4 ดัดนิสัย

 4

ดัดนิสัย

ซินเหยากัดริมฝีปากจนเจ็บแปลบ นางจำใจเดินก้มหน้าไปนั่งที่ปลายโต๊ะอันห่างไกลจากจากหลินฟูเหรินตามคำสั่งบิดา ส่วนซูซินขยับเข้าไปนั่งแทนที่ด้วยท่าทางไร้ความรู้สึกรู้สา  คีบอาหารเข้าปากไปคำหนึ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย  พอกลืนลงท้องแล้วมุมปากก็ยกยิ้มบางๆ

"อาหารมื้อนี้รสชาติดีทีเดียวเจ้าค่ะ  อ้าว…ทำไมทุกคนถึงทำสีหน้าเช่นนั้น  หรือว่าของดีแบบนี้กินกันจนเบื่อแล้วก็เลยไม่อยากกิน"

นางเอ่ยขึ้นหลังจากคีบผักเข้าปากคำแรกราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น  หลินฟูเหรินโกรธจนกินข้าวไม่ลงจ้องมองซูซินด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะพูด

"เจ้าได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้วยังจะพูดจาเหน็บแนมผู้อื่นอีกทำไม ข้าไม่คิดเลยว่าเด็กที่เติบโตมาในชนบทจะมีนิสัยกระด้างกระเดื่องเช่นนี้"

"ท่านแม่เจ้าคะ เด็กที่อาศัยอยู่ในชนบทโดยไร้คนเหลียวจำเป็นต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด ในขณะที่ลูกรักของท่านแม่นั่งเสวยสุขในห้องหอ ข้าต้องต่อสู้กับคนโกงในตลาดเพื่อให้ได้เศษเงินมาประทังชีวิต ในหน้าหนาวก็ต้องแบกฟืนลงจากเขาในระยะทางหลายสิบลี้  ความอ่อนโยนของกุลสตรีที่ท่านเรียกร้องหาข้าได้ทิ้งมันไปพร้อมกับความอดอยากที่ชนบทนานแล้วเจ้าคะ"

ซูซินปรายตาไปทางซินเหยาที่กำลังก้มหน้ากินโจ๊กทั้งน้ำตา  เอ่ยต่อ "เจ้าไม่ต้องพยายามแสดงท่าทางน่าเวทนาให้ใครดูหรอก  ยิ่งทำแบบนั้นก็ยิ่งเหมือนจงใจทำให้ทุกคนมองว่าข้ากำลังข่มขู่เจ้าอยู่”

ซินเหยาสะดุ้งโหยง ความเย็นชาในน้ำเสียงของซูซินรุนแรงกว่าคำด่าทอใดๆ ที่นางเคยได้ยินมาเสียอีก

"พอเถิด กินข้าวกันได้แล้ว" ในที่สุดพี่ชายใหญ่ที่เงียบมานานก็เอ่ยปากขึ้นในที่สุด

"นั่นน่ะสินะ  กับข้าวในเมืองหลวงที่มันช่างอร่อยเหลือเกิน  ข้าต้องกินให้มากหน่อย"

ซูซินแย้มยิ้มก่อนจะคีบอาหารใส่ปากจนอิ่ม  ท่ามกลางสายตาของคนในครอบครัวที่แทบจะไม่มีใครยื่นตะเกียบออกมาคีบสิ่งใดเข้าปากเลย  สีหน้าของทุกคนบ่งบอกว่าไม่เจริญอาหาร  แต่นางไม่สนใจลุกขึ้นยืนโดยไม่รอให้ใครกินเสร็จ

“ข้าอิ่มแล้วเจ้าค่ะ  เชิญทุกคนกินข้าวกันต่อให้อร่อย”

เงาร่างของซูซินเดินลับหายไปจากโถงอาหาร  คนตระกูลหยางนั่งนิ่งราวกับถูกสาป หลินฟูเหรินมองแผ่นหลังของลูกสาวแท้ๆ ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งกลัว และสงสารในคราเดียวกัน

