บทที่ 1.1

ปีนั้น...เซี่ยจิ่งหวนช่วยประคับประคองราชสำนัก หลังจากที่ชายแดนตะวันออกเกิดสงครามพัวพัน ราชสำนักวุ่นวายเพราะผู้ที่มีอำนาจสูงสุดในเวลานั้น แท้ที่จริงแล้วมิใช่ฮ่องเต้ มิใช่รัชทายาท ทว่ากลับเป็นองค์ชายใหญ่ที่ประจำอยู่ที่ชายแดนตะวันออก

ฮ่องเต้ประชวรหนัก... ขุนนางแบ่งฝักแบ่งฝ่าย...

ฮองเฮาไร้อำนาจ ไทเฮาเอนเอียงไม่เป็นกลาง

ขณะที่ศึกรบติดพัน ฮ่องเต้กลับมีราชโองการลับ ส่งผู้บัญชาการเดินทางไปยังชายแดนตะวันออก แอบเรียกตัวองค์ชายใหญ่ให้กลับเข้ามายังเมืองหลวง

คืนนั้น...ท้องฟ้าที่มืดมนกลับมีกลุ่มฝนและแสงแปลบปลาบของสายฟ้าฟาด ลางบอกเหตุที่ทำให้ผู้คนอกสั่นขวัญแขวน

เซี่ยจิ่งหวนถูกเรียกตัวเข้าวังหลวงกลางดึก ก่อนไปเขายังสั่งเสียเหล่าบรรดาทายาท ฮูหยิน และคนตระกูลเซี่ยทุกคน หากล่วงเลยถึงยามเฉินวันรุ่งขึ้นแล้วเขายังไม่กลับมา ให้ทุกคนออกไปจากเมืองหลวงทันทีห้ามรั้งรอ ห้ามห่วงทรัพย์สิน ห้ามหอบของพะรุงพะรัง ให้ลอบออกไปอย่าให้เป็นที่สงสัย

 กระทั่งต่อมา...องค์ชายรองที่เป็นรัชทายาทก็ประกาศขึ้นครองบัลลังก์ และในคืนนั้นฮ่องเต้ก็ทรง...สวรรคต

ความขัดแย้ง ความคลุมเครือ กระทั่งความสงสัยถึงเรื่องในคืนนั้นจนถึงตอนนี้ก็มีน้อยคนนักจะกล้าเอ่ยถึง แม้มีข่าวลือมากมายที่แอบเอ่ยถึง ทว่าจนแล้วจนรอดก็ไม่มีผู้ใดคาดเดาได้ถึงความจริง

...เพราะเหตุใดในคืนที่ฮ่องเต้ประชวรหนักกลับทรงเรียกตัวโอรสพระองค์โตกลับเมืองหลวง???

ข้อสงสัยข้อแรก...อาจเพราะทรงตระหนักว่าโอรสพระองค์รองไม่เหมาะสมกับตำแหน่งรัชทายาท ไม่เหมาะที่จะขึ้นครองบัลลังก์ ดังนั้นแม้ในสมรภูมิกำลังคุกรุ่นกลับประสงค์ให้องค์ชายใหญ่กลับมาเมืองหลวง ทั้งนี้ก็เพื่อรับช่วงดูแลแผ่นดินนี้

ข้อสงสัยข้อที่สอง...อาจเพราะทรงกังวล หากองค์ชายรองขึ้นครองบัลลังก์ องค์ชายใหญ่ที่มีอำนาจทางการทหารมากล้นอาจก่อกบฏ เช่นนี้ส่งผู้บัญชาการไปยังแดนตะวันออกไปกรำศึก เรียกตัวองค์ชายใหญ่กลับมาก็เพื่อ...สังหาร เช่นนี้แล้วบัลลังก์ขององค์ชายรองก็จะมั่นคงไม่มีหนามยอกอก

