แชร์

บทที่ 11

ผู้เขียน: หลิวหลีเสวียเสวี่ย
ฮั่วซือหานยื่นมือออกมารับร่างของเธอไว้

เขาก้มหน้ามองเธอด้วยดวงตาหล่อเหลาทว่าราบเรียบ ก่อนจะเม้มปากและพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “ฉือหว่าน เธอกลับมาทำไม?”

ฉือหว่านเองก็ไม่คิดว่าเขาจะกลับบ้าน วันนี้เขาสวมสูทสีดำที่เข้ารูปพอดีตัว พึ่งกลับมาจากข้างนอก เนื้อผ้าที่ดูหรูหราและมีคุณภาพยังคงมีไอเย็นจากด้านนอกติดอยู่

ร่างกายของฉือหว่านร้อนผ่าว เธอขยับเข้าไปซบอกของเขาโดยสัญชาตญาณ หวังให้ความเย็นและกลิ่นอายสุขุมของเขาดับไฟปรารถนาในร่างกายเธอ

ดวงตาของฉือหว่านเป็นประกายระยิบระยับขณะมองเขา “ฮั่วซือหาน ช่วย…”

คำพูดยังไม่ทันหลุดจากปาก ฮั่วซือหานก็ผลักเธอออกไปก่อน เขามองเธอด้วยสายตาเย็นชา “เธอเป็นอะไร?”

ฉือหว่านชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกผลักออกมา เมื่อครู่นี้เธอกลับคิดจะขอให้ฮั่วซือหานช่วยเธอ

เขาจะช่วยเธอได้ยังไงกัน?

“ฉันโดนวางยา”

วางยา?

ฮั่วซือหานขมวดคิ้วเรียวคมเข้าหากัน ผู้หญิงที่ทำให้เขาโกรธอยู่เรื่อยช่างหาเรื่องจริงๆ!

“เธอรออยู่ตรงนี้”

ฮั่วซือหานเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ด้วยรูปร่างสูงเพรียว เขาหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงและกดโทรออก

เสียงเรียกเข้าจากอีกฝั่งดังขึ้น ฮั่วซือหานถือโทรศัพท์ไว้มือหนึ่ง อีกมือดึงเนกไทที่คอให้หลวม เนกไทที่ห้อยอยู่บนคอเผยให้เห็นความไม่เป็นทางการของคุณชายผู้เย็นชาและสง่างาม

ฉือหว่านไม่กล้ามองเขาต่อ

ปลายสายรับสาย เป็นเสียงของกู้เป่ยเฉิน “พี่รอง”

ฮั่วซือหานพูด “ฉันถามนาย ถ้าผู้หญิงโดนวางยา ควรทำยังไง?”

กู้เป่ยเฉินหัวเราะอย่างตื่นเต้น ราวกับได้ยินข่าวซุบซิบสนุกๆ “โอ้โห พี่รอง นี่พี่สะใภ้เจียวเจียวโดนวางยาเหรอ งั้นรออะไรล่ะ พี่ลงสนามช่วยพี่สะใภ้เจียวเจียวเองเลยสิ”

ฮั่วซือหานกำโทรศัพท์แน่น “พูดภาษาคน”

กู้เป่ยเฉินพูด “ไม่ใช่พี่สะใภ้เจียวเจียวเหรอ ถ้าอย่างนั้นให้เธอแช่น้ำเย็น แต่มันจะทรมานมาก ถ้าทนได้ก็รอดไป แต่ถ้าทนไม่ไหวอาจถึงขั้นเส้นเลือดแตกตาย”

ฮั่วซือหานวางสาย เขาหันไปมองฉือหว่าน “ไปอาบน้ำเย็นเองได้ไหม?”

ฉือหว่านพยักหน้า “ได้”

เธอรีบก้าวเท้าเข้าไปในห้องน้ำ

ฮั่วซือหานถอดเสื้อสูทสีดำออก ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องดังขึ้นจากในห้องน้ำ “อ๊า!”

ดวงตาหล่อเหลาของฮั่วซือหานแสดงความรำคาญ ผู้หญิงคนนี้กำลังทำอะไรอีก!

ฮั่วซือหานก้าวเท้าอันยาวของเขาเข้าไปในห้องน้ำ “เกิดอะไรขึ้น?”

ฉือหว่านยืนอยู่ใต้ฝักบัว เสื้อคลุมด้านนอกถูกถอดออก เหลือเพียงชุดกระโปรงสายเดี่ยวบนตัวเธอ

สายเส้นเล็กของชุดกระโปรงพาดอยู่บนไหล่ของเธอ ไหล่ขาวบางดูใสกระจ่างจนเกินคำบรรยาย

ฝักบัวยังไม่ได้เปิด ฉือหว่านยกมือขึ้นแตะหน้าผากของตัวเอง ดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำใสราวหมอกที่เกิดจากความเจ็บ เธอบอกเขาด้วยเสียงแตกพร่า “ฉันหัวกระแทก”

ท่าทางของเธอทำให้ฮั่วซือหานมองไปโดยไม่ทันตั้งตัว

ฮั่วซือหานชะงักเล็กน้อย เขาดึงมือนั้นออก หน้าผากขาวใสของเธอมีรอยแดงจริงๆ

“เธอซุ่มซ่ามขนาดนี้ได้ยังไง?”

“ฉันไม่ได้ซุ่มซ่าม ฉันแค่เวียนหัว!”

“…ยืนนิ่งๆ”

อะไรนะ?

ฮั่วซือหานยกมือขึ้นและเปิดฝักบัวทันที

น้ำเย็นจัดกระจายตัวออกมาทันที เปียกโชกไปทั้งตัวของฉือหว่าน

ร่างกายของเธอร้อนผ่าว แต่น้ำกลับเย็นยะเยือก ความแตกต่างของร้อนเย็นทำให้เธอพุ่งไปหาเขา ซบลงในอ้อมอกของฮั่วซือหานโดยตรง

“หนาวมาก ฉันไม่อาบน้ำเย็นแล้ว!”

ร่างกายอ่อนนุ่มของเธอเบียดเข้าหาเขาอีกครั้ง กอดรัดแน่นจนเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสีดำของฮั่วซือหานเปียกชุ่มไปหมด

เขาทำได้เพียงพาเธอถอยหลังไปสองก้าว ทั้งสองคนยืนอยู่ใต้สายน้ำเย็นด้วยกัน

ฉือหว่านรู้สึกร้อนมาก เธอเหมือนปลาตัวน้อยที่กำลังจะแห้งตายและต้องการแหล่งน้ำโดยด่วน

มือเล็กของเธอเริ่มอยู่ไม่สุข ลูบไล้ลงไปที่เอวสอบของเขาอย่างสะเปะสะปะ

ฮั่วซือหานเป็นผู้ชายปกติ ร่างกายของเขาตึงเกร็งขึ้นทันที เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉือหว่าน มือเธอจับอะไรอยู่?”

ดวงตากลมโตของฉือหว่านพร่าเลือน เผยความเย้ายวนอย่างใสซื่อ “ฉันจับได้แล้ว หกแพ็กเต็มๆ”

ฮั่วซือหาน “……”

ฉือหว่านเงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกของเขา จ้องใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ “หน้าก็หล่อมาก”

ฮั่วซือหานยื่นมือออกไปผลักฉือหว่านที่อยู่ในอ้อมอกติดเข้ากับกำแพงเย็นเฉียบ เขากระแอมเบาๆ และเตือนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “อย่ามาเล่นตลก!”

ฉือหว่าน “ว้าว แรงเยอะจัง ฉันชอบ”

ฮั่วซือหานหยิบฝักบัวขึ้นมาฉีดใส่ใบหน้าที่แดงก่ำของเธอ หวังให้เธอได้สติ

“อ๊า!”

ฉือหว่านทุบมือเขาออกด้วยความอึดอัด “ฮั่วซือหาน ถ้าคนที่โดนวางยาเป็นฉือเจียว นายจะช่วยเธอใช่ไหม?”

ฮั่วซือหานชะงัก “อะไรนะ?”

ขนตายาวเรียวของฉือหว่านเปียกไปด้วยละอองน้ำระยิบระยับ สั่นไหวเล็กน้อย เธอพูดอย่างดื้อรั้นและโดดเดี่ยว “เพราะเป็นฉันใช่ไหม คุณถึงให้ฉันอาบน้ำเย็น พวกคุณไม่เคยชอบฉันเลย!”

ฮั่วซือหานสังเกตเห็นดวงตาของเธอแดงก่ำ ราวกับว่าเธอเพิ่งร้องไห้มา

ทันใดนั้นฉือหว่านพุ่งเข้ามาหา ก่อนจะอ้าปากงับลงไปที่ลูกกระเดือกของเขา

ฮั่วซือหานไม่คาดคิดว่าเธอจะเล่นแบบนี้ ลูกกระเดือกเป็นจุดที่อ่อนโยนและไวต่อความรู้สึกที่สุดของผู้ชาย เธอพุ่งเข้ามาอ้าปากเล็กๆ ของเธอ กัดลงไปอย่างแรง เขารู้สึกว่าหางตาร้อนผ่าวไปหมด เอวก็ชาไปเลย

ผู้หญิงบ้าคนนี้!

ฮั่วซือหานเอื้อมมือโอบรอบเอวของเธอ เอวของเธอนุ่มนิ่มราวกับกิ่งหลิวที่พลิ้วไหว แค่จับก็เหมือนจะหัก

เอวของเธอยังเล็ก บางแค่หนึ่งฟุตหก นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ของเขาเพียงแค่กางออกก็สามารถโอบรอบเอวของเธอได้

บางจนแทบจะจับไม่ได้

เรียวขากับเอวบาง ฮั่วซือหานเพิ่งสังเกตว่าเธอช่างเป็นผู้หญิงที่งดงามยั่วเย้า

เขาหายใจไม่ค่อยเป็นจังหวะ ยื่นมือไปจับใบหน้าเล็กของเธอและดันออก

ใบหน้าแดงซ่านขนาดเท่าฝ่ามือของเธออยู่ในมือเขา เขาบีบมันด้วยความหงุดหงิดแล้วตวาด “ชอบกัดอะไรหรือไง?”

ฉือหว่านแทบไม่มีสติแล้ว ทั้งฤทธิ์ของแอลกอฮอล์และยาที่เล่นงานเธอ ทำให้เธออ่อนแอ

เธอมองฮั่วซือหาน ดวงตาแดงก่ำมีน้ำใสเอ่อคลอ

เหมือนเธอกำลังจะร้องไห้

ฮั่วซือหานชะงักไป และรีบปล่อยมือทันที

แต่ฉือหว่านกลับเข้ามากอดเขา ใช้สองมือคล้องคอของเขาไว้ “ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะกัดคุณ เจ็บไหม?”

ยังไม่ทันที่เขาจะตอบ ฮั่วซือหานก็รู้สึกถึงความนุ่มบนลำคอ เธอจูบเขาเข้าแล้ว

ในดวงตาของฮั่วซือหานเหมือนจะมีเปลวไฟสีแดงลุกวาบ สัมผัสจูบของเธอเลื่อนขึ้นไป ไล้ไปบนลำคอ และสร้างรอยแดงบนกรามแข็งแรงของเขา

สัตว์น้อยที่อวดเขี้ยวเมื่อครู่กลับกลายเป็นลูกแมวนุ่มนิ่มที่ซุกอยู่ในอ้อมอกของเขา และจูบเขาไปทั่ว

ฉือหว่านถามขึ้น “คุณกับฉือเจียวเคย... กันหรือเปล่า?”

สายตาของฮั่วซือหานพลันมืดครึ้ม

ฉือหว่านเขย่งปลายเท้า ดวงตาที่ฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำจ้องมองไปยังริมฝีปากบางของเขา “ฮั่วซือหาน ฉันโดนวางยา ฉันยังเป็นคุณนายฮั่วของคุณ ช่วยฉันหน่อยได้ไหม?”

มือใหญ่ของฮั่วซือหานบีบเอวเล็กของเธอไว้ เอวบางราวคอขวดเครื่องลายคราม ทำให้เขาอยากใช้แรงมากกว่านี้

ในตอนนั้นเอง ฉือหว่านค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากเข้าไปหาเขา

ฮั่วซือหานไม่ได้หลบ

ทั้งสองเข้าใกล้กันเรื่อยๆ และเกือบจะแตะริมฝีปากกัน

แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

ฮั่วซือหานหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงขึ้นมา บนหน้าจอปรากฏสองคำว่า—ฉือเจียว

ฉือเจียวโทรมา

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
ความคิดเห็น (6)
goodnovel comment avatar
ปัญจรัตน์
สงสารนางจัง
goodnovel comment avatar
Jaa Ja
บทจะโกหกว่ารู้จักเทพc ก็มา สตอเบอร์รี่เกิ๊น
goodnovel comment avatar
Tom Destiny
ขัดจังหวะตลอด
ดูความคิดเห็นทั้งหมด

บทล่าสุด

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1150

    “น้าหรง วางใจเถอะ ตอนนี้ฉันท้องอยู่ ฉันรู้ขอบเขตของตัวเองดี! แล้วเรื่องที่ฉันท้องก็ปิดบังหนานเฉิงไปตลอดไม่ได้ ฉันจะหาเวลาไปบอกหนานเฉิงเอง”น้าหรงพยักหน้าด้วยความพอใจ “แบบนี้สิถึงจะถูกต้องนะคุณหนาย รีบบอกคุณชายให้เร็วหน่อย แบบนี้คุณชายจะได้ดูแลคุณกับลูกได้ นี่คือความรับผิดชอบของการเป็นสามีและเป็นพ่อ!”หลินซีเหยาไม่กล้าให้ลู่หนานเฉิงต้องมารับผิดชอบ สิ่งที่เธอกังวลจริง ๆ คือปฏิกิริยาของลู่หนานเฉิง หากเขารู้ว่าเธอกำลังตั้งครรภ์จะเป็นอย่างไร…………หลินซีเหยามาถึงสตูดิโอ แล้วทุ่มเทตัวเองให้กับงานอย่างเต็มที่ ไม่นานก็ถึงเวลาเลิกงานผู้ช่วยเดินเข้ามา “พี่ซีเหยา แบบร่างงานออกแบบชุดนี้จัดการเรียบร้อยแล้ว พวกเราควรเลิกงานได้แล้วค่ะ”หลินซีเหยามองดูเวลา ลู่หนานเฉิงบอกว่าจะมารับเธอตอนเลิกงาน แล้วเขาจะมาเมื่อไหร่?หลินซีเหยาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา หาเบอร์โทรของลู่หนานเฉิง แล้วกดโทรออกเสียงเรียกเข้าที่ไพเราะดังขึ้นจากปลายสายสองครั้ง ก่อนจะมีคนรับสาย แล้วเสียงทุ้มนุ่มมีเสน่ห์ของลู่หนานเฉิงก็ดังมาถึง “ฮัลโหล”หลินซีเหยาเอ่ยขึ้น “คุณลู่ ฉันจะเลิกงานแล้ว คุณจะมารับฉันตอนไหน?”ลู่หนานเฉิงยังไม่ท

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1149

    ลู่หนานเฉิงไม่ได้ลุกขึ้นจากเตียง เขากอดหลินซีเหยาไว้แน่นในอ้อมแขน ความจริงแล้วนาฬิกาชีวภาพของเขาปลุกให้ตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าแล้วครั้งหนึ่ง แต่เพราะหลินซีเหยานอนซุกอยู่ในอ้อมกอด ทั้งหอมทั้งนุ่ม เขาจึงไม่ยอมลุกขึ้นลู่หนานเฉิงมองไปที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ “เหนื่อยไหม?”หลินซีเหยารู้ว่าเขากำลังถามเรื่องอะไร “ไม่เหนื่อย!”ลู่หนานเฉิงยื่นมือมาลูบที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ “ตรงมุมปากของเธอนี่ หนังถลอกไปนิดหนึ่งแล้วนะ!”หลินซีเหยาค้อนใส่เขาอย่างงอน ๆ “ก็เพราะคุณนั่นแหละ! ได้ประโยชน์แล้วยังมาทำเป็นไร้เดียงสาอีก!”ลู่หนานเฉิงยกมุมปากขึ้นอย่างเอ็นดู “โอเค โทษฉันเอง!ตอนนี้บรรยากาศค่อนข้างคลุมเครือ หลินซีเหยาจ้องมองเขาตรง ๆ แล้วพูดว่า “คุณไม่ลุกจากเตียง แล้วยังอยากจะทำอะไรอีก?”ลู่หนานเฉิงไม่ตอบ แต่ย้อนถามกลับว่า “เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรได้ล่ะ?”หลินซีเหยายกมุมปากแดงระเรื่อขึ้น มือเล็กวางลงบนหน้าท้องที่มีกล้ามท้องชัดเจนของเขา แล้วยังเลื่อนลงไปด้านล่างอีกเล็กน้อย “ใครจะไปรู้ล่ะว่าคุณคิดจะทำอะไร!”ลู่หนานเฉิงรู้สึกคอแห้งผากในทันที ในดวงตาฉายแววอารมณ์ร้อนแรงสีแดงฉานออกมาหลินซีเหยาพูดว่า “

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1148

    คืนนี้ เขาอยากมากเลยเหรอ?หลินซีเหยาจู่ ๆ ก็โน้มตัวเข้าไป จูบเบา ๆ ลงบนริมฝีปากบางของเขาลู่หนานเฉิงมองเธอ ก่อนจะกดตัวลงมาอย่างรวดเร็ว แล้วจูบปิดริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอหลินซีเหยายื่นมือขึ้นโอบรอบลำคอของเขา แล้วตอบรับจูบของเขาอย่างเป็นฝ่ายรุกและอ่อนโยนพวกเขายังไม่เคยจูบกันยาวนานขนาดนี้มาก่อน แค่จูบกันเฉย ๆ ไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่น หลินซีเหยารู้สึกว่าทั้งร่างกายอ่อนยวบไปหมดลู่หนานเฉิงซบใบหน้าหล่อเหลาเข้ากับซอกคอของเธอ แล้วเริ่มจูบเส้นผมอ่อนนุ่มของเธอมือของหลินซีเหยาค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไป โอบศีรษะของเขาไว้เบา ๆ ทั้งระมัดระวังและกล้าหาญในคราวเดียวกัน นิ้วเรียวสอดแทรกเข้าไปในผมสั้นเรียบร้อยของเขา ก่อนจะดึงเส้นผมเขาเบา ๆ ครั้งหนึ่ง แล้วเธอก็เผลอหัวเราะออกมาเสียงของลู่หนานเฉิงแหบต่ำ “สนุกมากเลยเหรอ?”เขาสังเกตเห็นแล้วว่าเธอกำลังดึงผมของเขาอยู่หลินซีเหยารู้สึกมีความสุข ราวกับเด็กน้อยที่ทั้งซุกซนและเจ้าเล่ห์ “ก็สนุกนิดหน่อยนะ”ลู่หนานเฉิงจ้องมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะพลิกตัวลงไป นอนหงายราบ แล้วพูดว่า “รีบนอนเถอะ”พูดจบเขาก็ทำท่าจะลุกขึ้นหลินซีเหยาถามว่า “คุณจะไปไหน?”ลู่หนานเฉิงพูดว่า

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1147

    บางทีสายตาของหลินซีเหยาหยุดอยู่บนใบหน้าของลู่หนานเฉิงนานเกินไป ลู่หนานเฉิงยกมุมปากบางขึ้นเล็กน้อย สีหน้าคล้ายยิ้มแต่ก็ไม่ใช่ยิ้ม แล้วถามอย่างกึ่งหยอกกึ่งจริงว่า “มองฉันแบบนี้ทำไม?”หลินซีเหยากลับมารู้สึกตัว แล้วพูดอย่างจริงใจว่า “ลู่หนานเฉิง ขอบคุณคุณนะ!”แม้ว่าเขาจะไม่ได้เอ่ยปากถามอะไร แต่เขาก็เข้าใจสถานการณ์ของเธอเป็นอย่างดีลู่หนานเฉิงพูดว่า “พวกเราเป็นสามีภรรยากัน คนอื่นรังแกเธอก็เท่ากับรังแกฉัน ต่อไปถ้าเจอสถานการณ์แบบนี้อีก เอบอกฉันได้ หรือถ้าเธออยากให้ฉันทำอะไรให้เธอ ขอแค่ไม่ขัดต่อหลักการ ฉันก็ทำให้ได้หมด”หัวใจของหลินซีเหยารู้สึกอบอุ่นมาก “อะไรเรียกว่าขัดต่อหลักการล่ะ?”ลู่หนานเฉิงพูดว่า “ไม่ผิดกฎหมาย ไม่ละเมิดระเบียบ!”หลินซีเหยา “……” เธอไม่คิดจริง ๆ ว่าเขาจะให้คำตอบที่จริงจังขนาดนี้ เธอก็เป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมายเหมือนกันนะ!หลินซีเหยาพูดว่า “คุณลู่ หมายความว่า แค่ไม่ผิดกฎหมายไม่ละเมิดระเบียบ ไม่ว่าฉันจะขออะไร คุณก็จะตอบตกลงทั้งหมดเหรอ?”ลู่หนานเฉิงพูดว่า “คราวหน้าเธอลองยื่นข้อเสนอขึ้นมาดูสิ!”เขากลับไม่ตอบคำถามนี้ตรง ๆ แต่หลินซีเหยาก็รู้สึกมีความสุขมากแล้วสามีจาก

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1146

    พ่อหลินโกรธจนพูดไม่ออก ไม่นานก็มีเสียงอ่อนโยนเสียงหนึ่งดังมาถึงหูของหลินซีเหยา “ซีเหยา เป็นความผิดของฉันเองทั้งหมด ถ้าเธอโกรธ ก็ระบายใส่ฉันเถอะ เสวี่ยเอ๋อร์เป็นผู้บริสุทธิ์นะ!”หลินซีเหยาฟังออกทันที ว่าเป็นหลี่จิ้ง ชู้รักคนเดิมที่พ่อของเธอเลี้ยงดูซ่อนเอาไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาหลี่จิ้งร้องไห้พูดว่า “ซีเหยา ถ้าเธอไม่ยอมให้อภัยฉัน ตอนนี้ฉันจะไปหาแม่ของเธอ ฉันจะคุกเข่ากราบขอขมาเขา ขอให้เขายกโทษให้ฉัน!”หัวใจของหลินซีเหยากระตุกวูบ หลี่จิ้งคนนี้รู้ดีเหลือเกินว่าควรจะกระตุ้นแม่ของเธออย่างไรให้เจ็บปวดแม่ของหลินซีเหยาป่วยเป็นโรคซึมเศร้ามาโดยตลอด ครั้งก่อนที่หลี่จิ้งมาหาถึงบ้าน ตอนที่เธอกลับไปถึง แม่ของเธอได้กินยานอนหลับไปทั้งขวดแล้วนอนหมดสติอยู่บนเตียง หากไม่ใช่เพราะเธอรีบพาส่งโรงพยาบาลทันเวลา แม่ของเธอก็คงไม่อยู่แล้วตอนนั้นเธอโวยวายเอาเรื่องอย่างหนัก พ่อของเธอถึงได้ให้คำรับปากว่า ต่อไปจะไม่ให้หลี่จิ้งมาที่บ้านอีก และจะไม่ปล่อยให้หลี่จิ้งไปปรากฏตัวต่อหน้าแม่ของเธออีกตอนนี้หลี่จิ้งคิดจะไปหาแม่ของเธออีกแล้ว หลี่จิ้งก็เป็นแบบนี้เสมอ ใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด พูดคำพูดที่โหดร้ายที่สุด แทง

  • คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ   บทที่ 1145

    หลินซีเหยาจำเป็นต้องหลบอยู่แล้ว ตอนนี้ในท้องของเธอกำลังมีเจ้าตัวน้อยอยู่ และในช่วงตั้งครรภ์ระยะแรก เธอไม่สามารถมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขาได้ความจริงแล้วเธอยังไม่ได้คิดถึงเรื่องการมีความสัมพันธ์เลย เพราะที่ผ่านมา หากเธอไม่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน ลู่หนานเฉิงก็จะไม่เป็นฝ่ายรุกเองใครจะรู้ว่าคืนนี้เขากลับอยากจะอาบน้ำกับเธอด้วยหลินซีแหยายังไม่ได้คิดว่าจะบอกเขาเรื่องการตั้งครรภ์อย่างไรดี จึงได้แต่ปฏิเสธเขาอย่างอ้อม ๆ ว่า “ฉันเพิ่งกลับถึงบ้าน อยากอาบน้ำก่อน”ลู่หนานเฉิงมองใบหน้าใสสะอาดราวดอกบัวที่เพิ่งพ้นน้ำของเธอ ก่อนจะออกแรงกระชับมือดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก “ไม่อยากอาบน้ำกับฉันเหรอ? ก่อนหน้านี้เธอเคยตามตื๊อฉันยังไง ลืมแล้วหรือไง? กำลังเล่นเกมอยากจับแต่แกล้งปล่อยกับฉันอยู่เหรอ?”หลินซีเหยาพูดไม่ออกไปทันที สวรรค์เป็นพยาน เธอไม่ได้เล่นเกมแกล้งทำเป็นปฏิเสธเพื่อยั่วใจเขาเลยจริง ๆ“ฉันไม่ได้ทำแบบนั้นนะ!” กลัวว่าเขาจะสงสัย มือของหลินซีเหยาจึงวางลงบนชุดนอนผ้าไหมของเขา “เขาว่ากันว่าสามีภรรยาควรรักษาระยะห่างกันบ้างอย่างเหมาะสม ไม่อย่างนั้นก็จะหมดความสดใหม่! ฉันไม่อยากอาบน้ำกับคุณ ก็กลัวว่าคุณจะเ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status