ห้ามจีบ 01 แปดปีที่หายไปกับใจที่ยังจำ

ห้ามจีบ 01 แปดปีที่หายไปกับใจที่ยังจำ

วันเวลาผ่านไป 8 ปี บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความเศร้าสร้อยในวันวาน เป็นความอบอุ่นที่มีระยะห่างของความลับในใจ แสงแดดยามบ่ายทอดผ่านหน้าต่างกระจกใสเข้ามาในร้านคาเฟ่เล็ก ๆ ในตัวเมือง เร็นในวัยเกือบสามสิบดูสุขุมและโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าเดิมมาก ใบหน้าที่เคยหม่นหมองด้วยคราบน้ำตาในวันนั้น ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนยามที่จ้องมองเด็กชายวัย 7 ขวบเศษอย่าง เทียน ที่กำลังขะมักเขม้นกับการวาดรูปตรงหน้า

"หม่ามี้ครับ ดูนี่สิ เทียนวาดรูปคุณลุงยักษ์เสร็จแล้ว"

เด็กชายตัวน้อยเงยหน้าขึ้นมาอวดผลงาน นัยน์ตากลมโตที่ถอดแบบมาจากเร็นฉายแววสดใส แต่ทว่าโครงหน้าคมสัน จมูกโด่งรั้น และแววตาบางอย่างยามที่ขมวดคิ้วนั้น มันกลับเหมือนเขาคนนั้นราวกับพิมพ์เดียวกันไม่ผิดเพี้ยน

"ไหนดูสิครับ เก่งมากเลยน้องเทียนแต่วันนี้เราตกลงกันแล้วใช่ไหมว่าถ้าทานเค้กหมด ต้องไปช่วยมี้เลือกของขวัญให้คุณตาคุณยายด้วย" เร็นเอื้อมมือไปลูบหัวลูกชายด้วยความรัก

"รับทราบครับ!"เทียนรับคำเสียงใสก่อนจะวางดินสอลง"หม่ามี้ครับทำไมทุกครั้งที่เรามาที่นี่คนมักจะเยอะตลอดเลย ไม่เห็นเหมือนบ้านที่นู่นของเราเลยสักนิด"

"ก็ที่นี่คือเมืองหลวงบ้านเกิดของมี้ไงครับคนเลยเยอะ เดี๋ยวฉลองวันเกิดคุณยายเสร็จเราก็ได้กลับบ้านที่นู่นเราแล้ว น้องเทียนโอเคไหมครับ?"

เด็กชายพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะชะงักไปเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นพวงกุญแจรูปธูปหอมที่วางขายอยู่ตรงเคาน์เตอร์หน้าร้าน เขาเอียงคอถามด้วยความสงสัยตามประสาเด็ก

"มี้ครับ ทำไมอันนั้นมันหน้าตาเหมือนชื่อหนูเลยล่ะ?"

คำถามซื่อ ๆ ทำเอาเร็นชะงักไปชั่วครู่ หัวใจกระตุกวูบเมื่อนึกถึงที่มาของชื่อ น้องเทียน ชื่อที่เขาตั้งใจตั้งให้คล้องจองกับ ธูป เพื่อเป็นสิ่งเตือนใจเดียวที่เหลืออยู่จากความรักครั้งนั้น

"เพราะเทียนแปลว่าแสงสว่างไงครับ เหมือนที่น้องเทียนเป็นแสงสว่างให้มี้เสมอมา"เร็นตอบเสียงแผ่ว พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น

ในขณะที่เร็นกำลังเก็บของเตรียมจะลุกออกจากร้าน ทันใดนั้นเสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางเร่งรีบ กลิ่นน้ำหอมเย็น ๆ ที่ลอยมาปะทะจมูกนั้นช่างคุ้นเคยจนเร็นเผลอกลั้นหายใจ

"ขอโทษครับ ขอทางหน่อยครับ"

เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเหนื่อยล้าเอ่ยขึ้นข้างหลัง เร็นตัวแข็งทื่อ น้ำเสียงอันแสนคุ้นเคยนั้น 8 ปีแล้วที่ไม่ได้ยิน แต่มันกลับดังก้องอยู่ในฝันร้ายและฝันดีของเขาทุกคืน

"หม่ามี้เร็นครับ คุณอาคนนั้นเขาสูงเท่ารูปที่เทียนวาดเลย!"น้องเทียนตะโกนขึ้นเสียงดังตามประสาเด็กที่ตื่นเต้น ทำให้ชายหนุ่มร่างสูงคนนั้นชะงักฝีเท้าแล้วหันมามองตามเสียง

วินาทีที่ชื่อเร็นหลุดออกมาจากปากเด็กชายตัวน้อย บรรยากาศรอบข้างที่เคยจอแจกลับเงียบสงัดลงในความรู้สึกของธูป หัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความเร่งรีบกลับกระตุกวูบจนชาไปทั้งอก

ธูปค่อย ๆ หันไปมองตามเสียงเรียกนั้น แผ่นหลังที่เขาเคยโอบกอด ลำคอระหงที่เขาเคยซบหน้าลงอย่างอ่อนแรง แม้เวลาจะผ่านไป 8 ปี และอีกฝ่ายจะดูภูมิฐานขึ้นในชุดเชิ้ตสีครีมสะอาดตา แต่ธูปมั่นใจว่าเขาไม่มีวันจำคนผิด

"เร็น..."

