LOGINShare
ตอนที่ 6.2 เติมน้ำจิ้มก่อนสิ
publish date:
2026-02-23 21:30:03น้องพนักงานกล่าวก่อนจะเดินออกไปทิ้งให้ผมและพี่กรนั่งมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนที่เราทั้งคู่จะหยิบจานช้อนออกมาเตรียมทานอาหาร
“พี่กรมาบ่อยหรอครับร้านนี้”
“ก็บ่อยอยู่นะครับ อาหารที่นี่อร่อยนะคุณภัทรลองทานดูว่าถูกปากไหม”
“แล้วพี่กรชอบทานอะไรของที่นี่เป็นที่สุดครับ”
ผมถามไปด้วย พลางตักอาหารเข้าปากชิมรสชาติไปด้วย เนื่องจากผมเองไม่ค่อยชอบการทานอาหารนอกบ้านสักเท่าไหร่ จึงถือว่าเป็นรสชาติที่แปลกจากปกติไปบ้าง แต่ถือว่าอร่อยสมกับที่พี่กรบอกจริง ๆ ผมตักจานนั้น ชิมจานนี้ จนลืมไปเลยว่าพี่กรยังไม่ตอบอะไรผม
และต้องสารภาพว่าผมเองก็ลืมพี่กรไปชั่วขณะ และเมื่อผมเงยหน้าจากจานอาหารก็เห็นว่าพี่กรนั้นกำลังขำเบา ๆ กับการกระทำของผมที่ลิ้มรสชาติอาหารอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่นั้น ผมรีบเอนตัวมานั่งเก็บอาการของตัวเองเล็กน้อย พี่กรเองก็ไม่ได้พูดอะไร และตักอาหารทานบ้าง และเมื่อผมเห็นว่าพี่กรยิ้มได้ก็รู้สึกดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ผมเอื้อมมือไปตักอาหารที่ผมชอบที่สุดบนโต๊ะนี้มาทานอีกครั้ง
“ผมชอบจานที่คุณภัทรตักอยู่นั่นแหละครับมากที่สุด”
“จานนี้หรอครับ ผมก็ชอบเหมือนกันเลย”
“มีอาหารอร่อย ๆ อีกเยอะเลยนะคุณภัทรจะลองสั่งเองดูไหมครับ”
“วันนี้ผมคงต้องพอก่อนละครับ แค่นี้ก็กินไม่หมดแล้ว ถ้ากินไม่หมดผมสงสารอาหาร”
“คุณภัทรดูขัดกับบุคลิกมากนะ”
“ขัดยังไงครับ”
“ก็..ผมมองคุณภัทร ก่อนที่รู้จักก็น่าจะประมาณ คุณชายที่ใช้เงินเหมือนเศษกระดาษ ไม่สนเรื่องเหตุผล และคงไม่ได้จิตใจดีสักเท่าไหร่”
“โหพี่!ผมดูแย่ขนาดนั้นจริง ๆ หรอ”
“ก็นะ ภาพแรกที่ผมเห็นน่ะครับ”
“แล้วตอนนี้ละครับ”
“พอรู้จักจริง ๆ คุณภัทรเป็นคนดีมากครับ เห็นใจลูกน้อง และใช้ชีวิตที่ค่อนข้างติดดินมาก รวมแล้วคือดีมาก”
“แล้วมันดีพอที่ผมจะเข้าไปในชีวิตพี่หรือยังครับพี่กร”
และเหมือนอากาศรอบตัวสะดุด ผมเองก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าที่ผมพูดไปนั้น ผมพูดออกไปได้ยังไง พอรู้ตัวอีกทีก็ตอนพี่กรที่เงียบถือช้อนค้างกลางอากาศนั่นมันยิ่งทำให้ผมรู้สึกว่าครั้งนี้ผมคงพูดอะไรผิดไปจริง ๆ
“ผมล้อเล่นน่ะพี่ ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยครับ”
“อ่อ..ผมก็แค่ตกใจน่ะ”
“ผมทำพี่ตกใจหรอ ผมขอโทษนะพี่”
“คุณภัทรลองทานถ้วยนี้สิ เมนูพิเศษที่เขาทำมาให้ผมว่าอร่อยเลยนะ”
“อันนี้หรอ ไหนลองดูสิอร่อยจริงมั้ย”
“เป็นไงครับ”
“อร่อยจริงด้วยพี่ กลิ่นหอมมากมันคืออะไรเนี่ย”
“ถ้ามองจริง ๆ ก็น่าจะแค่พุดดิ้งแต่ผมว่าน่าจะมีชื่อที่ร้านเขาตั้งรอถามพนักงานแล้วกัน เผื่อครั้งหน้ามาจะได้สั่ง”
“พี่จะพาผมมาทานอีกหรอครับ ดีใจจัง”
“ก็ถือว่าผมมาทานข้าวเป็นเพื่อนคุณภัทร แลกเงินที่ผมเอาไปก็ได้ครับ”
“โห!มาแนวนี้บรรยากาศโรแมนติกของผมหายหมดเลยอะ”
Latest chapter
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 21.2 จากลา..เพื่อพบเจอ
“...”“ผ่านไปสองวัน กว่าเจ้าหน้าที่จะพบภัทรก็กลายเป็นศพไปแล้ว ตอนนั้นน้าเสียใจมาก และระหว่างที่เจ้าหน้าที่กำลังนำร่างของภัทรที่เสียชีวิต จะขึ้นรถเพื่อจะนำไปชันสูตรที่โรงพยาบาล”“...”“กรเชื่อไหม ตอนนั้นจู่ๆก็เกิดเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าที่ดังมาก น้าจำเหตุการณ์นั้นได้ติดตา และมันมีพายุเข้าแบบแทบจะพัดทุกอย่างหายไปเลยจนทุกคนที่อยู่ตรงนั้นรวมถึงไทยมุงแตกตื่นวิ่งหายกันไปหมดเลย และจู่ๆ ภัทรที่น้าและทุกคนคิดว่าตายไปแล้ว..”“...”“น้าได้ยินเสียงจริงนะ น้าได้ยินว่า เก้าสิบวัน”“...”“ตอนนั้นน้าจำได้เลยว่ามันคือเสียงภัทร..กรเชื่อไหมน้าคลานฝ่าลมที่พัดกรรโชกนั้นไปเปิดห่อผ้าดิบดู มันคือภัทร ภัทรที่ลืมตามองน้าอยู่จริงๆ”“มีเรื่องเหลือเชื่อขนาดนี้เลยหรอครับ”“ถ้าน้าไม่เจอกับตัว น้าก็คงคิดเหมือนกรนั่นแหละ..แต่นี่มันเกิดกับภัทรขึ้นมาจริงๆ”“แล้วเป็นยังไงต่อหรอครับน้า”“กู้ภัยก็ตกใจ เขายัง
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 21.1 จากลา..เพื่อพบเจอ
ถึงแม้ผมไม่อยากจะเชื่อ แต่ต้องยอมรับว่ามันคือเรื่องจริง ภัทรเสียแล้วจริง ๆ และผมได้ช่วยงานศพของภัปฏิเสธจริงๆ มันเป็นการสูญสียที่กะทันหัน จนผมเองรู้สึกช็อกและไม่รู้เลยว่าน้าชมจันทร์จะช็อกมากแค่ไหนแต่ในระหว่างที่จัดงานศพของภัทร ผมเองก็ไม่เห็นว่าน้าชมจันทร์จะร้องไห้ในงาน แต่ทุกเช้าที่ผมมาช่วยงานจะเห็นดวงตาที่ถูกปกปิดด้วยเครื่องสำอางนั้นบวมเล็กน้อย ซึ่งนั่นเป็นหลักฐานชั้นดีว่าน้าชมจันทร์เองก็เจ็บปวดไม่ใช่น้อยจนเมื่อผ่านพ้นเรื่องงานศพของภัทรไปได้หลายสัปดาห์ ผมยังคงต้องทำงานเช่นเดิม ชีวิตกลับมาวนลูบ ตื่นนอน