LOGINตอนที่หนึ่ง
ฉุดนางลงมา
เฮือก!
เมิ่งเจียวเจียวสะดุ้งตื่นขึ้นบนรถม้าที่กำลังวิ่งไม่เร็วไม่ช้า สายตาแตกตื่นมองไปโดยรอบพลางเปิดหน้าต่างเห็นทิวทัศน์ที่เคยผ่านตาจึงพยายามตั้งสติ
ครั้นเปิดประตูผ้าเห็น ‘เสี่ยวชุน’ สาวใช้ที่ติดตามมายังนั่งคุยเล่นอยู่กับคนขับรถม้าจึงถอยไปนั่งทบทวนเหตุการณ์ที่ราวกับเพิ่งเกิดขึ้น
เมื่อครู่นางฝันไปหรือ? เหตุใดคล้ายจริงเช่นนั้น!
ความเจ็บปวดที่โดนทิ่มแทงในร่องช่องทางครั้งแล้วครั้งเล่า แรงโยกกระหน่ำจนหัวสั่นหัวคลอนนั่นอีก
แล้วยังเสียงกรีดร้องของตนเองที่สะท้อนก้อง
หรือว่า...นางได้ย้อนเวลากลับมา!
โอ้!...สวรรค์ อุตส่าห์ให้นางย้อนเวลา เหตุใดต้องเป็นเวลาเช่นนี้
นี่มัน...ก่อนจะโดนฉุดลากลงมาจากรถม้าเพียงแค่ชั่วอึดใจเท่านั้น
แม้จะอยู่ในสถานการณ์คับขันแต่เมิ่งเจียวเจียวที่ผ่านความตายมาแล้วคราหนึ่งย่อมไม่ยอมให้เหตุการณ์ดำเนินไปเช่นที่เคยผ่านมา
หญิงสาวนั่งครุ่นคิดทบทวนเหตุการณ์แล้วพยายามหาทางรอด
ในเมื่อเป็นคุณหนูผู้เรียบร้อยเชื่อฟังว่าง่ายแล้วกลับต้องเผชิญชะตากรรมเลวร้าย เช่นนั้นนางจะเป็นคุณหนูผู้เอาแต่ใจไม่ยอมคล้อยตามผู้ใดอีก
ดูสิ ว่าความงามและความแตกต่างของนางจะช่วยให้นางรอดพ้นหรือไม่?
เมื่อจู่ๆ รถม้าก็หยุดลงและสัมผัสบรรยากาศอึดอัดตึงเครียดอีกครั้งทั้งเสียงคำรามและเสียงตะโกนกึกก้องของกลุ่มโจร
ยามเมื่อเสี่ยวชุนเอ่ยคำถามเดิมด้วยเสียงสั่นเทา
“คุณหนู พวกเราจะทำอย่างไรดี?”
เมิ่งเจียวเจียวจึงตัดสินใจตอบอย่างไม่หวั่นเกรง
“คล้อยตามไปก่อน อย่าขัดขืน ใช้ร่างกายของเจ้าให้เป็นประโยชน์”
ใช่แล้ว ในเมื่อไม่ว่าอย่างไรก็ต้องสูญเสียพรหมจรรย์ เช่นนั้นก็ควรใช้การเอากายเข้าแลกครั้งนี้ให้คุ้มค่าไม่ให้พวกเขาเอาแต่ได้อยู่ฝ่ายเดียว
ขณะเอ่ย คุณหนูสกุลเมิ่งจึงตั้งสติจับสาบเสื้อจัดชุดให้เรียบร้อย ครั้นได้ยินเสียงฝีเท้าหนักของเหล่าโจรที่ดังขึ้นใกล้ๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะหยาบกระด้างกับคำสั่งที่ตะโกนก้อง
“ฉุดนางลงมา!”
