ติดฝน(2)

.

.

เสียงฝนโปรยบาง ๆ ตั้งแต่เช้าทำให้อำเภอดอนเจดีย์ดูสงบแปลกตา แต่ในห้องทำงานของปลัดวายุกลับมีชีวิตชีวากว่าทุกวัน เพราะเสียงใส ๆ ของเด็กฝึกงานตัวเล็กที่ชื่อน้ำขิงยังคงดังไม่หยุดตั้งแต่เริ่มงานมาจนถึงตอนนี้

"ปลัดขา หนูจัดเอกสารโครงการน้ำบาดาลเสร็จแล้วค่ะ แถมหนูช่วยพี่เจ้าหน้าที่ลงข้อมูลในระบบด้วยนะคะ!"

"หืม..." ปลัดวายุละสายตาจากเอกสารขึ้นมามอง "รู้เรื่องระบบพวกนี้ด้วยเหรอ"

"ก็หนูเรียนพัฒนาชุมชนค่ะ แต่อาจารย์ให้ฝึกด้านงานราชการด้วย หนูเลยอยากลองทำหลาย ๆ อย่าง"

เธอพูดพร้อมยิ้มกว้าง ดวงตากลมใสประกายอย่างภาคภูมิใจ วายุพยักหน้าเบา ๆ อย่างไม่แสดงออกมากนัก แต่ในใจกลับรู้สึกชื่นชมขึ้นมาลึก ๆ

เขาเคยคิดว่าการมีเด็กพูดเก่งแบบนี้ในที่ทำงานคงสร้างความวุ่นวายมากกว่าอะไรดี อีกทั้งน้ำขิงก็เรียกได้ว่าเป็นคุณหนูคนหนึ่งก็ว่าได้ นอกจากจะมาเรียนสาขานี้แล้วไม่ได้เรียนพวกนิเทศหรือศิลปะหรือบริหาร คณะอะไรแบบที่พวกคุณหนูเขาเรียนกัน เจ้าตัวยังดูมีความตั้งใจที่จะทำงานนี้จริง ๆ เธอทำงานละเอียด เข้าใจชาวบ้าน และพูดคุยกับทุกคนได้อย่างเป็นกันเองจนเจ้าหน้าที่หลายคนเอ็นดู

วันนี้เป็นวันที่ต้องลงพื้นที่ตรวจระบบน้ำบาดาลในหมู่บ้านห่างออกไปกว่า 20 กิโลเมตร น้ำขิงขอตามไปด้วยเพราะอยากเรียนรู้การทำงานจริง แต่ด้วยสภาพอากาศในวันนี้แล้วเกรงว่าจะพากันไปลำบากเสียมากกว่า

"แน่ใจนะว่าจะไปด้วย ทางมันลำบากหน่อย ฝนตกแบบนี้ด้วย" วายุเอ่ยถามหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง ความจริงงานนี้ก็ไม่จำเป็นต้องเรียนรู้อะไรขนาดนั้น ส่วนมากงานหน้างานต้องใช้ประสบการณ์จากเจ้าหน้าที่มากกว่า

"แน่ใจสิคะ หนูเตรียมรองเท้าบูตยางกับเสื้อกันฝนไว้แล้ว" เมื่อเช้าตอนที่เธอช่วยยายสำลีทำกับข้าวก็ได้พูดเรื่องนี้ไป ทำให้คนอายุมากกว่าเตรียมสิ่งของจำเป็นเอาไว้ให้ ก็เรียกได้ว่าช่วยเธอได้ไม่น้อยเลย

"เอาเถอะ..." เขาถอนหายใจยอมแพ้ ก็เตือนแล้วไม่ฟังคงต้องปล่อยให้ไปเจอความลำบากด้วยตัวเองดูสักครั้งแล้วจริง ๆ "แล้วอย่ามาบ่นทีหลังแล้วกัน"

ระหว่างทาง เส้นทางคดเคี้ยวและมีหลุมบ่อเพราะฝนตกต่อเนื่องมาหลายวัน น้ำขิงนั่งเงียบอย่างประหม่า ต่างจากทุกครั้งที่เธอมักจะพูดไม่หยุด ทำเอาวายุอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองจากหางตา

"เงียบผิดปกตินะ"

"ก็...กลัวอาปลัดหาว่าหนูพูดมากอีกนี่คะ"

"ถ้าพูดเรื่องมีสาระ ฉันไม่ว่าอยู่แล้ว"

"งั้นหนูพูดได้เลยนะคะ"

"ใครปิดปากไว้ล่ะ"

"หนูว่าอาปลัดหล่อกว่าที่คิดเยอะเลยค่ะ"