ไปทำงาน กลับบ้าน นอน แบบเดิมอย่างเบื่อหน่าย หลายครั้งที่ผมมีความรู้สึกคิดถึงอิริยาบถทร อยากคุยอยากเจอ แต่ก็ไม่เคยได้สัมผัสถึงการมีอยู่นั้น หลายครั้งที่อยู่บ้านคนเดียวแล้วรู้สึกเหมือนมีใครมองอยู่ แต่ก็คงเป็นไปแค่เรื่องที่คิดไปเอง และหลายครั้งที่ผมพูดลอย ๆ ขึ้นมาว่าคิดถึง อยากเจอ .. แต่ก็ไร้ซึ่งภาพ เสียง กลิ่น สัมผัส หรือแม้แต่ความฝัน ผมขับรถมาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ที่ไม่เคยมาเลยสักครั้ง ผมเปิดแชตที่น้าชมจันทร์ส่งโลเคชั่นมาให้อีกครั
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 20.2 ใครเป็นญาติคนไข้ครับ
เราสามคนหัวเราะร่าราวกับว่ามันเป็นเรื่องสนุกสนาน ผมอยู่คุยจิปาถะกับน้าชมจันทร์และภัทรจนค่ำ ก็ขอตัวกลับเพราะวันนี้น้าชมจันทร์ขอเฝ้าภัทรเอง และผมต้องเร่งเคลียร์เอกสารเพราะกำลังจะปิดยอดขายรายปีด้วย ผมคอยช่วยน้าชมจันทร์สลับกันเฝ้าภัทรที่อาการเริ่มดีขึ้นมามากแล้ว อยู่แบบนั้น และฟังภัทรบ่นอยากกลับบ้านหลายต่อหลายรอบ จนแทบจะเป็นเรื่องปกติ“พี่กร”“ว่าไงภัทร”“ผมชอบพี่นะ”“พี่ก็ชอบภัทรนะ ภัทรเป็นน้องที่ดีที่สุดที่พี่เจอมาเลย”“แต่ผมไม่ได้อยากเป็นน้องนี่หว่า”“ภัทร..”“ผมรู้แล้ว..ก็แค่หยอกเล่นไหมล่ะ”“มา..ทานผลไม้หน่อยพี่ปอกแอปเปิลให้แล้ว”“ครับ..แต่ว่านะพี่กร ภัทรอาจจะได้กลับบ้านเร็ว ๆ นี้แล้วนะ”“กลับก็ดีนะสิ ที่บ้านไม่มีกลิ่นยา ไม่ใช่ที่สะสมเชื้อโรคด้วย จะได้หายไวไว”“แต่ผมอะ..อาจจะไม่ได้เจอพี่อีกแล้วนะ”“จะลาออกจากการเป็นเจ้าของร้าน แล้วหนีไปต่างประเท
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 20.1 ใครเป็นญาติคนไข้ครับ
- ธนากร - หลังจากวันที่ผมตัดขาดความสัมพันธ์ของผมกับอั๋น ก็ไม่มีการคุกคามหรือติดต่อมาจากเขาอีกเลย และเหมือนกับว่าอั๋นก็ไม่ได้มาเก็บของที่ผมเอาออกไว้ที่หน้าบ้านด้วย ซึ่งมันก็แปลกและน่าสงสัย แต่ด้วยความที่คิดว่าจะตัดออกแล้ว ผมก็ไม่อยากยุ่งกับเขาแล้วจริง ๆ ผมใช้ชีวิตไปทำงาน กลับบ้านนอน อยู่แบบนี้ก็สบายดีไม่ได้ทุกข์ได้ร้อนอะไร และรู้สึกว่าผมก็ไม่ได้โวยวายหรือเสียดายอะไรมากมาย นอกจากเวลา..“คุณภัทร! คุณภัทรได้ยินหมี่ไหมคะ”“...”“คุณภัทร!ผู้จัดการคะคุณภัทรเป็นลม” ผมลุกออกจากเก้าอีกทำงานเดินไปหน้าร้านที่มีเสียงของมัดหมี่มาเรียกด้วยความตกใจ พักหลังมานี้ผมรู้สึกถึงความผิดปกติของภัทร ที่ทั้งโทรมและดูอิดโรยมาก ความสดใส ขี้แกล้งของภัทรหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมเองก็จำไม่ได้ รู้ตัวอีกทีภัทรก็กลายเป็นคนที่ไม่มีชีวิตชีวาไปแล้ว“ภัทร ได้ยินกรมั้ย”“...”“ภัทร