มือเล็กจึงตัดสินใจเปิดประตูรถม้าออกด้วยตนเองก่อนที่พวกเขาจะใช้ความรุนแรงเข้าฉุดกระชากลากถู
แขนเรียวขาวของหญิงสาวที่เอื้อมมาจับขอบประตูก่อนจะเผยตัวตนผุดผ่องกระจ่างใสในชุดผ้าไหมชั้นดีแทบหยุดทุกสายตาของเหล่าโจรเอาไว้
จังหวะนี้เอง เหล่าคนคุ้มกันที่รู้ตัวว่าสู้ไม่ได้จึงฉวยโอกาสวิ่งหนีไม่เหลียวหลังโดยทิ้งหญิงสาวอ่อนแอสองคนไว้อย่างไม่แยแส
แม้จะขาสั่นและรู้ตัวว่าโดนทิ้งแน่แล้ว แต่เมิ่งเจียวเจียวยังก้าวลงมาอย่างชดช้อยเผยเรือนร่างอรชรอ้อนแอ้นกับใบหน้าอ่อนเยาว์และแววตาที่แฝงความหยิ่งยโสตามประสาคุณหนูสูงศักดิ์
บทส่งท้ายแม้บิดาของนางจะบอกว่าเป็นแค่เรื่องที่แต่งขึ้น จะหาผู้ใดยอมทำเช่นนั้นเล่าหญิงสาวจึงเอ่ยข้อเสนอกับสองสามี“พวกเราเป็นโจรผดุงคุณธรรมกันเถอะ ออกปล้นคนเลวเพื่อช่วยเหลือคนดี แม้จะฟังสิ้นเปลืองเรี่ยวแรงไปบ้าง แล้วยังไม่ได้เงินทองมากมายเท่าใด แต่กลับอิ่มเอมจิตใจมากนัก เช่นนี้ ดีหรือไม่”“เอ่อ...น้องชุนอ้ายอยากทำเช่นนั้นหรือ” ทั้งหลินฟู่และตงโยวต่างมองหน้ากันและกันพลางคิดในใจว่าเมียรักของพวกเขาช่างไม่ธรรมดา“ใช่ ข้าอยากเป็นจอมโจรหญิงผู้ผดุงคุณธรรม ได้หรือไม่”“ได้สิ”ได้รับการตอบรับจากสองสามี รอยยิ้มกว้างจึงฉายชัดบนใบหน้าคล้ำแดดของเซียงชุนอ้ายผู้ใดบอกว่าเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นกันจอมโจรหญิงเช่นข้านี่แหละ จะเป็นคนทำให้เรื่องเล่าขานนั้นกลายเป็นเรื่องจริงเองค่ำคืนหนึ่ง ขณะเสียงเซียงชุนอ้ายเอนกายพิงอกของหลินฟู่โดยมีตงโยวคอยบีบนวดขาอย่างเอาใจ“พวกพี่คิดว่า พวกเราจะถูกเล่าขานเป็นตำนานสามจอมโจรหรือไม่”หลินฟู่ได
ตอนที่สิบเก้า ส่งเสียงร้องดังก้องป่าเซียงชุนอ้ายคิดจะอ้าปากเถียงแต่กลับต้องส่งเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อนิ้วหลายนิ้วถูกถอนออกไปแล้วแทนที่ด้วยปลายหัวปูดโปนที่ตอกกระแทกพรวดเดียวชนเข้ากับจุดเสียวด้านในอย่างไม่ทันตั้งตัวจนสร้างความซ่านกระสันเสียว“อู๊ยยย...อื้ออ...ซี้ดด...”ปากบางเผยออ้าเปล่งเสียงครางเป็นจังหวะดังกว่าเดิม ยามชายหนุ่มกระแทกกระทั้นรัวเร็วสร้างเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องประสานกับเสียงหายใจหอบของตงโยวที่ยืนดูอยู่ด้านข้างขณะเคลิบเคลิ้มคล้อยตาม กลับถูกจับให้เปลี่ยนท่วงท่าด้วยการหมุนร่างของนางให้กลับหลังทั้งแท่งลำที่ค้างคาจนเสียววูบ“อื้อออออ...”จากนั้นหลินฟู่ยังยกขาข้างหนึ่งของนางกางออกด้านข้างแล้วยกขาของตนเองพาดหลังของนางเพื่อเพิ่มความแนบชิดของส่วนตรงกลางให้ล้ำลึกท่วงท่าพิสดารที่ยกขาของแต่ละฝ่ายแล้วทิ่มแทงฮึกเหิมนี้ช่างลึกสุดใจเรียกความเสียวให้ไหลพล่านจนเซียงชุนอ้ายไม่อาจหักห้ามส่งเสียงครวญครางไม่หยุด“ซี้ดดด...อื้อออ...อู้ววว...”
ตอนที่ยี่สิบแปด เคลิบเคลิ้มคล้อยตามหลินฟู่คำรามเสียงต่ำ ซุกจมูกเข้าดอมดมซอกคอด้านหลังเพื่อสูดกลิ่นของนางก่อนจะออกแรงเด้งเอวควงท่อนลำหมุนคว้านไม่หยุดด้วยบรรยากาศกลางป่าเขาในที่โล่งแจ้งและก้นกลมกลึงที่เด้งตอบสนองได้อย่างดี นำพาความเสียวซ่านที่มากมายกว่าธรรมดาหลายเท่านั่นย่อมเร่งให้หลินฟู่คึกคักโยกบั้นท้ายกระแทกงัดเสยดุ้นปูดโปนเข้าและออกครั้งแล้วครั้งเล่าจนร่องสวาทร้อนฉ่าดุ้นแข็งเสือกแทงรูคับแน่นรัวเร็วหมายจะประเดิมครั้งแรกด้วยการปล่อยน้ำออกจากตัวให้เร็วที่สุดแต่ด้วยร่องอุ่นฉ่ำน้ำช่างตอดรัดดูดถี่ทำเอาแท่งกายที่เคลื่อนไหวเกิดเปลี่ยนใจยังอยากซุกซอนสัมผัสความเสียวซ่านให้นานกว่านี้“อ้า...น้องชุนอ้าย ร่องของเจ้าช่างดีจริงๆ เสียวไปหมด เสียวมาก”ได้ยินคำชื่นชม ร่างบางจึงเด้งก้นร่อนเอวรับจังหวะการเสือกกระแทกพลางเปล่งเสียงร้องครางสั่นกระเส่า“อื้อออ...”เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังตับ ตับ ตับ เผยความหยาบโลนไปทั่วป่าทำให้ตงโยวต้องระแวดระวังยิ่งขึ้นก่อนจะหั
ตอนที่ยี่สิบเจ็ด กลางสายลมและต้นไม้สองจอมโจรชะงักมือ ต่างคุกเข่าลงแล้วใช้มือช่วยกันกอบยกดินออกจนปรากฏหีบไม้สามใบที่ผุกร่อนตามกาลเวลาแต่ยังไม่ผุพังเมื่อยกขึ้นมาวางบนพื้นดินแล้วเปิดออก แสงจากเหรียญทองเต็มหีบสะท้อนแสงจันทร์ทำให้สว่างวาบขึ้นชั่วขณะแม้ไม่ใช่สมบัติมากมายล้นฟ้า แต่ก็มากเพียงพอสำหรับการใช้ชีวิตสุขสบายไปชั่วชีวิตเซียงชุนอ้ายมองหีบสมบัตินั้นด้วยแววตาที่ไม่อาจบอกความรู้สึก นางรู้ถึงการมีอยู่ของสมบัติเหล่านี้มาตั้งหลายปีแล้ว แต่ไม่เคยเห็นประโยชน์ของมันด้วยใช้ชีวิตอยู่โดยไม่เคยต้องใช้เงินทอง“ท่านพ่อบอกว่ามันไม่ใช่ของพวกเรา” นางเอ่ยเสียงแผ่วใช่...บิดาของนางบอกไว้เช่นนั้นจึงไม่เคยขุดเอาทองเหล่านี้ออกมาใช้จ่าย“แต่หากเจ้าไม่เอาออกมา ก็คงถูกรุกรานไม่เลิกรา” หลินฟู่เงยหน้าขึ้นประกาศความจริงก่อนจะปิดฝาหีบแล้วลุกขึ้นยืน“ถึงอย่างไรก็เป็นของที่คนรุ่นก่อนฝังเอาไว้ ผู้ใดค้นพบย่อมเป็นเจ้าของคนใหม่ น้องชุนอ้าย เจ้าไม่ต้องคิดมาก” ขณะเอ่ย สองจอมโจรหัวเราะ
ตอนที่ยี่สิบหกเลือกตรงนี้ผ่านไปกว่าเจ็ดวัน เซียงชุนอ้ายเริ่มรู้สึกถึงร่องรูที่วูบโหวงยามดุ้นลำถอนตัวตนออกไปและจบลงด้วยน้ำสีขาวที่สาดกระจายจนไม่อาจปกปิดกลิ่นคาวคลุ้งที่ลอยอยู่ทั่วกระท่อมแย่แล้ว ร่องช่องทางของนางโดนพวกเขาตอกกระหน่ำจนกลายเป็นรูกลวงอ้ากว้างอย่างภาพที่เคยเห็นไปแล้วแน่ๆ ทำอย่างไรดีขณะที่เซียงชุนอ้ายหวั่นวิตก ตงโยวกลับเอ่ยปากบอกว่าคงต้องกลับไปจัดการเรื่องราวที่ค่ายโจรฟู่โยวเพื่อเตรียมการต้อนรับจอมโจรหญิงนั่นย่อมทำให้เซียงชุนอ้ายลองเอ่ยปากขอตามไปด้วยทันที“ได้สิ น้องชุนอ้ายไปด้วยก็ดี จะได้ลองดูว่าขาดเหลือสิ่งใดบ้าง อย่างไรเสีย หลังจากนี้เจ้าก็ต้องไปอยู่กับพวกเราที่นั่น”เพียงได้ยินประโยคนั้นจากปากของหลินฟู่ รอยยิ้มกว้างจึงปรากฎบนใบหน้าของหญิงสาวด้วยความดีใจที่คราวนี้นางไม่ได้โดนพวกเขาทอดทิ้งแต่พวกเขาสามคนยังไม่ทันก้าวเท้าออกจากกระท่อม ก็โดนขบวนโจรร้ายกลุ่มเดิมซึ่งไปชักชวนพรรคพวกหลายสิบคนเข้ามารุมล้อมโดยกุข่าวว่าสตรีในกระท่อมหลังนี้รู้ที่ซ่อนข