เสียงตะเกียบกระทบถ้วยกระเบื้องเคลือบดังเคร้ง  หลินฟูเหรินวางมันลงอย่างแรงจนน้ำแกงกระเด็นเปื้อนผ้าปูโต๊ะ นางหอบหายใจด้วยความอัดอั้น ตั้งแต่จดหมายฉบับนั้นมาถึงจวนชีวิตที่เคยสงบสุขของนางก็ราวกับถูกพายุใหญ่โหมกระหน่ำ

“ท่านพี่ดูนางสิเจ้าคะ! ดูท่าทางโอหังนั่น! เพิ่งก้าวเข้าจวนมาได้เพียงวันเดียวก็ทำตัวไม่เห็นหัวใคร พี่น้องก็ไม่นับญาติ กิริยาวาจาขวานผ่าซากไร้สิ้นความอ่อนน้อม นี่หรือคือลูกสาวที่เกิดจากครรภ์ของข้า ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ!”

“ท่านแม่ใจเย็นก่อนเถิดเจ้าค่ะ น้องสี่คงยังปรับตัวไม่ได้” ซินเหยาเอ่ยเสียงแผ่วพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาที่หางตา ท่าทางบอบบางน่าสงสารของนางยิ่งโหมไฟโทสะของหลินฟูเหรินให้ลุกโชน

“เจ้าไม่ต้องไปแก้ตัวแทนนาง!  เห็นชัดๆ ว่านางจงใจมารังแกเจ้า ทวงนั่นทวงนี่ราวกับผีทวงหนี้แค้น ไม่รู้ว่าอนุเหมยสั่งสอนนางมาอย่างไรถึงได้กลายเป็นเด็กใจคอคับแคบเห็นแก่ได้ถึงเพียงนี้ ไปอยู่บ้านป่าเมืองเถื่อนมานานจนติดนิสัยชาวบ้านร้านตลาด  ป่าเถื่อนไร้การศึกษาที่สุด!”

คำว่าบ้านป่าเมืองเถื่อนถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงรังเกียจเดียดฉันท์ หลินฟูเหรินไม่เคยคิดมองดูความจริงที่ซูซินเอ่ยว่าความลำบากที่นางได้รับนั้นแสนสาหัสเพียงใด นางมองเห็นเพียงเปลือกนอกที่แข็งกระด้างของลูกสาวในไส้ และเปรียบเทียบกับความอ่อนโยนในตัวลูกอนุที่นางเลี้ยงแบบประคบประหงมมาอย่างดี

“ข้าก็เห็นด้วยกับท่านแม่ ซูซินนางทำเกินไปจริงๆ เรื่องที่นั่งเพียงเท่านี้ถึงกับยกเอาเรื่องกฎระเบียบกองทัพมาข่มขู่ ข้าเป็นถึงพี่รองของนาง แต่นางกลับมองข้าด้วยสายตาที่เย็นชาเหมือนคนแปลกหน้า ซ้ำยังพูดจาห้วนๆ กับเหยาเอ๋อร์โดยไม่ให้เกียรติแม้แต่น้อย คนเช่นนี้หากปล่อยไว้ไม่ช้าจวนแม่ทัพหยางคงได้ลุกเป็นไฟ!”

แม่ทัพหยางที่นั่งเงียบมานานขมวดคิ้วแน่น เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง รู้สึกปวดหัวจนเส้นเลือดที่มับเต้นตุบๆ

“พวกเจ้าก็หยุดพูดเสียทีเถอะ”

“ท่านพี่  ท่านยังเข้าข้างนางอยู่อีกหรือ ข้ารู้ว่าท่านรู้สึกผิดต่อนาง แต่ความรู้สึกผิดไม่ควรทำให้ท่านตามใจนางจนเสียคน ดูคำพูดคำจาที่นางใช้กับข้าสิเจ้าคะ นางตำหนิข้าต่อหน้าบ่าวไพร่ว่าลำเอียง ลูกสาวดูหมิ่นแม่ตัวเองมีที่ไหน นางเป็นลูกสาวแท้ๆ แต่กลับไม่มีความกตัญญูอยู่ในสำนึกเลยแม้แต่นิดเดียว!”

