FAZER LOGINCompartilhar
บทที่ 10
Data de publicação:
2026-10-21 22:30:29“ข้ายังไม่ได้กล่าวหาใคร” หลิงหนานหันไปมองนาง “แต่หากเจ้าร้อนตัวถึงเพียงนี้ ข้าก็เริ่มสงสัยแล้ว”
“เจ้า!” เหวยมี่หน้าแดงจัด
“พอได้แล้ว!” เจินจี้ตบที่วางแขนเก้าอี้ นางจ้องหลิงหนานอย่างเย็นชา “ข้าเป็นภรรยาของบิดาเจ้า ย่อมมีสิทธิ์ดูแลทรัพย์สินของสามี!”
“ข้าไม่ได้ปฏิเสธสิทธิ์ของฮูหยินแต่การดูแลกับการเป็นเจ้าของไม่ใช่เรื่องเดียวกัน” หลิงหนานตอบอย่างสงบ
คำพูดนั้นทำให้บ่าวรับใช้หลายคนแอบมองหน้ากัน
หลิงหนานพูดต่อ “หากบิดามอบหมายให้ฮูหยินดูแลกิจการแทนข้า ข้าย่อมขอบคุณ แต่ข้าจำเป็นต้องทราบด้วยว่าทรัพย์สินส่วนใดเป็นของใคร และฮูหยินได้รับมอบอำนาจไว้เพียงใด”
เจินจี้รู้สึกเหมือนถูกบีบให้ถอยทีละก้าว นางพยายามเปลี่ยนเรื่อง
“เจ้าคิดว่าการค้าขายเป็นเรื่องง่ายหรือ! เจ้าเป็นเพียงหญิงสาวที่ไม่เคยดูแลร้านค้า จะรู้อะไรเกี่ยวกับบัญชีและเงินทอง!”
หลิงหนานเกือบหัวเราะ หากเจินจี้รู้ว่าคนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเคยบริหารบริษัทสิ่งทอที่มีมูลค่าหลายร้อยล้านหยวน ไม่รู้จะมีสีหน้าอย่างไรแต่เธอไม่มีความจำเป็นต้องพูดเรื่องที่ไม่มีใครเชื่อ
“ข้าจะดูแลกิจการได้หรือไม่ เป็นเรื่องที่ต้องพิสูจน์”
“เจ้าคิดว่าตัวเองเก่งนักหรือ”
“อย่างน้อยข้าก็รู้ว่าควรเริ่มจากการตรวจสอบเอกสาร”
เจินจี้อ้าปากจะตอบ แต่หลิงหนานพูดขึ้นก่อน “หากพินัยกรรมสูญหายจริง พรุ่งนี้ข้าจะไปที่ว่าการ”
ทั้งห้องเงียบลงทันที เจินจี้ชะงัก
“เจ้าจะไปทำอะไร!”
“ขอให้ทางการตรวจสอบสิทธิ์ในมรดกของบิดา” หลิงหนานตอบชัดถ้อยชัดคำ “หากบิดาเคยให้ผู้เขียนสัญญาหรือผู้ใหญ่ในเมืองเป็นพยาน ย่อมต้องมีคนจำรายละเอียดได้ และหากเคยยื่นสำเนาเอกสารไว้ ข้าก็จะขอตรวจสอบตามขั้นตอน”
ความจริงแล้วหลิงหนานยังไม่รู้ว่าระบบเอกสารในยุคนี้เป็นอย่างไรแต่จากประสบการณ์ทำธุรกิจ เธอรู้ดีว่าสัญญาสำคัญมักมีผู้เกี่ยวข้องมากกว่าหนึ่งคน โดยเฉพาะเอกสารที่ใช้แบ่งทรัพย์สินจำนวนมหาศาล ต่อให้ไม่มีสำเนาอยู่ที่ที่ว่าการ ก็ยังอาจมีพยาน ผู้เขียนเอกสาร หรือสมุดทะเบียนทรัพย์สินให้สืบค้นและที่สำคัญที่สุด เธอต้องการดูปฏิกิริยาของเจินจี้ ผลที่ได้รับไม่ทำให้ผิดหวัง ใบหน้าของแม่เลี้ยงเปลี่ยนสีทันที
“เจ้ากล้าเอาเรื่องภายในครอบครัวไปให้คนนอกตัดสินหรือ!”
