1 ติดฝน

บทที่ 1 ติดฝน

เช้าวันต่อมาแสงแดดยามเช้าเริ่มสาดผ่านผ้าม่านบาง ๆ ของบ้านไม้สองชั้นกลิ่นอายชนบท เสียงไก่ขันดังมาจากหลังบ้านพร้อมกลิ่นหอมของข้าวสวยและไข่เจียวที่ลอยออกมาจากครัว

น้ำขิงที่ตื่นแต่เช้าเพราะอยากช่วยยายสำลีทำกับข้าว ดั่งคำที่เพื่อนเธอเทรนมาอย่างดีเมื่อคืนว่าอยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย ผู้ชายจะได้รักได้หลง เธอก็รีบลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวแต่เช้าเพื่อทำตามแผน หญิงสาวสวมผ้ากันเปื้อนดอกเล็ก ๆ ที่ยายสำลีเอามาให้พลางยิ้มแก้มป่องให้เจ้าของบ้านที่กำลังหั่นผักอยู่ข้างเตา

"หนูทำได้ค่ะป้าสำลี ให้หนูทำเถอะค่ะ" หญิงสาวเอ่ยกับคนอายุมากกว่าด้วยความนอบน้อม ชนิดที่ว่าใครเห็นเป็นต้องหลงเพราะเธอล็อกเป้าหมายมาไว้อย่างดีแล้ว

"เรียกป้าหรือแม่เฉย ๆ ก็ได้ลูก เดี๋ยวจะดูห่างเหินไปใหญ่" คนเป็นแม่พูดยิ้ม ๆ มือก็ยังควงตะหลิวไม่หยุด ตอนพูดเธอไม่ได้คิดอะไรเพราะถือเป็นเพื่อนลูกคนหนึ่งเหมือนกับครามอาของเจ้าตัวจะเรียกเหมือนกันก็ไม่เป็นไร

ทว่าคนฟังนี่สิคิดเต็ม ๆ ก็เพราะว่าโอกาสดีอย่างนี้น้ำขิงจะปล่อยไปได้ยังไง ถ้าไม่เรียกแม่วันนี้ วันหน้าก็ยังต้องเรียกอยู่ดีนั่นแหละ หญิงสาวยิ้มมุมปากก่อนจะรีบเรียกสรรพนามที่อีกคนยื่นมาให้ทันที

"ค่ะ แม่สำลี เอ๊ะ แม่! โอเคค่ะ หนูจะเรียกแม่เฉย ๆ ค่ะ" คนฟังหันมายิ้มเอ็นดูให้เด็กสาวสักนิดก่อนหันไปสนใจกับข้าวของตัวเองต่อ 

เสียงหัวเราะใส ๆ ของเด็กสาวทำให้บรรยากาศในครัวดูสดใสขึ้นไปอีกเท่าตัว ยายสำลีเหลือบมองพลางอมยิ้ม เธอเริ่มเอ็นดูเด็กคนนี้ตั้งแต่เจอเมื่อคืน ทั้งอ่อนน้อม ทั้งพูดจาน่ารัก ดูจริงใจดีไม่เหมือนกับเด็กในเมืองกรุงสักเท่าไร อีกอย่างก็เพราะบ้านเธอมีแต่ลูกชายด้วยขนาดเจ้าพีทลูกของหมอองศาหลานเธอก็ยังเป็นผู้ชายเลย ถ้ามีเด็กผู้หญิงน่ารัก ๆ แบบนี้มาอ้อนบ้างบ้านนี้ก็คงจะมีสีสันไม่น้อย

"ขิงหั่นผักได้ไหมลูก"

"ได้ค่ะ หนูจะตั้งใจเลย!"

เด็กสาวพูดแล้วก็หยิบมีดมาหั่นต้นหอมกับผักชีอย่างตั้งใจ เสียงมีดกระทบเขียงเบา ๆ ดังสม่ำเสมอ แต่ก็แอบมีบางจังหวะที่ผักกระเด็นไปคนละทางจนยายสำลีหัวเราะเบา ๆ

"ใจเย็น ๆ เดี๋ยวได้เจ็บมือก่อนผักจะหมด"

"หนูเก่งนะคะแม่ หนูเคยช่วยอาครามทำกับข้าวบ่อย ๆ"

"อ้อ เจ้าครามนั่นน่ะทำกับแกล้มไว้กินกับเหล้าอร่อยดีเชียวล่ะ พวกนี้ขี้เมากันทั้งนั้น" ยายสำลีหัวเราะเบา ๆ เมื่อนึกถึงเพื่อนลูกชายคนนี้