ไม่มีใครรู้ว่าข้อใดจึงจะมีความเป็นไปได้ เพราะในเวลานี้องค์ชายรองผู้นั้นก้าวขึ้นนั่งบัลลังก์มังกรแล้ว ในขณะที่องค์ชายใหญ่ผู้นั้นได้รับการแต่งตั้งให้เป็นชินหวาง หรือซีเจี้ยนหวาง...หลี่เหวินหรง

เซี่ยจิ่งหวน...ถูกแต่งตั้งขึ้นเป็นราชครูในคืนนั้น จากอัครมหาเสนาบดีผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้แม้ได้รับเกียรติสูงสุดแต่ก็ไร้อำนาจในราชสำนักโดยสิ้นเชิง

ท้องฟ้าเปลี่ยนสี แว่นแคว้นเปลี่ยนผู้ปกครอง ทว่าชีวิตก็ยังคงต้องดำเนินต่อ ผู้คนยังคงต้องต่อสู้เพื่อให้มีวันต่อไป สงครามก็เช่นกันเมื่อเริ่มแล้วก็มีเพียงแต่ต้องไปให้ถึงที่สุด กองทัพของแคว้นต้าฉีภายใต้การนำของซีเจี้ยน[1]หวาง กระบี่แห่งแดนตะวันออกในที่สุดก็จบลงด้วยชัยชนะ

แม่ทัพผู้ห้าวหาญ ท่านอ๋องผู้เกรียงไกร องค์ชายใหญ่ที่มีอำนาจมากล้น บัดนี้ถือกระบี่ก้าวเข้าสู่ท้องพระโรงทองโดยไร้ผู้ใดทัดทาน ด้วยเดิมทีท้องพระโรงก็ไม่อนุญาตให้ผู้ใดนำอาวุธเข้าไปทั้งสิ้น!!!

หลี่เหวินหรงสีหน้าเย็นชาเรียบเฉย เขาไม่ได้มองไปยังขุนนางคนใด เพียงเงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้ต้าฉี กระทั่งเมื่อถึงหน้าบัลลังก์ทองเขาจึงคุกเข่าลง

ขุนนางหลายคนลอบถอนหายใจ หลายคนเบิกตามองเพราะคาดไม่ถึง องครักษ์ทั้งหลายที่มือลอบกุมกระบี่ผ่อนคลายลง กระทั่งอ๋องหนุ่มถวายพระพรจบลงฮ่องเต้จึงลุกขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“พี่ใหญ่ในที่สุดท่านก็กลับมา”

บรรยากาศผ่อนคลายลงไปกว่าเดิมมาก ฮ่องเต้แสดงความใกล้ชิดเป็นกันเอง ขณะที่อ๋องหนุ่มต่างหากที่ขีดเส้นระหว่างฮ่องเต้กับขุนนางอย่างขัดเจน ไม่มีพี่ ไม่มีน้อง ไม่มีองค์ชายใหญ่ ไม่มีองค์ชายรัชทายาทเช่นแต่ก่อน เพราะบัดนี้หลงเหลือเพียงชินหวางและ...ฮ่องเต้

นักเล่านิทานเล่าจบจนถึงตอนนี้ก็หยุดลง ผู้คนต่างก็จ่ายเงินเพื่อให้รางวัลเขาที่เล่าได้น่าสนุกเหลือเกิน ระหว่างผู้คนแยกย้ายกลับมีสตรีนางหนึ่งเอ่ยถามสาวใช้ “แล้วอย่างไรต่อหรือ”

“คุณหนูพวกเราไปกันเถิดเจ้าค่ะ หากอยากฟังวันหลังค่อยมาใหม่”

หญิงสาวมองไปรอบๆ เห็นว่าผู้คนล้วนแยกย้าย นิทานวันนี้จบลงแล้ว นางถอนหายใจด้วยความเสียดาย อยากรู้ว่าต่อมาอ๋องผู้นั้นกับฮ่องเต้เป็นอย่างไร

[1] ซีเจี้ยน หมายถึง กระบี่แดนตะวันออก