คนที่จู่ ๆ ถูกชมแบบโต้ง ๆ ก็ถึงกับไปไม่เป็น เขาแอบละเท้าออกจากคันเร่งเล็กน้อยเพราะทำตัวไม่ถูก ก่อนจะรีบปรับสีหน้าและท่าทางให้เป็นปกติที่สุด

ก็นะ คนอายุมากกว่าแบบเขาจะมาเสียอาการให้กับคำพูดของเด็กน้อยที่ห่างกันถึงสิบปีแบบนี้ไม่ได้ มันเสียศักดิ์ศรี

ขณะที่ปลัดวายุกำลังตั้งตัวอยู่นั้น เสียงหัวเราะเบา ๆ ของน้ำขิงทำให้ชายหนุ่มรู้ตัวและถึงกับกระแอมเบา ๆ ก่อนพูดกับอีกคนด้วยน้ำเสียงที่พยายามปกติ

"นี่เรียกว่าพูดมีสาระเหรอ"

"ก็สาระของหนูไงคะ" เธอทำตาใส ทำเอาคนเหลือบมองเล็ก ๆ เขาส่ายหน้า

"เด็กคนนี้นี่..." แต่แววตากลับอ่อนลงอย่างห้ามไม่อยู่ "แก่แดดแก่ลมนักเชียว"

ในที่สุดทั้งสองก็มาจนถึงหน้างานของวันนี้ ก่อนจะพากันปฏิบัติหน้าที่เข้าขากันได้อย่างดีมากทำให้การลงพื้นที่ผ่านไปด้วยดี น้ำขิงช่วยชาวบ้านเก็บตัวอย่างน้ำ พูดคุยถามปัญหาอย่างเป็นกันเองจนทุกคนชอบเธอ

เมื่องานจบลงก็คงได้เวลาเดินทางกลับแล้ว อาจจะเลยเวลาเลิกงานไปสักหน่อย แต่งานของเขาก็แบบนี้ ไม่มีเวลาที่ตายตัวอะไรขนาดนั้นเขาก็ชินมันเสียแล้ว แต่ระหว่างขากลับฝนที่ตั้งเค้ามาทั้งวันก็เริ่มเทลงมาอย่างหนัก เสียงฟ้าร้องสนั่นจนต้นไม้สองข้างทางสั่นสะเทือน

วายุพยายามบังคับรถให้ผ่านเส้นทางลูกรัง แต่ล้อกลับจมลงในหล่มโคลน

"แย่แล้ว..." เขาพึมพำพลางลงไปดูใต้ท้องรถ "ติดหล่ม"

"เราทำยังไงดีคะอาปลัด" หญิงสาวที่ไม่อาจทนอยู่เฉยได้ก็รีบตามลงมาดูอย่างเป็นห่วง

"ลงมาทำไมเนี่ย เปียกหมดแล้วเดี๋ยวป่วยหรอก" ถึงปากจะดุแบบนั้น แต่ปลัดวายุก็ยังเอามือมาบังหัวให้น้ำขิง ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้ช่วยอะไรเลยก็ตาม "ต้องรอให้ฝนซาก่อน ค่อยขอชาวบ้านแถวนี้มาช่วยลากน่ะ"

ถ้าเขารอบนรถที่ติดหล่มก็กลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุ หากมีรถขับผ่านมาแล้วไม่ทันสังเกตรถเขาเข้า ปลัดวายุจึงมองไปรอบ ๆ เห็นเพียงทุ่งนากว้างสุดลูกหูลูกตา มีเพียงกระท่อมไม้ไผ่หลังเล็กอยู่ไม่ไกลนัก

"นั่นไง เห็นกระท่อมไหม ไปหลบฝนกันก่อนเถอะ"

"ค่ะ"

ทั้งคู่รีบวิ่งฝ่าฝนไปยังที่พักชั่วคราวด้วยสภาพที่เปียกปอนไปทั้งตัว ภายในกระท่อมเล็ก ๆ มีเพียงเสื่อเก่า หม้อหุงข้าว และฟืนบางส่วน

น้ำขิงยืนสั่นเพราะเสื้อนักศึกษาเปียกแนบเนื้อจนหนาวสะท้าน แน่นอนว่าตอนนี้ปลัดวายุรับรู้แล้วว่าหลานของเพื่อนคนนี้ไม่ได้เหมือนกับเจ้าพีทหลานของเขาสักนิดเลย...

