเมืองไทยแล้วเป็นยังไงบ้าง ไม่เห็นส่งข่าวบอกกันบ้างเลย”

               “กลับมาก็เจอแต่เรื่องวุ่นๆ น่ะ”

               “แล้วได้งานทำหรือยัง กลับไปทำงานที่ลอนดอนกับผมมั้ย” ชายหนุ่มถามด้วยด้วยน้ำเสียงทุ้มน่าฟังและแฝงด้วยความห่วงใยเหมือนเคย

               “ฉันได้งานทำแล้ว”

               “งานอะไร”

               อมลรดาชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อนึกถึง ‘งาน’ ที่เธอเพิ่งรับมาจากอคิณ ถ้าบอกโอลิเวอร์ไปตามตรงเขาต้องโวยวาย และออกเงินใช้หนี้แทนเธอแน่นอน ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะตอบเลี่ยงเพราะไม่ต้องการเป็นภาระของใคร “งานดูแลคนป่วย”

               “คุณจบเอ็มบีเอนะเอด้า วุฒิการศึกษาอย่างคุณ หางานที่ดีกว่านี้ทำได้สบายๆ” หนุ่มอังกฤษนัยน์ตาชวนฝันพูดอย่างไม่ชอบใจนัก

               “เอ่อ...เขาเป็นเจ้านายของพ่อน่ะ มีบุญคุณกับครอบครัวฉัน แล้วอีกอย่าง ฉันก็ดูแลเขาแค่ชั่วคราว อีกไม่นานเขาก็หายแล้ว”

               “เขาป่วยเป็นอะไร ทำไมไม่จ้างพยาบาลมืออาชีพมาดูแล ให้อดีตพนักงานร้านอาบน้ำตัดขนสุนัขอย่างคุณไปดูแล แทนที่จะหาย ผมว่าเขาจะตายเร็วขึ้นมากกว่า” โอลิเวอร์แกล้งแซวด้วยรอยยิ้มหลังจากทำใจยอมรับการตัดสินใจของเธอ เขารู้นิสัยอมลรดาดีว่า อะไรที่ตัดสินใจไปแล้ว ใครก็เปลี่ยนใจเธอไม่ได้

มหาเศรษฐีอย่างโอลิเวอร์รู้จักกับหญิงสาวธรรมดาอย่างอมลรดาได้ก็เพราะ เมื่อเจ็ดปีก่อนสุนัขพันธุ์โกลเด้นท์รีทรีฟเวอร์ตัวโปรดซึ่งเป็นของขวัญวันเกิดจากแม่ผู้ล่วงลับของเขาหายไป อมลรดาเป็นคนไปพบและพามาส่งคืน ตอนนั้นเธอยังเป็นแค่นักเรียนไฮสกูล ส่วนเขาเรียนมหาวิทยาลัยปีสาม เขาเสนอเงินตอบแทนให้ก้อนโต แต่เธอไม่รับ โอลิเวอร์จึงตอบแทนด้วยการดูแลเธออย่างดีนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา

               “โอ๊ะ! คุณพักที่โรงแรมนี้เหรอ” อมลรดาทำหน้าประหลาดใจ เมื่อรถลีมูซีนจอดเทียบที่หน้าประตูทางเข้าโรงแรมแกรนด์ธาดา ซึ่งเป็นโรงแรมของอคิณ

               “ทำไมต้องตกใจด้วย”

               “พ่อฉันก็ทำงานที่นี่น่ะ” เธอตอบเลี่ยงเพราะไม่อยากพูดถึงอคิณ

               ผู้จัดการโรงแรมที่รออยู่ก่อนแล้ว เดินเข้ามาเปิดประตูรถด้านที่โอลิเวอร์นั่งอยู่ แล้วยกมือไหว้อย่างนอบน้อม เมื่อโอลิเวอร์ก้าวลงจากรถ อมลรดาก็ก้าวตามลงไป จึงได้เห็นว่า แพรวายืนอยู่ข้างผู้จัดการโรงแรม หญิงสาวไม่แปลกใจที่เห็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของโรงแรมอย่างแพรวามาต้อนรับมหาเศรษฐีอย่างโอลิเวอร์ด้วยตัวเอง แพรวาต่างหากที่เป็นฝ่ายแปลกใจที่เห็นอมลรดามากับโอลิเวอร์ ทว่าเธอก็มีมารยาทพอที่จะเก็บความสงสัยเอาไว้ก่อน แล้วทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี กล่าวทักทายและพาแขกคนสำคัญขึ้นไปพักที่ชั้นเพนท์เฮาส์ซึ่งมหาเศรษฐีหนุ่มจองไว้ทั้งชั้นเพื่อความเป็นส่วนตัว