"จริงค่ะแม่ ขนาดคุณแม่ของหนูยังบอกเลยนะคะ ว่าขี้เมาแบบอาครามน่ะ ทำกับแกล้มอร่อยมากแต่ไม่ค่อยอยากทำถ้าไม่มีเหล้า" ยายสำลีหัวเราะร่วน เพราะว่าเห็นด้วยกับอีกคนทุกอย่างและวายุเองก็เป็นด้วยเหมือนกัน 

"ช่างพูดจริง ๆ เลยนะเด็กคนนี้" เธอส่งยิ้มเล็ก ๆ ก่อนจะยื่นจานใส่ไข่เจียวให้น้ำขิงเอาไปจัดโต๊ะ

ทว่าขณะที่ทั้งคู่กำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ จากบันไดไม้ก็ดังขึ้น

"วายุ! ลงมาทั้งที่ยังไม่อาบน้ำอีกหรือไงลูก" ยายสำลีตะโกนถามเพราะรู้ว่าลูกชายของเธอจะลงมาเวลานี้เป็นประจำ และนั่นทำให้น้ำขิงหันไปมองเขาก่อนจะหัวใจเต้นแรงขึ้นมากับภาพที่เห็น

ปลัดวายุในสภาพที่สวมเพียงกางเกงวอร์มขายาวสีเข้ม แต่ส่วนบนกลับ... ไม่ใส่อะไรเลย 

กล้ามอกแน่นเป็นลอน เส้นเลือดที่ท่อนแขนดูชัดจนคนมองแอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ เส้นผมเปียกเล็กน้อยราวกับเพิ่งล้างหน้า แล้วซิกแพ็กนั่นก็...

โอ้พระเจ้า! น้ำขิงเพิ่งรู้ว่ารูปร่างของผู้ชายวัยสามสิบสองขวบจะสมบูรณ์แบบได้เช่นนี้

"อะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ อาวา..." น้ำขิงพูดแทบไม่เป็นภาษา แก้มร้อนผ่าวจนต้องหลบตาเพื่อเก็บอาการตัวเองไม่ให้มันโป๊ะว่ากำลังแอบอ่านกินปลัดวายุคนนี้อยู่

"อืม...กินข้าวก่อนค่อยอาบก็ทันน่าแม่" เสียงวายุขรึมแต่มีแววขี้เกียจในตอนเช้า เขาเดินมาหยิบแก้วน้ำดื่มหน้าตาเฉย เหมือนคนไม่รับรู้อะไรเลยสักอย่าง

"แกนี่นะ ไม่รู้จักอายแขกบ้างรึไง!" ยายสำลีหันไปเอ็ดลูกชายเสียงดังเพราะเห็นหน้าแดงของหญิงสาวข้าง ๆ ขึ้นริ้วเด่นชัด

"แม่ก็พูดเว่อร์ แขกอะไรกัน ก็แค่..."

"หลานผู้หญิงนะตาวา! ไม่เห็นเหรอว่าเขาหน้าแดงไปหมดแล้วน่ะ!" วายุขมวดคิ้วหันไปมองน้ำขิง และใช่เขาเห็นจริง ๆ ว่าน้ำขิงกำลังหน้าแดงก่ำ เธอรีบก้มหน้าแทบจะเอาจมูกจุ่มจานข้าวอยู่รอมร่อ

"อะ แฮ่ม! ฉัน เอ่อ...อาขอโทษนะ" เพียงเท่านั้นก็ทำให้ปลัดวายุนึกได้ขึ้นมาว่าทำไม่ถูก เขาพูดเรียบ ๆ แต่แววตาดูเก้อ ๆ ราวคนที่ทำตัวไม่ถูก

"มะ...ไม่เป็นไรค่ะอาปลัด หนูไม่เห็นอะไรเลยค่ะ! หนูสาบาน!" เด็กสาวพูดรัวก่อนจะรีบวิ่งปิดจานแล้วเผ่นหนีไป ยายสำลีส่ายหน้าแต่ก็ยิ้มเอ็นดู 

"เห็นมั้ยล่ะ ทำเด็กเขาเขินจนวิ่งหนีเลย!" วายุถอนหายใจ 

"แม่ก็พูดเกินไป... แค่ไม่ทันได้ใส่เสื้อเอง"

"ก็ใส่ให้มันซะสิ! ยืนเป็นพระพุทธรูปอยู่ได้"

เสียงดุของแม่ทำให้เขายกมือเกาศีรษะอย่างจนใจก่อนจะเดินกลับขึ้นไปข้างบนอีกครั้ง ครู่ใหญ่ถึงจะลงมาในชุดเรียบร้อย

กระทั่งถึงตอนกินข้าวเช้าร่วมกัน น้ำขิงยังไม่กล้าสบตาวายุตรง ๆ เลยด้วยซ้ำ แค่ได้ยินเสียงพูดเธอก็ใจสั่นแล้ว ยายสำลีมองสลับไปมาระหว่างทั้งคู่แล้วยิ้มบาง ๆ เหมือนรู้สถานการณ์ขึ้นมานิดหน่อย

"หนูขิงทานเยอะ ๆ นะลูก จะได้มีแรงฝึกงาน"

"ค่ะ แม่"

วายุเหลือบมองแวบหนึ่งตกใจกับสรรพนามเมื่อครู่ แต่ก็ไม่ได้ขัดอะไร ก่อนจะละสายตาออกจากใบหน้าใส ๆ นั่น เขาพยายามบอกตัวเองว่าอย่าคิดมากเธอเป็นหลานของคราม เป็นหลานของเพื่อนสนิท

แต่ใบหน้าเขินอายเมื่อครู่นี้... มันยังไม่ออกจากหัวเขาเลยสักนิด...

หลังอาหารเช้าเขาเดินนำเธอไปที่รถกระบะประจำตำแหน่ง

"ขึ้นรถสิ เดี๋ยวไปสาย"

"ค่ะ อาวา..." น้ำขิงขึ้นนั่งฝั่งข้างคนขับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแชตกับเพื่อนสาวที่ฝึกงานอยู่เทศบาลใกล้ ๆ

แชต

น้ำขิง : แก!!! ชั้นเห็นซิกแพ็กอาวาแล้ว!!! 😭🔥

มุกดา : ห๊ะ! จริงเหรอ!?

น้ำขิง : จริงสิแม่! กล้ามแน่นมากกกก ชั้นจะเป็นลม 😳

มุกดา : อิจฉาาาา! เอารูปมาเดี๋ยวนี้

น้ำขิง : บ้า!! ใครจะไปถ่ายทัน แต่ถึงถ่ายทันฉันก็ไม่ให้ดูหรอก

น้ำขิง : คนนี้ของฉัน!!

เธอแอบหัวเราะคิกกับหน้าจอมือถือ เสียงหัวเราะใส ๆ นั้นดังพอให้คนขับเหล่มองด้วยความไม่พอใจที่ไม่รู้ก่อตัวมาจากไหนเล็ก ๆ

"นั่งรถก็อย่าเล่นมือถือมาก เดี๋ยวเวียนหัวขึ้นมาจะลำบากฉันอีก" เสียงเข้ม ๆ ของเขาทำให้น้ำขิงหันมาย่นจมูกใส่แบบแกล้ง ๆ

"ก็มือมันว่างนี่คะ ถ้าไม่อยากให้หนูจับมือถือ..." เธอพูดพลางยื่นมือไปจับมือเขาที่วางอยู่บนเกียร์รถ "อาปลัดต้องมาจับมือหนูไว้แล้วล่ะค่ะ แบบนี้..."

ปลัดวายุสะดุ้งเล็กน้อยราวกับต้องของร้อน ใบหน้าเรียบเฉยสะท้อนแววตกใจจนเห็นได้ชัด เขารีบชักมือกลับแทบจะทันที

"อย่ามาล้อเล่นแบบนี้นะน้ำขิง เป็นสาวเป็นนาง"

"โธ่ อาวาแค่จับมือนิดเดียวเอง หัวโบราณจัง...ใจสั่นเหรอคะ"

"ไม่ได้สั่น!" เขาพูดเสียงเข้มก่อนหลบตาเธอไปมองถนนแทน ทำเอาน้ำขิงหัวเราะคิกเสียงดังอีกครั้ง

"อาวานี่น่ารักกว่าที่คิดนะคะ"

"หึ! เดี๋ยวจะโดนส่งกลับไปฝึกงานกับไอ้ครามจริง ๆ หรอก"

"ไม่เอานะคะ หนูจะอยู่ที่นี่ อยู่กับอาปลัดกับแม่สำลี" คำพูดนั้นทำให้เขาเผลออมยิ้มมุมปากก่อนจะกระแอมกลบเกลื่อน

"เรียกแม่เต็มปากเชียวนะ อย่ามาพูดให้เข้าใจผิด เดี๋ยวใครมาได้ยิน"

"อ้าว ก็แม่เป็นคนบอกให้เรียกแบบนี้นี่นา ถ้าไม่เรียกก็เสียมรรยาทแย่"

เสียงพูดของเธอเบาลงจนแทบเป็นกระซิบ วายุเหลือบมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่ยิ้มอ่อน ๆ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติโดยที่ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าหัวใจเขากำลังก่อเกิดบางอย่างขึ้นมาแล้ว...