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 19 ยกขันหมากไปสู่ขอเลยดีไหม
“ไม่ได้!” ผมพูดแทรกเข้าไปอย่างทันควัน ทำให้ผมเห็นสีหน้าของภัทรเองที่ดูแปลกใจเล็กน้อย แต่ผมคิดดีแล้ว ผมจะไม่ทำให้ภัทรมาเดือดร้อนเรื่องอั๋นเพราะผมอีกเด็ดขาด เงินก้อนที่แล้วผมยังไม่มีปัญญาคืน ครั้งนี้อั๋นมาเรียกร้องขอเป็นล้าน ผมหรืออั๋นก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะได้รับความช่วยเหลือนี้แม้สักนิด“กร แต่อั๋นต้องใช้เงิน”“เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นอั๋น เราเป็นแค่เพื่อนกันคุณจำได้ไหม”“กร..อั๋นขอโทษ แต่ถ้ากรไม่ช่วยอั๋น อั๋นต้องตายแน่ ๆ”“ผมว่ามันก็เรื่องของคุณนะ ครั้งที่แล้วผมช่วยแล้วคุณยังไม่มีสมองคิด ครั้งนี้ก็แล้วแต่เวรแต่กรรมของคุณเถอะ อ่อ..เสื้อผ้าข้าวของ ผมจะเก็บโยนไว้ให้หน้าบ้าน ถ้าพรุ่งนี้เช้าคุณไม่มาเอา ก็ไปตามเก็บที่รถขยะแล้วกันนะ ต่อไปนี้เป็นต้นไป ผมกับคุณ ไม่รู้จักกัน” ผมร่ายยาวก่อนจะตัดสายนั้นทิ้งอย่างไม่ไยดี ความรู้สึกหนักอกที่แบกจนอึดอัดมาหลายวัน วันนี้รู้สึกโล่งขึ้นมามากอย่างบอกไม่ถูก“พี่แน่
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 18.2 ให้ทะเลโอบกอดหัวใจที่บอบช้ำ
“งั้นก๋วยเตี๋ยว”“โห..พี่ก็ไม่เขินตัวบิดอะไรแบบนี้หน่อยหรอ”“ไม่เอาหรอก เขินมากเดี๋ยวปวดแก้ม”ผมยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าทำไม แต่ผมรู้สึกมาตลอดว่า เวลาที่ภัทรอยู่ใกล้ๆ ผมรู้สึกสบายใจแบบมากที่สุด เหมือนไม่ต้องคิดอะไร เป็นตัวของตัวเองที่สุด เป็นความรู้สึกที่ผมรู้สึกดีมากที่สุดจริง ๆ“ไม่อยากคบกับผมจริงอะ ผมหล่อนะ”” คนอะไรหลงตัวเองขนาดนี้”“นี่ไม่ได้หลงตัวเองนะ..แต่อยากบอกว่านอกจากผมจะหล่อแล้ว ยังอร่อยด้วย”“ไม่ต้องโฆษณา พี่ไม่หลงคำโฆษณาเกินเชื่อแน่นอน”“ว้า..เสียใจจังตกพี่กรไม่ติด”“มัวเล่นอยู่นั่นแหละ ภัทรจะกินอะไรคิดได้ยัง”“อ่าว..นึกว่าจะไปกินก๋วยเตี๋ยว”“ก๋วยเตี๋ยวกลับไปกินที่นนก็ได้ ไหนๆ ก็มาทะเลทั้งทีต้องซีฟู้ดละมั้ย”“อะไรก็ได้อะตอนนี้ ผมหิ๊วหิว..แทบจะกินพี่ได้ทั้งตัวละ”“เกินไป..ภัทรจอดรถไว้ไหนหรอ”“ผม.
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 9.1 กอดแรกที่ริมทะเล
ผมขับรถมาจนถึงหน้าโรงแรมหรูที่เดียวกับที่เห็นว่าแฟนของพี่กรเช็กอินไว้ โรงแรมนี้ใหญ่โตมากจนผมเองก็อดที่จะชื่นชมไม่ได้ และที่สำคัญอยู่ใจกลางหาดชะอำ ผมจัดการจอดรถเรียบร้อยเดินมาเช็กอินห้องพัก และก็คงเรียกว่าโชคดีเพราะยังมีห้องเหลือให้ผมเข้าพักเอนหลังโดยที่ไม่รู้เลยว่า ผมจะหาพี่กรกับแฟนได้ที่
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 8.2 แอบตาม
- ภูริภัทร -ผมยังคงสงสัยว่าทำไมพี่กรถึงขับรถเร็วขึ้น หรือเขาเห็นว่าผมแอบตามเขามา ถึงจะขับเร็วขึ้นเท่าไหร่แต่ก็คงไม่หนีผมไปได้ไกลนักหรอก ผมใช้สกิลนักแข่งขับปาดซ้าย-ขวาไม่นานนักก็มาถึงรถของเป้าหมายที่ลดความเร็วลงมาค่อนข้างเยอะ และใช้ช่วงทิ้
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 8.1 แอบตาม
ผมยังคงมองกระจกหลังอยู่สักพักใหญ่ ๆ ขณะที่เท้าก็เหยียบคันเร่งไปเรื่อย ๆ แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววของคุณภัทร คาดว่าน่าจะตามไม่ทันนั่นแหละนะผมขับรถเลี้ยวเข้ามาจอที่หน้าประตูบ้านหลังพอเหมาะ ที่ถูกกั้นด้วยประตูรั้วไม้สีสาวสะอาดตา ไอ้น้องชายตัวดีของผม ก็กระโดดลงรถไปทันทีที่เห็นว่าแม่กานดาในวัยหกสิบสอ
คุณหัวขโมยที่รัก ตอนที่ 7.2 โรแมนติกสุด ๆ แล้วนะ
“คุณภัทรไม่เป็นไร ผมต้องกลับบ้านไปหาแม่พอดี”“แต่..”“ผมไม่ฆ่าปาดคอ เพื่อแย่งมรดกจากพี่ชายแท้ ๆ ที่คลานตามตูดกันออกมาหรอกนะครับ ถึงหน้าตาผมจะให้ก็เถอะ”“พี่ชาย?”“เอ้า!ก็ใช่น่ะสิครับคุณเจ้านายของพี่กร พี่กรจะก
You May Also Like
lost my love
เพลิงนารา/zabzeed/Smeraldo_k2.1K viewsความรักโลกสีม่วง (Boy Love)
พอร์นจัง1.7K viewsคนของข้าใครกล้ามายุ่ง
Luffy.g3.4K viewsบอสครับอย่าทำผม
บาริสต้าสายรุ้ง3.2K views50 อย่างแซ่บ
นรกสร้าง613 viewsมิติจันทรา เหนือกาลเวลา
Puifhai85363 viewsBOUND TO YOUR BLOODLINE | กรงขังใต้สกุล
AloneKing95 viewsThe Feast of Casier มื้อค่ำของคาเซียร์[Omegaverse]
พิจิกา Pijika / นาวาพันดาว / ณ สรา246 views