อคิณนั่งจ้องนาฬิกาที่ฝาผนังอย่างไม่วางตา อีกสิบนาทีหกโมงเย็น แต่อมลรดาก็ยังไม่กลับมา

               “ถ้ามาช้าแม้แต่วินาทีเดียวละน่าดู” ชายหนุ่มบ่นอุบแล้วหันขวับไปมองที่ประตูเมื่อได้ยินเสียงบิดลูกบิดจากภายนอก ทว่าคนที่เดินเข้ามาไม่ใช่อมลรดา แต่เป็นก้องภพ “ฉันสั่งให้ตามคุณรดา แล้วกลับมาทำไม”

               “มีเรื่องครับท่านประธาน” เลขาหนุ่มควบตำแหน่งบอดี้การ์ดบอกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

               “เรื่องอะไร”

               “มีคนสะกดรอยตามคุณรดา”

               “ใคร!” อคิณถามเสียงกระด้าง

               “ผมจำได้ว่าเป็นคนของคุณเจษฎา”

               “รดารู้ตัวหรือเปล่าว่าถูกตาม”

               “คุณรดาไม่รู้ตัวครับ ผมสกัดมันไว้ได้ก่อน แต่เสียดายที่จับตัวมันไว้ไม่ทัน”

               “อาเจษให้คนตามรดาทำไม” ชายหนุ่มครุ่นคิดอย่างเป็นกังวล คนที่สมควรถูกตามน่าจะเป็นเขา แพรวา หรือไม่ก็สุมาลีมากกว่า “หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับคดีทุจริตของพ่อรดา”

               “เป็นไปได้ครับ”

               “ทีมกฎหมายรวบรวมเอกสารการทุจริตของคุณสุรชัยไปถึงไหนแล้ว”

               “ได้แปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้วครับ แต่เอกสารการทุจริตที่ได้มาทั้งหมดตอนนี้ ผูกมัดตัวคุณสุรชัยคนเดียวเต็มๆ ไม่มีอะไรเชื่อมโยงถึงคุณเจษฎาเลย”

               “โกงได้เนียนจริงๆ” อคิณเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ส่งคนไปคอยดูแลคุณแม่กับพี่แพรให้ดี แล้วก็ไปเตรียมการเดินทาง พรุ่งนี้ฉันจะพารดาไปเชียงใหม่ อย่าลืมนะว่าต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ ให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าฉันกับรดาไปอยู่ที่ไหน” สั่งงานเสร็จก็แหงนหน้ามองนาฬิกาที่ฝาผนังอีกครั้งแล้วบ่นงึมงำ “อีกสิบวินาที”

               “อะไรเหรอครับ” ก้องภพงงที่อยู่ๆ เจ้านายก็ขานเวลา

“ฉันกำลังรอพยาบาลพิเศษของฉันอยู่...ห้า...สี่...สาม...สอง...”

ก่อนที่อคิณจะนับหนึ่ง เสียงใสๆ ของอมลรดาก็ดังแทรกเข้ามาพร้อมกับที่เจ้าตัวเดินเข้ามายืนยิ้มกว้างอยู่ข้างเตียง เธอรู้ว่าถ้ามาช้าต้องถูกดุ จึงนั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างมาแทนที่จะเป็นแท็กซี่

               “ฉันมาแล้ว ตรงเวลาเป๊ะ”

               “เอากุญแจบ้านคุณให้ก้อง” อคิณสั่งอมลรดา

               “ให้ทำไม” หญิงสาวแปลกใจ

               “ผมจะให้ก้องพาแม่บ้านไปเก็บของใช้ส่วนตัวของคุณ พรุ่งนี้เราจะไปเชียงใหม่กัน”

               “ฉันไปเก็บเองดีกว่า แม่บ้านคุณไม่รู้หรอกว่าอะไรอยู่ตรงไหน”

               “ผมสั่งให้คุณเอากุญแจบ้านให้ก้อง” ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงกดต่ำอย่างทรงอำนาจ

               “โอเคๆ แค่นี้ไม่เห็นต้องดุเลย” อมลรดายอมส่งกุญแจบ้านให้ก้องภพแต่โดยดี จากนั้นหนุ่มหน้าตี๋อินเตอร์ก็เดินเลี่ยงออกไปอย่างรู้ใจเจ้านายดีว่า เขาคงอยากใช้เวลาอยู่กับพยาบาลพิเศษตามลำพัง เพื่อบำบัดอาการกล้ามเนื้ออ่อนแรงของ ‘อคิณน้อย’

               “มานั่งนี่” อคิณตบมือลงที่ว่างข้างตัว