นางหยุดหายใจครู่หนึ่งก่อนจะร่ายยาวต่อด้วยความอัดอั้น “ข้ายังจำได้ วันที่ข้าคลอดนาง ข้าตั้งความหวังไว้เพียงใดว่านางจะเติบโตมาเป็นคุณหนูที่เพียบพร้อม สง่างาม และอ่อนหวานเหมือนหยาดน้ำค้าง แต่ดูสิ่งที่อนุเหมยส่งกลับมาให้ข้าสิ!  ปีกกล้าขาแข็งพร้อมจะตีทุกคนที่เข้าใกล้ ปากคอเราะร้ายไม่ต่างจากแม่ค้าในตลาด ข้าอับอายเหลือเกินหากต้องพานางออกไปพบปะผู้คนด้วยกิริยาเช่นนี้”

หยางหยุนที่วางตัวสงบเงียบมาตลอดจิบชาช้าๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ท่านแม่ บางทีการที่นางเป็นเช่นนี้อาจเป็นเพราะมีอคติเรื่องที่เหมยอี๋เหนียงสลับตัวนางไปเพื่อปกป้องลูกตัวเอง  ในตอนที่อยู่ชนบทอนุเหมยทารุณซูซินหรือเปล่าก็ไม่รู้  นางเติบโตมาเช่นไรเราไม่เคยรู้เลย"

“หากเป็นเช่นนั้นนางก็ควรจะซาบซึ้งที่ข้ารับนางกลับมาสิ! ข้าเห็นสายตาของนางที่มองเหยาเอ๋อร์แล้วใจสั่น นางไม่ได้มองเหมือนพี่น้อง  ข้าผิดอะไร…ข้าอยากให้ลูกๆ รักใคร่ปรองดองกันมันผิดด้วยหรือ"

หยางซินเหยาได้ยินดังนั้นก็เริ่มบีบน้ำตาหนักขึ้น “ท่านแม่ อย่าว่าน้องสี่เลยเจ้าค่ะ เป็นความผิดของเหยาเอ๋อร์เองที่เข้าไปวุ่นวายกับนางที่เรือนพักเมื่อเช้า เหยาเอ๋อร์เพียงแต่อยากให้นางรู้สึกอุ่นใจจึงเอาผ้าไหมไปมอบให้ แต่นางกลับหาว่าเหยาเอ๋อร์เอาของเหลือไปดูหมิ่นนาง”

“นั่นอย่างไรเล่า! น้ำใจของเจ้าถูกนางเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี เด็กคนนี้ใจคอคับแคบเกินไปแล้ว กตัญญูไม่เป็น รู้จักแต่จะทวงสิทธิ์ของตนเอง”

ในขณะที่กำลังกวาดสายตามองลูกทุกคน  จู่ๆ หลินฟูเหรินก็คิดบางอย่างขึ้นมาได้  นางตัดสินใจว่าจะต้องหาครูมาสอนมารยาทและจารีตให้ซูซินอย่างเข้มงวด นางต้องการดัดนิสัยที่ป่าเถื่อนของซูซิน เพื่อไม่ให้ไปสร้างความอับอายในงานสังคมที่ไหน

“ข้าจะดูสิว่าความหยิ่งผยองของนางจะคงอยู่ได้นานแค่ไหน หากนางยังไม่รู้จักสัมมาคารวะ ข้าจะขังนางไว้ในเรือนพักให้เรียนรู้จารีตจนกว่าจะหัวอ่อนลงกว่านี้” 

“ท่านแม่ ลูกรู้จักอาจารย์หญิงผู้ประสาทวิชามีความรู้สูงส่งอยู่ท่านหนึ่ง  บางทีลูกอาจจะขอให้นางมาเป็นคนสอนน้องสี่ได้  ขอเพียงท่านแม่อนุญาต…”  ซินเหยารีบเสนอทันที

“แม่อนุญาต!”