ดวงตาเฉี่ยวสะดุดกับเจ้าก้อนขาว ๆ อวบอิ่มภายใต้เสื้อนักศึกษาสีขาวที่เปียกจนแนบเนื้อนั้นเข้าโดยบังเอิญ เขาเผลอตัวมองอยู่สักพัก ก่อนจะราวกับรู้สึกตัวว่ากำลังทำเรื่องที่ไม่ควรเข้าจนได้ วายุจึงรีบถอดเสื้อคลุมด้านนอกออกแล้วยื่นให้เธอ

"ใส่ไว้ก่อน เดี๋ยวไม่สบาย" ความจริงก็ไม่ใช่เพราะเหตุผลนี้เสียทั้งหมด เพราะเสื้อคลุมที่เขายื่นให้มันก็เปียกปอนไม่ต่างกันเลยด้วยซ้ำ

"แล้วอาปลัดล่ะคะ หนูก็ไม่อยากให้อาวาป่วยนะคะ" ได้ยินคำพูดของน้ำขิงก็ทำเอาปลัดวายุเลิ่กลั่ก เขาจะบอกเธอยังไงว่าให้ใส่ไปก่อนไม่ต้องถามเยอะ เขาเองกำลังต่อสู้กับจิตใจตัวเองอย่างหนักอยู่ตอนนี้ ไม่อยากให้รบกวน

"ฉันทนได้" ก็กำลังทนอยู่ แต่ถ้าแพ้เสียงในหัวก็ค่อยว่ากันอีกที...

หญิงสาวรับเสื้อมาใส่ทั้งที่ยังอาย เสื้อของเขามีกลิ่นสบู่อ่อน ๆ ผสมกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ที่กลับอบอุ่นแปลก ๆ

ผืนผ้าคลุมกว้างจนกลืนร่างเล็กของเธอแทบมิด

ฝนข้างนอกยังคงเทไม่หยุด เสียงหยดน้ำกระทบหลังคาสังกะสีดังเป็นจังหวะ ภายในเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน

"หนาวไหม" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นเบา ๆ เธอสบตาเขาก่อนยิ้มบาง ๆ แล้วตอบเสียงแผ่ว

"ถ้าอยู่ใกล้อาวา...หนูไม่หนาวหรอกค่ะ"

คำพูดนั้นทำให้วายุชะงัก เขามองใบหน้าเล็ก ๆ ที่แดงระเรื่อจากความเย็น หรืออาจเพราะความเขิน

หัวใจที่พยายามนิ่งเหมือนถูกกระตุกเบา ๆ

"อย่าพูดไปเรื่อย" เขาพูดเสียงเบา แต่สายตากลับไม่อาจละจากเธอ

"หนูพูดจริงนะคะ" น้ำขิงตอบเสียงสั่น "ถ้ามีอาวาอยู่หนูก็อยู่ได้"

สายตาทั้งคู่สบกันในความเงียบของฝนตก แววตาอ่อนโยนของเขาเจือแววลังเล หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา ก่อนที่วายุจะเอื้อมมือไปดึงผ้าคลุมให้เข้าที่ เพราะเกือบจะแพ้เสียงในหัว

"อย่ามาพูดแบบนี้อีกนะ ทำตัวแก่แดดกับผู้ชายในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าไม่ใช่อาแล้วเป็นคนอื่น ก็คงจะ..." วายุหยุดพูดไป เพราะเกือบจะหลุดบางประโยคที่ไม่ควร

"จะอะไรเหรอคะ" แต่เจ้าหลานเพื่อนคนนี้กลับช้อนตามองเขาก่อนถามอย่างใสซื่อ ทำเอาปลัดวายุสติแทบหลุด

"มะ...จะอะไรทั้งนั้น! นั่งเงียบ ๆ ไปเลยนะ" หญิงสาวเห็นท่าทางเลิ่กลั่กของชายหนุ่มก็อดจะขำไม่ได้ ผลลัพธ์วันนี้เพียงพอแล้ว เธอจะไม่แกล้งเขาอีก

ฝนยังคงตกต่อเนื่องจนมืดค่ำ ทั้งคู่จุดตะเกียงเล็ก ๆ กลางกระท่อม เสียงจิ้งหรีดแว่วอยู่รอบ ๆ น้ำขิงนั่งกอดเข่าข้างกายเขา

"นอนก่อนเถอะ ฝนหยุดค่อยเรียกรถชาวบ้านมาช่วยลากออก"

"แล้วอาวาไม่ง่วงเหรอคะ"

"ไม่เป็นไร อาเคยลงพื้นที่แบบนี้บ่อย"

เธอยิ้มบาง ๆ แล้วเอนหัวพิงไหล่เขาอย่างแผ่วเบา ทำเอาวายุชะงักแต่ก็ไม่ผลักออก แค่ปล่อยให้เด็กสาวพิงอยู่เงียบ ๆ ความอบอุ่นแผ่วเบาแผ่ซ่านไปทั้งใจของวายุที่เคยเย็นชาจากรักฝังใจเมื่อครั้งก่อน ให้กลับมาเต้นแรงและอบอุ่นอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว...