2 ข่าวลือ

ตอนที่ 2 ข่าวลือ

เมื่อฝนที่ตกต่อเนื่องมายาวนานในที่สุดก็ได้ฤกษ์หยุดลงเสียที ฝนซาได้ไม่ถึงสิบนาทีก็มีไฟจากรถกระบะคันใหญ่แล่นฝ่าทางลูกรังเข้ามาพร้อมเสียงพ่อกำนันตะโกนลั่นนา

"ปลัด! เอ็งนี่มันเลือกที่ติดหล่มดีแท้ กลางนาซะด้วย!" ปลัดวายุหันไปยิ้มแห้ง ๆ กับคำแซวของพ่อกำนัน

"ขอบคุณครับกำนัน ไม่งั้นคงต้องนอนเฝ้ารถยันเช้าแน่"

"ฮึ่ย เอ็งจะนอนเฝ้ากับใครเล่า" เสียงแหลม ๆ จากข้างหลังดังขึ้น น้ำขิงหันไปก็เห็นหญิงสาวแต่งตัวเต็มยศ หน้าแน่น ผมเป๊ะ รองเท้าส้นสูงจมดินข้างนาแบบไม่กลัวพัง

เธอคือมะนาว ลูกสาวพ่อกำนันนั่นเอง

"ปลัดขาา" เสียงหวานจนยุงแถว ๆ นั้นคงเคลิ้ม "มะนาวได้ยินว่ารถปลัดติดหล่มเลยขอตามพ่อมาช่วยค่ะ กลัวปลัดหนาว"

วายุแอบถอนหายใจ น้ำขิงยืนข้าง ๆ ยิ้มแหย ๆ มือถือเสื้อคลุมของปลัดไว้แน่น มองมะนาวตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกับประเมินอะไรสักอย่าง พ่อกำนันหันมาหัวเราะแบบไม่รู้เรื่องราว แต่ก็ช่วยยุติความน่าอึดอัดที่กำลังเกิดขึ้นได้อย่างดี

"โธ่ลูกเอ๊ย เอ็งไม่ต้องห่วงปลัดเขาหรอก เขาแข็งแรงกว่าวัวในคอกอีก!" ปลัดวายุฟังแล้วก็ยิ้มแหย นับว่าเป็นคำชมได้อยู่กระมัง

"ก็คนมันเป็นห่วงนี่จ๊ะพ่อ" มะนาวตอบเสียงหวานแล้วยิ้มยิงฟันให้ปลัด "ว่าแต่ปลัดอยากไปกินข้าวที่บ้านไหมคะ มะนาวทำแกงป่ารอเลยนะ" ปลัดวายุถึงกับกระแอม

"เอ่อ...ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมาก ผมว่าคืนนี้กลับบ้านได้แล้ว เดี๋ยวแม่ผมเป็นห่วง"

"อ้าว มะนาวก็คิดว่าปลัดจะมานอนค้างบ้านเราซะอีก นี่มันก็ดึกมากแล้วนะ"

น้ำขิงแทบสำลักเมื่อได้ยิน ไม่รู้มาก่อนเลยว่าสาว ๆ ที่นี่ใจกล้าขนาดนี้เชียว พูดตรงไม่เกรงใจผู้ฟังเลยนะคะพี่มะนาว!

แต่ยังไม่ทันที่ปลัดจะตอบ พ่อกำนันก็พูดขัดตัดความหวังของลูกสาวตัวเองไปเสียก่อน

"บ้านเรากับบ้านปลัดห่างกันแค่สองกิโล เองจะไปกวนปลัดเขาทำไมฮึ! ขึ้นรถไปเลยนังมะนาว!" มะนาวทำปากจู๋แต่ก็ต้องยอมถอย เธอเดินสะบัดผมขึ้นรถไปด้วยความไม่พอใจเล็ก ๆ

ลูกน้องที่กำนันพามาช่วยกันเข็นรถที่ติดหล่มนั้นช่วยกันเพียงไม่นาน ในที่สุดก็หลุดออกมาจนได้ ปลัดวายุกล่าวขอบคุณพ่อกำนันเรียบร้อย ก่อนที่ทั้งหมดจะแยกย้ายกันกลับไป เมื่อรถพ่อกำนันแล่นออกไป เหลือเพียงความเงียบกับกลิ่นโคลนในอากาศ น้ำขิงแอบเหลือบมองปลัดวายุแล้วอมยิ้ม

"พี่มะนาวเขาดูสนิทกับปลัดดีนะคะ" วายุหันมามอง

"อะไร"

"ก็หนูแค่คิดว่า...อาวาเนี่ย...ฮ็อตเหมือนกันนะคะ" ปลัดถึงกับกลอกตา เพราะรู้ว่าอีกคนกำลังคิดไร้สาระอยู่แน่ ๆ

"เลิกพูดมาก แล้วขึ้นรถไปได้แล้ว เดี๋ยวฉันเปลี่ยนใจให้เดินกลับจริง ๆ หรอก" น้ำขิงแอบยู้หน้าเล็กน้อยก่อนจะขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับและไม่พูดอะไรอีกเลย

พอรถปลัดวายุเลี้ยวเข้าบ้าน น้ำขิงก็เปิดประตูลงแบบไม่พูดไม่จา ใบหน้าขาวอมชมพูที่เคยยิ้มแย้มตอนบ่ายหายไปหมด เหลือแต่สีหน้านิ่งเหมือนโดนใครแย่งของกินในตู้เย็น คนตัวเล็กกลับไม่แม้แต่จะหันมามอง เดินดุ่มเข้าบ้านพักไปเลย ทำเอาปลัดวายุถึงกับแปลกใจ

"สงสัยจะง่วง..." เขาพึมพำกับตัวเอง แล้วเดินกลับบ้านใหญ่ไปทั้งอย่างนั้น โดยไม่รู้เลยว่าอีกคนกำลังหัวอุ่นได้ที่แล้ว

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง เธอทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ไวรัวราวกับเป็นสายลับภารกิจด่วนสุดชีวิต

แชต

น้ำขิง: แก!! คนชื่อมะนาวคือใคร?!

มุกดา: อ้าว แกเพิ่งเจอเหรอ 555

มุกดา: ลูกสาวกำนันไง คนที่เขาลือว่าจะได้แต่งกับปลัดนั่นแหละ

น้ำขิง: หา?! แต่งกับปลัด?! ปลัดวายุเหรอ?!

มุกดา: มีคนเดียวไหมล่ะ คนลือกันทั้งตลาด ปลัดไม่เคยคบใครมานานแล้ว

มุกดา: แถมพ่อกำนันก็ชอบปลัดมาก ดูยังไงก็ต้องลงเอยกันแน่ ๆ

น้ำขิงถึงกับลุกพรวดขึ้นมานั่ง ผมที่มัดไว้หลุดลุ่ยจนดูเหมือนโดนพายุพัด

"อะไรนะ ลงเอยเหรอ!? ฝันไปเถอะ!" มือบางพิมพ์ต่อแทบไม่ทัน

แชต

น้ำขิง: แล้วปลัดว่าไงอะ เขาได้คบกันจริงไหม

มุกดา: ก็ไม่นะ พี่ชายกูเคยเล่าตอนเมาว่าปลัดแกไม่ได้คบใครมานาน เพื่อน ๆ แซวว่าแกยังลืมคนเก่าไม่ได้ แต่กับมะนาวก็...ปกตินะ ไม่ได้เล่นด้วย แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

น้ำขิง: 😤 มีกูอยู่ กูไม่ยอมหรอก!

ส่งข้อความเสร็จ น้ำขิงทิ้งโทรศัพท์ลงข้างหมอนแล้วพ่นลมหายใจแรง ๆ

"เฮอะ จะมะนาว มะม่วง มะพร้าวอะไรก็ช่าง! ของแบบนี้ต้องดูกันยาว ๆ" เธอกอดหมอนข้างแน่น พลางบ่นงึมงำกับตัวเอง

.

.

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากเมื่อคืนทั้งแอบหึง ทั้งบ่น น้ำขิงก็ตื่นแต่เช้าหน้าตาเปล่งปลั่งเป็นพิเศษจากเครื่องสำอางราคาแพงที่เธอหอบเอามาจากกรุงเทพด้วย

"วันนี้ต้องเริ่มปฏิบัติการอ่อยอย่างมีชั้นเชิงได้แล้ว!" เธอกำหมัดเบา ๆ หน้ากระจกก่อนออกจากบ้าน

ที่อำเภอเช้านั้น ปลัดวายุกำลังนั่งก้มหน้าเซ็นเอกสารกองโต ใบหน้าเคร่งเครียดราวกับโลกนี้ไม่มีอะไรน่ารื่นรมย์ จนกระทั่งเสียงรองเท้าคัชชูสีขาวเดินเข้ามาพร้อมกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ

"อาปลัดคะ หนูเอาเอกสารที่ให้ตรวจมาคืนค่ะ" น้ำขิงพูดเสียงหวานราวกับใส่น้ำตาลสองช้อนเต็ม "ทำไมเมื่อเช้าถึงออกมาไม่รอหนูล่ะคะ"

"อืม...วางไว้บนโต๊ะก็ได้" เขาตอบเรียบ ๆ ไม่เงยหน้าแม้แต่นิดเดียว "ก็เมื่อคืนตากฝนมานี่ คิดว่าจะลาหยุดซะอีก" ได้ฟังแบบนั้น เธอก็หายงอนที่เขาทิ้งให้เธอมาทำงานเอง หญิงสาวเอาเอกสารที่ว่ามาวางให้ข้าราชการหนุ่ม

ทว่า...ใครจะไปวางธรรมดาเล่า!

น้ำขิงทำทีเดินอ้อมโต๊ะ แต่พอถึงจังหวะจะวางแฟ้มในมือก็ดันตกพื้น และตัวเจ้าหล่อนก็ดันเสียหลักเอนไปข้างหน้า...

ตุ้บ!

วินาทีนั้นทั้งโต๊ะ ทั้งเก้าอี้ ทั้งหัวใจปลัดวายุสะเทือนพร้อมกัน เพราะน้ำขิงล้มไปนั่งบนตักเขาเต็ม ๆ

"น้ำขิง!" เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นทันที "นี่เธอ...!"

"ว้ายยย! ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ..." เธอรีบเงยหน้าขึ้น แววตาใส ๆ ทำเอาคนโดนแกล้งไปไม่ถูก มือของเขายังค้างอยู่ตรงเอวเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ

ชายหนุ่มสติหลุดไปชั่วครู่เมื่อได้มองตาของหญิงสาวตรงหน้า กว่าจะโกยสติกลับมาได้ก็นานนับนาที...

"รีบลุกขึ้นไปเลย เดี๋ยวคนมาเห็นเข้า!"

"ค่ะ..." น้ำขิงลุกขึ้นแทบไม่ทัน แต่ดันสะดุดแฟ้มอีกที (แบบตั้งใจ) "ว้าย!"

ปลัดวายุรีบคว้าแขนไว้ก่อนที่เธอจะล้มซ้ำรอบสอง คราวนี้เธอหัวเราะคิก

"ดีนะคะที่อาปลัดรับไว้ทัน ไม่งั้นหนูได้เจ็บตัวแน่เลย..."

"นี่เธอจะมาทำงานหรือมาซ้อมสตันต์แมนกันแน่" เขาพูดเสียงขรึม แต่หูแดงจนน้ำขิงแอบอมยิ้ม

"เอวหนูนุ่มไหมคะอาวา..."

"น้ำขิง!" น้ำเสียงเขาเข้มขึ้น แต่เธอแค่ยิ้มกว้างแล้วเดินออกไปแบบผู้ชนะ เหลือไว้แต่คนขรึม ๆ ที่เอามือลูบหน้าเบา ๆ แล้วพึมพำกับตัวเองอย่างหมดรูป

"เด็กอะไรเนี่ย...หัวใจคนแก่จะวาย"

.

.

ตกเย็นวันนั้น ปลัดวายุเปลี่ยนชุดมารดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน เสียงนก เสียงลม และกลิ่นดินเปียกน้ำชวนให้รู้สึกสงบ...จนกระทั่งเสียงใครบางคนดังขึ้นจากอีกฝั่งรั้ว

"อาวาขาาา ออกกำลังกายด้วยกันไหมคะ!" วายุเงยหน้าขึ้นแล้วถึงกับชะงัก

น้ำขิงอยู่ตรงนั้น...ในชุดออกกำลังกายรัดรูปสีชมพูสดที่ถ้าไม่บอกว่ามาวิ่ง เขาอาจคิดว่าเธอจะไปแข่งนางงามฟิตเนส! ก็รูปร่างของเธอนั้นดูดีน้อยเสียที่ไหน อกเป็นอก เอวเป็นเอว ทำเอาวายุนึกย้อนกลับไปเมื่อกลางวัน ตอนที่เขาได้สัมผัสความคลอดกิ่วของมันขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

"นี่เธอ..." เขาอ้าปากพูดไม่ออก

"หนูจะมาวิ่งรอบบ้านค่ะ" เธอยกมือทำท่ากำปั้น "หนูตั้งใจออกกำลังกายมากเลยนะ!"

วายุหลบสายตา หันไปสนใจต้นไม้แทน เพราะหัวใจเต้นแรงเสียจนเขาได้ยินเสียงมันเอง

"เอ่อ...ชุดแบบนั้น มัน...มันรัดไปหน่อยไหม"

"หื้ม...ไม่รัดเลยค่ะ หนูเลือกไซซ์พอดีตัว" เธอยืดตัวโชว์แบบ (แกล้ง) ไม่รู้เดียงสา "เห็นไหมคะ วิ่งสะดวกด้วย" ทำเอาวายุเกือบสำลักอากาศ

"ไม่ต้องโชว์! วิ่งของเธอไปเลย!"

น้ำขิงหัวเราะเสียงใสแล้วเริ่มวิ่งช้า ๆ ผ่านหน้าบ้านเขาไปกลับสามรอบเต็ม ๆ พร้อมเสียงทักทายทุกครั้ง

"อาวาขาาา ต้นไม้สวยดีนะคะ! หนูชอบกิ่งนั้นจัง เหมือนอาปลัดเลย สูงใหญ่ แข็งแรง"

"น้ำขิง!"

เธอหัวเราะเบา ๆ แล้ววิ่งต่อไปอย่างร่าเริง ทิ้งให้ปลัดหนุ่มยืนมองตามด้วยใจที่เต้นแรงอย่างไม่เข้าใจตัวเอง ดูท่าแล้วว่าวันนี้น้ำขิงก็ทำแต้มต่อให้ตัวเองไม่น้อย คิดว่าปลัดวายุคงไม่มีกระจิตกระใจไปคิดถึงมะนาวคนนั้นแล้วล่ะ