“หากคนในครอบครัวตกลงกันไม่ได้ ก็ต้องหาคนกลางเจ้าค่ะ”
“เจ้าต้องการทำให้ชื่อเสียงสกุลหูเสียหายหรือ!”
“ข้าต้องการปกป้องสิ่งที่บิดาทิ้งไว้” หลิงหนานหยุดเล็กน้อย “หากทุกอย่างถูกต้องตามพินัยกรรม ข้าก็ไม่มีเหตุผลต้องโต้แย้ง”
เจินจี้จ้องหญิงสาวอย่างไม่อยากเชื่อ คำพูดทุกประโยคของหลิงหนานดูสุภาพ แต่กลับทำให้นางหาทางตอบโต้ได้ยาก ยิ่งไปกว่านั้น หากเรื่องนี้ไปถึงที่ว่าการจริง อาจมีคนขุดคุ้ยบัญชีทรัพย์สินที่นางไม่ต้องการให้ใครเห็น
“เจ้าจะไปที่ว่าการไม่ได้!” เจินจี้หลุดปากออกมา
“เพราะเหตุใดเจ้าคะ” หลิงหนานหรี่ตาลงเล็กน้อย
“เพราะข้าไม่อนุญาต!”
“ถ้าเช่นนั้นฮูหยินก็นำพินัยกรรมมาให้ข้าดูเถอะ”
“ข้าบอกแล้วว่ามันหายไป!”
“หากหายไป ข้าก็ต้องให้ทางการช่วยตรวจสอบ”
เจินจี้นิ่งค้าง นางเพิ่งรู้ตัวว่าถูกหลิงหนานบีบให้เลือกเพียงสองทาง ไม่ว่าจะเลือกทางใด เรื่องพินัยกรรมก็ไม่อาจถูกปิดบังต่อไปได้ง่าย ๆ
เหวยมี่เห็นมารดาเงียบไปนานจึงรีบเดินเข้ามา “ท่านแม่ อย่าไปฟังนางเลยเจ้าค่ะ นางเพียงข่มขู่เท่านั้น”
“ถ้าเจ้าคิดว่าข้าข่มขู่ พรุ่งนี้ก็ลองดูได้” หลิงหนานหันไปมอง
“เจ้ากล้าหรือ!”
“เหตุใดจะไม่กล้า”
“ท่านแม่เลี้ยงดูเจ้ามาตั้งหลายปี!”
“เช่นนั้นข้าขอถามเจ้าหน่อย” หลิงหนานมองเหวยมี่อย่างพิจารณา
“อะไร!”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเรือนชิงหลันที่เจ้าอาศัยอยู่เคยเป็นเรือนของใคร”
เหวยมี่ชะงัก “ก็…”
“เป็นเรือนที่บิดาจัดไว้ให้ข้า” หลิงหนานพูดต่อ “แล้วเครื่องประดับในหีบไม้แดงที่อยู่ในห้องนั้นเล่า เจ้ารู้หรือไม่ว่าเป็นของใคร”
เหวยมี่หน้าเปลี่ยนสี “เจ้าพูดเรื่องอะไร!”
“ข้าเพียงถาม หากเจ้าไม่รู้ก็ไม่เป็นไร วันหลังข้าจะตรวจสอบรายการสินเดิมของมารดาข้าอีกครั้ง” หลิงหนานยิ้มบาง ๆ คำว่า สินเดิม ทำให้เจินจี้รีบเงยหน้า
“หูหลิงหนาน! อย่าพูดจาเหลวไหล!”
“ข้ายังไม่ได้กล่าวหาอะไรเลยเจ้าค่ะ” หลิงหนานหันไปมองแม่เลี้ยง นางหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ “แต่เมื่อฮูหยินต้องการขับข้าออกจากจวน ข้าก็จำเป็นต้องรู้ว่ามีทรัพย์สินอะไรบ้างที่ข้าสามารถนำติดตัวไปได้”
บ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลังเริ่มกระซิบกัน
“คุณหนูใหญ่พูดถูกนะ”
“เมื่อก่อนเรือนชิงหลันเป็นของนางจริง ๆ”
“ข้ายังจำได้ว่านายท่านเคยสั่งให้ช่างทำหีบเครื่องประดับให้นางโดยเฉพาะ”
“เบาเสียงหน่อย!” เสียงกระซิบเหล่านั้นแม้ไม่ดังมาก แต่เจินจี้ได้ยินชัดเจน นางกำมือแน่น
ตลอดสองปีที่ผ่านมา นางใช้ทั้งความกลัวและความอับอายควบคุมหลิงหนานแต่วันนี้หญิงสาวกลับทำให้บ่าวรับใช้เริ่มนึกถึงฐานะที่แท้จริงของนาง หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป อำนาจที่เจินจี้สร้างขึ้นอาจสั่นคลอน
“พอแล้ว!” เจินจี้ตวาด
ทุกคนเงียบลงทันที
นางหันไปสั่งป้าหวัง “พาบ่าวรับใช้ทั้งหมดออกไปก่อน!”
“เจ้าค่ะ ฮูหยิน” ป้าหวังรีบรับคำ
บ่าวรับใช้ทยอยออกจากห้อง เสี่ยวชิงกำลังจะเดินตาม แต่หลิงหนานยกมือห้าม
“เสี่ยวชิงอยู่กับข้า”
เจินจี้ถลึงตา “ข้าบอกให้ออกไป!”
หลิงหนานตอบอย่างสงบ “เสี่ยวชิงเป็นสาวใช้ของข้า หากฮูหยินต้องการพูดเรื่องทรัพย์สินของบิดา ข้าก็ควรมีคนอยู่เป็นพยานเช่นกัน”
“เจ้ากลัวข้าทำอะไรหรือ!”
“ข้าเพียงต้องการให้ทุกอย่างชัดเจน”
เจินจี้จ้องนางอยู่ครู่หนึ่งสุดท้ายจึงสะบัดแขนเสื้อแล้วกลับไปนั่ง “ตามใจเจ้า!”
Último capítulo
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 25
“นั้นสิ” นางพึมพำ“เจ้าจะตั้งชื่อให้ข้าหรือ” ชายหนุ่มมองนาง“ถ้าท่านไม่รังเกียจ” หลิงหนานยิ้มเขานิ่งคิดก่อนตอบ “ตามใจเจ้า”หลิงหนานวางผ้าสะอาดลง นางมองใบหน้าคมคายของชายหนุ่มอย่างพิจารณา เขาดูเป็นคนหยิ่งทะนง แม้ความทรงจำหายไป แต่ท่าทางและน้ำเสียงยังมีความเด็ดขาดอย่างประหลาด จะตั้งชื่อธรรมดาเกินไปก็ดูไม่เหมาะ แต่หากตั้งชื่อสูงส่งเกินไปก็อาจฟังแปลก หลิงหนานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ส่องผ่านหน้าต่างลมอ่อนพัดเข้ามา ทำให้ม่านผ้าสีขาวขยับเบา ๆ นางนึกถึงความหมายของคำว่า เซียง ที่อาจสื่อถึงความเป็นมงคล ชายคนนี้ปรากฏตัวในวันที่นางเกือบเสียชีวิต แม้เขาจะได้รับบาดเจ็บ แต่การพบกันครั้งนั้นก็ทำให้นางมีโอกาสกลับมามีชีวิตอีกครั้ง หากมองในอีกแง่หนึ่ง เขาอาจเป็นโชคดีท่ามกลางเคราะห์ร้ายของนาง“ข้าคิดออกแล้ว” หลิงหนานกล่าวชายหนุ่มเงยหน้า “ชื่ออะไร”นางยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย “อาเซียง”เขาขมวดคิ้ว “อาเซียง?”
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 24
ชายหนุ่มมองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามอีกครั้ง “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะเป็นคนไม่ดีหรือ”หลิงหนานหัวเราะเบา ๆ “เสี่ยวชิงก็ถามข้าเช่นนี้ ข้าไม่รู้ว่าท่านเป็นคนดีหรือไม่”ชายหนุ่มเลิกคิ้วหลิงหนานพูดต่อ “แต่ข้ารู้ว่าท่านช่วยข้าไว้” นางหยุดเล็กน้อย “หากวันหนึ่งพบว่าท่านเป็นคนไม่ดีจริง ๆ ข้าค่อยไล่ท่านออกไปก็ยังไม่สาย”“เจ้าพูดจาตรงดี” ชายหนุ่มชะงักก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย“ข้าถือว่าเป็นคำชม”เขามองนางอีกครั้ง แววตาที่เคยระแวดระวังเริ่มอ่อนลงเล็กน้อยแต่เมื่อมองไปรอบห้อง ความสับสนก็กลับมาอีกครั้ง“แล้วข้าจะไปที่ไหน”หลิงหนานนิ่งไป คำถามนั้นตอบยากกว่าที่คิด ชายหนุ่มไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ไม่รู้ว่ามาจากไหน และไม่มีใครรู้ว่าคนที่กำลังตามหาเขาเป็นมิตรหรือศัตรู หากปล่อยให้ออกไปในสภาพเช่นนี้ อาจเกิดอันตรายอีก“ตอนนี้ท่านยังไปไหนไม่ได้” นางตอบ“เหตุใด” ชายหนุ่มขมวดคิ้วทันที“เพราะท่านบาดเจ็บ”“แ
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 23
หลิงหนานหันมามองแล้วส่งยิ้มบาง ๆ “ข้าไม่ได้จะเฝ้าเขาตลอดทั้งคืน เจ้าพักก่อน อีกสักพักเราค่อยผลัดกัน”เด็กสาวจึงยอมไปเอนตัวพักบนตั่งเล็กอีกมุมหนึ่งของห้องหลิงหนานหันกลับมามองชายหนุ่ม เขายังคงหลับสนิท ใบหน้าซีดเซียวกว่าเมื่อตอนพบกันกลางป่าแต่ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอขึ้น นางค่อย ๆ วางผ้าสะอาดลง“ท่านนี่ช่างทำให้คนอื่นลำบากจริง ๆ ข้ากำลังยุ่งกับเรื่องพินัยกรรมอยู่แท้ ๆ” เสียงของนางเบามากไม่มีคำตอบหลิงหนานถอนหายใจ “แต่จะโทษท่านก็ไม่ได้ หากไม่มีท่าน ข้าคงไม่ได้กลับมานั่งบ่นอยู่ตรงนี้”ความทรงจำตอนที่ชายหนุ่มพุ่งเข้ามาขวางคมดาบย้อนกลับมา นางยังจำแววตาของเขาในตอนนั้นได้ เย็นชา เด็ดขาด และไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทั้งที่ตัวเองบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว หลิงหนานไม่เข้าใจว่าคนคนหนึ่งจะยอมเสี่ยงชีวิตช่วยคนแปลกหน้าได้อย่างไรในโลกเดิม เธอพบผู้คนมากมายที่เข้าหาเพราะผลประโยชน์ บางคนยิ้มต่อหน้า แต่พร้อมหักหลังทันทีที่มีโอกาส เธอจึงเรียนรู้ว่าการไว้ใจใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่าย ทว่าชายหนุ่มคนนี้กลับช่วยชีวิตเธอโดยไม่รู้แม้แต่ชื่อ
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 22
หลิงหนานมองแม่เลี้ยงอย่างพิจารณา เมื่อครู่เจินจี้กล่าวว่าเป็นห่วงชื่อเสียงแต่กลับไม่ยอมให้ส่งคนบาดเจ็บไปโรงหมอ ดูเหมือนอีกฝ่ายไม่ได้ต้องการแก้ปัญหา เพียงต้องการหาข้ออ้างลงโทษนางเท่านั้น“ถ้าเช่นนั้นฮูหยินต้องการให้ข้าทำอย่างไร” หลิงหนานถามเจินจี้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวเสียงแข็ง “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าห้ามออกจากเรือนเล็กโดยไม่ได้รับอนุญาต!”เสี่ยวชิงเบิกตากว้าง “ฮูหยินเจ้าคะ!”“ส่วนบุรุษผู้นั้นก็ห้ามออกจากบริเวณเรือนเช่นกัน!”“เขายังไม่ได้สติ จะออกไปไหนได้เจ้าคะ” หลิงหนานขมวดคิ้วเหวยมี่หัวเราะเยาะ “เจ้าก็พูดเก่งนัก!”เจินจี้ชี้หน้าหลิงหนาน “ข้าจะให้คนเฝ้าประตูเรือน หากเจ้ายังกล้าฝ่าฝืน ข้าจะส่งเรื่องนี้ให้ผู้ใหญ่ในตระกูลตัดสิน!”“แล้วหมอเล่าเจ้าคะ” หลิงหนานมองนางนิ่ง“เจ้าพูดเรื่องอะไร”“ท่านจะให้หมอเข้ามารักษาเขาหรือไม่”“หมอเข้ามาได้เพียงครั้งนี้” เจินจี้เม้มปาก นางไม
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 21
เหวยมี่รีบหันมองประตู เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ใกล้จึงลดเสียงลง “ข้าเพียงคิดว่าอีกไม่นานพวกเราก็ไม่ต้องเห็นหน้านางอีกแล้ว”เจินจี้ไม่ได้ตอบ นางยกถ้วยชาขึ้นจิบแต่ยังไม่ทันแตะริมฝีปาก เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากด้านนอก“ฮูหยินเจ้าคะ! มีเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!” บ่าวหญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามาคุกเข่า“เกิดอะไรขึ้น” เจินจี้วางถ้วยชาลงทันที“คุณหนูใหญ่กลับมาแล้วเจ้าค่ะ!”“เจ้าว่าอะไรนะ!” ถ้วยชาในมือเจินจี้หลุดกระแทกโต๊ะ น้ำชาร้อนหกเปื้อนแขนเสื้อ แต่นางกลับไม่รู้สึกเจ็บ“คุณหนูใหญ่กลับมาถึงจวนแล้วเจ้าค่ะ”เหวยมี่ลุกพรวด “เป็นไปไม่ได้!”“จริง ๆ เจ้าค่ะ ตอนนี้คุณหนูกำลังให้คนพาบุรุษแปลกหน้าเข้าไปในเรือนเล็ก” บ่าวหญิงสะดุ้งเจินจี้นิ่งค้าง กลับมาแล้ว? หูหลิงหนานยังมีชีวิตอยู่? แล้วเถาหู่เล่า คนที่รับเงินไปห้าร้อยตำลึงทำอะไรอยู่!“นางกลับมากับใคร” เจินจี้ถามเสียงแข็ง “เสี่ยวชิง อาหลิว และอาซานเจ้าค่ะ แต่ทุกคนมีรอยบาดเจ็
คุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้ บทที่ 20
ทุกคนชะงักอาหลิวรีบพูด “คุณหนูขอรับ เขาเป็นใครก็ไม่รู้ หากพากลับจวนอาจมีปัญหาได้”เสี่ยวชิงเองก็ลังเล “จริงเจ้าค่ะ อีกอย่างฮูหยินคงไม่ยอมให้บุรุษแปลกหน้าเข้ามาอยู่ในจวน”หลิงหนานมองชายหนุ่มที่นอนหมดสติ นางรู้ดีว่าการพาคนแปลกหน้ากลับไปอาจทำให้เจินจี้มีข้ออ้างกลั่นแกล้งอีกแต่หากทิ้งเขาไว้กลางป่าในสภาพเช่นนี้ โอกาสรอดชีวิตคงน้อยมาก ชายคนนี้เสี่ยงชีวิตช่วยนาง ทั้งที่ตัวเองได้รับบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว หากไม่มีเขา วันนี้นางกับเสี่ยวชิงอาจถูกโจรฆ่าตายไปแล้ว นางไม่อาจทอดทิ้งผู้มีพระคุณได้“ข้าจะรับผิดชอบเอง” หลิงหนานกล่าวหนักแน่นอาหลิวมีสีหน้าลำบากใจ “แต่คุณหนู…”“เขาช่วยชีวิตพวกเรา” หากปล่อยให้เขาตายอยู่ตรงนี้ พวกเจ้าจะสบายใจหรือ” นางมองบ่าวชายทั้งสองอาหลิวกับอาซานเงียบลงทันทีหลิงหนานหันกลับไปมองชายหนุ่ม นางใช้ผ้าสะอาดอีกผืนช่วยห้ามเลือด ก่อนบอกให้ทุกคนเตรียมรถม้า“อาหลิว ไปดูว่ารถม้ายังใช้ได้หรือไม่”“ขอรับ”“อ
Você também pode gostar
บ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก451.5K visualizaçõesราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน309.8K visualizaçõesห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน131.5K visualizaçõesพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่238.5K visualizaçõesเลี้ยงรัก... คุณภีม
MummyPhukun114 visualizaçõesหย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย
อู่จิ่ว 312 visualizaçõesเรื่องสั้นชวนฟินจบในตอน เล่มที่5
เหมือนแพ123 visualizaçõesสวีลี่ฟ่านย้อนเวลามาเป็นเถ้าแก่ร้านกาแฟ ยุค 80
Cherry Brow / เจ๊หงส์ขายเต้าเจี้ยว117 visualizações