ตอนที่ยี่สิบห้า ของใหญ่ใส่เข้ามาอีกแล้วตลอดทั้งวันทั้งคืน ชายหญิงทั้งสามช่วยกันบรรเลงกามาราคะเร่าร้อนอย่างถึงพริกถึงขิง สร้างเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสม่ำเสมอเป็นจังหวะ สอดประสานกับเสียงครางระงมกึกก้องในกระท่อมซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยน้ำสีขาวสาดกระจายไปทั่วกระทั่งความร้อนแรงแห่งไฟสวาทในกายพุ่งทะลุจุดสูงสุดและหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวก่อนจะมอดไหม้ คงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจแห่งความเหนื่อยอ่อนหลินฟู่ก้มลงจุมพิตขมับชื้นเหงื่อของเซียงชุนอ้ายอย่างอ่อนโยน ด้วยบัดนี้นางหลับใหลไม่อาจลืมตาตื่นด้วยถูกรุมกระหน่ำจนเหน็ดเหนื่อยยิ่งนักสายตาเอื้อเอ็นดูมองร่างเปลือยที่หมดสภาพนอนอ้าขากว้างอยู่บนเตียง พลางมองกลีบเนื้อสีแดงที่คลี่แย้มออกจากกันจนเห็นรูกลวงตรงกลางที่เบ่งบานรองรับความใหญ่โตของพวกเขามือแข็งแรงพยุงร่างอ่อนระทวยขึ้นมาเช็ดด้วยผ้าอุ่นเพื่อจัดการล้างคราบน้ำกามาและกลิ่นคาวคลุ้งให้ลดน้อยลงสักหน่อยภายใต้ความเงียบสงัดในยามค่ำคืน หลินฟู่จัดแจงห่มผ้าและจัดท่าเพื่อให้หญิงสาวได้นอนสบาย ก่อนจะเช็ดลำท่อนที่พยักหน้าหงึกแล้วลุก
ตอนที่เจ็ด อยากรู้อยากเห็นนั่นย่อมไม่อาจเทียบภาพความจริงตรงหน้าด้วยแท่งเนื้อของพี่เขยนั้นช่างใหญ่โตปูดโปนจนไม่อยากเชื่อว่าจะมุดเข้าไปในร่างกายของพี่สาวได้มิน่า นางจึงร้องเสียงดังเพียงนั้นใหญ่ขนาดนี้จะไม่เ
ตอนที่สิบเอ็ด อีกสักพักก็แล้วกันโชคดีที่หัวหน้าพรรคมารบูรพาเป็นยอดฝีมือตัวจริง ไม่นานหมิงเฟยหย่าซึ่งสัมผัสได้เพียงสายลมพัดแรงจึงลืมตาขึ้นในที่ทำการพรรคด้วยใจที่ยังเต้นแรงก่อนที่นางจะกรีดร้องเสียงดังลั่นยามนิ้วอุ่นกลั่นแกล้งด้วยการแยงแหย่เข
ตอนที่เก้า ปล่อยฝีมือหมิงเฟยหย่าไม่เคยรู้สึกว่าสติกระเจิดกระเจิงถึงเพียงนี้ด้วยริมฝีปากไม่อาจเอื้อนเอ่ยจากลิ้นอุ่นที่ไล่ตามกวัดแกว่งจนน้ำลายไหลย้อยทั้งยังรู้สึกว่าทรวงอกของนางคล้ายล่องลอยไปไกลแล้วด้วยโดนทั้งลิ้นชื้นและฝ่ามืออุ่นช่วยกันขย้ำ
ตอนที่สิบ อยากตรงไหนตามอำเภอใจแก่นกายแข็งแรงโหมกระหน่ำอย่างดุเดือดพาหมิงเฟยหย่าถึงกับร้องครวญครางแทบไม่เป็นภาษาหญิงสาวทั้งจุก ทั้งเสียว กัดปากขยับสะโพกรับจังหวะดุดันด้วยสมองที่พร่าเลือนอื้อ...เสียว เสียวมาก ค







