8.1 | จูบเป็นแล้ว

อมลรดาใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำราวครึ่งชั่วโมง จากนั้นก็ออกมาในชุดเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นที่โชว์ขาเรียวยาวราวนางแบบ ใบหน้ารีรูปไข่ปราศจากเครื่องสำอาง กระนั้นเธอก็ยังสวยมาก และเป็นความสวยตามธรรมชาติที่อคิณชอบมากกว่าเวลาที่เธอแต่งหน้าเสียอีก

               “หน้าฉันเหมือนแม่มดหรือไง จ้องอยู่ได้” อมลรดาแกล้งดุกลบเกลื่อนความเขินที่ถูกเขาจ้องราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว ให้ตายเถอะ ขนาดเขาเสื่อมสมรรถภาพอยู่ยังมองเธอด้วยสายตาวิบวับได้ขนาดนี้ ถ้าหายดีจะขนาดไหน

               อคิณอยากบอกว่าเธอสวยยิ่งกว่านางฟ้า แต่ก็เลือกที่จะเก็บไว้ในใจ “มานั่งนี่ เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

               “เรื่องอะไร” หญิงสาวเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง แต่ถูกเขาฉุดแขนให้ขึ้นมานั่งบนขอบเตียง จากนั้นก็ขยับตัวมาชิดกับบั้นท้ายนุ่ม วงแขนข้างหนึ่งโอบรอบสะโพกกลมกลึงไว้หลวมๆ “แค่คุย ไม่ต้องเบียด ไม่ต้องกอดขนาดนี้ก็ได้มั้งคะ”

               “อย่างอแงสิ อย่าลืมนะว่านี่เป็นงานของคุณ คุณต้องยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ผมมีความตื่นตัว”

               “นี่คุณ พูดอ้อมๆ บ้างก็ได้” แม้จะรู้ดีว่ามันเป็นงาน และเธอไม่มีสิทธิหลีกเลี่ยง แต่ก็อดที่จะทำใจลำบากไม่ได้ “ตกลงคุณจะคุยเรื่องอะไร ถ้าไม่คุยฉันจะไปนอนแล้วนะ”

               “ยังไม่สองทุ่มเลย จะรีบนอนไปไหน”

               “จะคุยหรือไม่คุยคะ” เธอกดเสียงต่ำพร้อมจ้องหน้าเขาตาดุ

               “โอเคครับ ยอมแล้ว” อคิณยกมือยอมแพ้ “ผมต้องการเพิ่มสัญญาอีกหนึ่งข้อ”

               “งั้นฉันก็ขอเพิ่มเงินอีกห้าล้าน” อมลรดาสวนกลับทันที

               “งกจริง”

               “ก็มันเป็นงานนี่ ในเมื่อคุณขอเพิ่มเงื่อนไข ฉันก็ควรได้รับค่าตอบแทนเพิ่ม”

               “สองล้านได้มั้ย”

               “ไม่ได้เรียกเผื่อต่อค่ะ ห้าล้านขาดตัว ถ้าไม่ให้ ฉันก็ไม่ยอมรับเงื่อนไขของคุณ”

               “โอเคผมยอม” อคิณตบสะโพกคนขี้งกไปเบาๆ หนึ่งทีอย่างมันเขี้ยว การได้อยู่ใกล้อมลรดาถือเป็นความบันเทิงของชีวิต ทำให้ความห่อเหี่ยวที่ต้องอยู่โรงพยาบาลอย่างยาวนานของเขาหายไปเป็นปลิดทิ้ง

               เสียเงินแค่ไม่กี่ล้านเพื่อแลกกับความสุข…เขายอม!

               “งั้นก็เชิญบอกเงื่อนไขของคุณมาได้เลย”

               “ระหว่างที่คุณทำงานให้ผม ผมขอสั่งห้ามไม่ให้ผู้ชายทุกคนบนโลกนี้แตะต้องตัวคุณ” เขาบอกอย่างชัดถ้อยชัดคำพลางเกลี่ยข้อนิ้วไปตามพวงแก้มเนียนนุ่ม “แก้มคุณเป็นของผม จมูกนี่ก็ของผม” เขาแตะปลายนิ้วชี้ลงบนปลายจมูกเล็กน่ารัก จากนั้นเลื่อนปลายนิ้วลงมาวางทาบที่เรียวปากนุ่ม “ริมฝีปากของคุณมีไว้เพื่อจูบผมคนเดียวเท่านั้น”

               อมลรดามองสบตากับเขานิ่งงัน ทุกสัมผัสอ่อนโยนจากเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ และก่อนที่หญิงสาวจะทันได้พูดอะไร ใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้าก็โน้มเข้ามาใกล้...ใกล้จนเธอเห็นเงาตัวเองในนัยน์ตามีเสน่ห์ล้ำลึก ปลายนิ้วเขาเคลื่อนออกก่อนที่จะถูกแทนที่ด้วยริมฝีปากร้อนผ่าวที่กดแนบลงมา

               “จูบผม” เขาออกคำสั่งพึมพำแนบชิดเรียวปากนุ่ม

หญิงสาวกดริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเขาครู่หนึ่งแล้วถอนออก

“ดีพคิส” เขาวิงวอนเสียงแผ่วเมื่อไม่ได้รับจูบอย่างที่คาดหวัง

               “พอแล้วค่ะ” อมลรดาจะถอนใบหน้าหนี แต่ถูกมือใหญ่กดตรึงท้ายทอยเอาไว้

               “พลีส...ช่วยทำให้ผมรู้สึกอะไรกับคุณหน่อย” เขากระซิบอ่อนโยนขอความเห็นใจ

               อมลรดาแนบริมฝีปากลงบนริมฝีปากของอคิณพร้อมกับปิดเปลือกตาลงเพราะทนต่อกระแสเว้าวอนอ่อนหวานในดวงตาเขาไม่ไหว จากนั้นจึงมอบจูบล้ำลึกอย่างที่เขาเคยสอนให้ตามที่เขาเรียกร้อง เนิ่นนานกว่าที่ริมฝีปากของเขาและเธอจะผละออกจากกัน

               “เป็นยังไงบ้าง” หญิงสาวถามเสียงแผ่ว ลมหายใจหอบสะท้าน

               “คุณจูบเป็นแล้ว” อคิณยิ้มพอใจ เธอหัวไวใช้ได้

               “รู้สึกอะไรบ้างมั้ยคะ”

               “ยัง” อคิณตอบเสียงเครียด เธอจูบได้ดีขนาดนี้ แต่เขาก็ยังไม่รู้สึกอะไร “จูบผมอีกทีได้มั้ย”

               “พอแล้วค่ะ เดี๋ยวพยาบาลเข้ามาเห็น”

               “ผมสั่งไว้แล้วว่าตั้งแต่หกโมงเย็นห้ามไม่ให้ใครเข้ามารบกวน เพราะผมมีพยาบาลส่วนตัว คุณจะดูแลผมเอง”

               “ฉันดูแลคุณได้ไม่ดีเท่าพยาบาลหรอกนะ”

               “แต่บางเรื่องก็มีแต่คุณเท่านั้นที่ทำให้ผมได้ อย่าเช่นเรื่อง...จูบ” ว่าแล้วก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ หมายจะจูบอีก แต่หญิงสาวรู้ทัน เบี่ยงหน้าหลบ “จะหนีงานเหรอ”

               “ฉันรู้ว่ามันเป็นงาน แต่ก็ไม่ใช่ว่าคุณจะทำอะไรกับฉันเมื่อไหร่ก็ได้ตามใจตัวเองแบบนี้” เธอตัดพ้อ

               “ผมอยากหายเป็นปกติให้เร็วที่สุด” อคิณบอกสีหน้าเคร่งเครียด

               “ฉันเข้าใจ แต่คุณต้องใจเย็น อย่าเร่งตัวเองเกินไป ไม่งั้นคุณก็จะยิ่งเครียด” อมลรดาใช้สองมือเล็กกุมมือข้างหนึ่งของเขาไว้ “ฉันรับปากแล้วว่าจะช่วย ฉันก็ต้องช่วยคุณให้ถึงที่สุด แต่คุณอย่าเพิ่งโฟกัสผิดจุด อันดับแรกที่คุณต้องทำตอนนี้คือ กายภาพบำบัดให้กลับมาเดินได้เป็นปกติก่อน เชื่อฉันนะ”

               “คุณกำลังหลอกล่อผมเพื่อถ่วงเวลาทำงานอีกแล้วใช่มั้ย”

               “เปล่านะ” หญิงสาวรีบปฏิเสธ “คุณลองคิดดู ถ้าประสาทไขสันหลังของคุณยังไม่หายเป็นปกติ ต่อให้ฉันปลุกเร้าคุณยังไงคุณก็ไม่รู้สึกหรอก”

               “ที่คุณพูดก็ถูก ผมคงใจร้อนมากไป”

               “ถ้าเข้าใจแล้วก็นอนพักผ่อนนะคะ พรุ่งนี้ต้องเดินทางไกล” อมลรดาบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางประคองคนป่วยให้นอนลงแล้วจัดการห่มผ้าให้

               “ผมยังไม่ง่วงเลย”

               “ไม่ง่วงก็นับแกะวนไปค่ะ” ว่าแล้วก็เดินไปปิดไฟดวงใหญ่กลางห้อง เหลือเพียงไฟดวงเล็กสีเหลืองนวลที่หัวเตียงเพียงดวงเดียว จากนั้นก็เดินไปล้มตัวลงนอนที่โฟซาตัวยาว ซึ่งมีหมอนและผ้าห่มที่อคิณขอจากพยาบาลมาเตรียมไว้ให้

อมลรดานอนหันหลังให้ชายหนุ่มร่วมห้องพลางครุ่นคิดถึงสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไปด้วยความอดสูใจ เพราะมันไม่ต่างจากการ ‘ขายตัว’ เลยสักนิด อีกทั้งเรื่อง ‘ลูก’ ที่จะเกิดมาในอนาคตอันใกล้นี้อีก เด็กคือผู้บริสุทธิ์ เขาควรเกิดมาจากความรักของพ่อกับแม่ ไม่ใช่เกิดจากเงื่อนไขอัปยศแบบนี้