เสียงทุ้มพร่าหลุดออกมาจากลำคอเบาหวิว ราวกับไม่แน่ใจว่าภาพตรงหน้าคือความจริงหรือความฝันที่เขาสร้างขึ้นมาหลอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ร่างโปร่งของเร็นค่อย ๆ หันกลับมาตามเสียงเรียก มือที่กำลังเก็บสมุดวาดเขียนของลูกชายสั่นเทาจนเห็นได้ชัด นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตระหนก ทันทีที่สบตากับร่างสูงที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ความทรงจำอันเจ็บปวดในวันที่ถูกทิ้งไว้กลางมหาลัยและความอ้างว้างในต่างจังหวัดถาโถมเข้าใส่จนเร็นเผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว

"ธูป..."เร็นอุทานชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา ราวกับอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมด

"เป็นคุณจริง ๆ ด้วย คุณ...คุณหายไปไหนมาเร็น รู้ไหมว่าผม..."ธูปก้าวเท้าเข้าหาด้วยความโหยหา มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือคนตรงหน้าไว้ แต่ทว่าแรงดึงที่ชายเสื้อทำให้เขาต้องชะงัก

"คุณอาอย่ามาแกล้งหม่ามี้ของผมนะ"

เสียงเล็ก ๆ ของเด็กชายเทียนดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กที่ก้าวมาขวางข้างหน้าผู้เป็นแม่เอาไว้ เด็กน้อยขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองคนแปลกหน้าด้วยท่าทางปกป้องเต็มที่

ธูปก้มลงมองเด็กชายที่สูงเพียงระดับเอวของเขา แล้วเขาก็ต้องชะงักงันไปเหมือนถูกฟ้าผ่า ใบหน้าเล็ก ๆ นั้น ดวงตาคมรั้นที่จ้องตอบเขามา จมูกที่เชิดขึ้นเล็กน้อย มันไม่ใช่แค่ความบังเอิญ แต่มันคือกระจกเงาที่สะท้อนตัวตนของเขาในวัยเด็กออกมาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน

ธูปเงยหน้าขึ้นมองเร็นอีกครั้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามนับหมื่น สลับกับมองเด็กชายที่ยังคงกำชายเสื้อเร็นไว้แน่น

"เด็กคนนี้...ลูกของใครอย่างนั้นเหรอเร็น?" เสียงของธูปสั่นเครือ

เร็นเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เขาพยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี คว้ามือลูกชายมาจับไว้แล้วพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น

"ลูกของผมครับ...เรามีธุระต้องไปแล้ว ขอตัวนะครับคุณธนาวัฒน์"

เร็นเลือกที่จะเรียกชื่อจริงของเขาด้วยท่าทีห่างเหิน ก่อนจะจูงมือน้องเทียนเดินเลี่ยงออกไปทางประตูร้านอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ธูปยืนนิ่งเป็นหินอยู่ท่ามกลางความสับสนและความจริงที่กำลังกรีดหัวใจเขาว่า ระยะเวลา 8 ปีที่เขาเสียไป มันไม่ได้มีแค่ความว่างเปล่า แต่มันมีชีวิตหนึ่งที่เขาไม่เคยรู้ว่ามีตัวตนอยู่ด้วย

ธูปยืนนิ่งอยู่กลางคาเฟ่ที่จู่ ๆ ก็รู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออก กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่เร็นทิ้งไว้ในอากาศปะปนกับกลิ่นจางๆ ของเด็กคนนั้น เด็กที่จ้องมองเขาด้วยสายตาแข็งกร้าวในตอนปกป้องแม่ มันช่างเหมือนตอนที่เขาโกรธมากซะเหลือเกิน เขามองตามแผ่นหลังของคนทั้งคู่ที่หายลับไปทางประตูร้าน ก่อนจะรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนในกระเป๋ากางเกง

มันเป็นสายเรียกเข้าของเลขาคนสนิทของเขา ธูปกดรับสายด้วยมือที่ยังสั่นเทา ตายังคงจ้องไปที่ประตูร้านที่ปิดสนิทลงไปนานแล้ว

"ว่าไง..."

/คุณธูปครับ ในที่สุดเราก็ตามสืบประวัติคุณเร็นตามที่สั่งได้แล้วนะครับ คุณเร็นเขาไม่มีประวัติไปต่างประเทศนะครับ แต่เขาไปอาศัยอยู่ที่ต่างจังหวัดได้หลายปีแล้วครับและมักจะกลับมาที่นี่ในช่วงนี้ทุก ๆ ปีเพื่อฉลองงานวันเกิดของคุณแม่ และทุกครั้งที่กลับมาคุณเร็นก็จะพาเด็กชายหนึ่งคนมาด้วย ชื่อเด็กชายคนนั้นคือ ทัศนันท์ วราพัฒน์ หรือน้องเทียนครับ/

"อย่างนั้นเหรอ แล้วในประวัติได้บอกไหมว่าใครเป็นพ่อของเด็กคนนี้"

/ในประวัติสูติบัตรไม่ปรากฏชื่อบิดาครับ/

หัวใจของธูปกระตุกวูบอย่างแรง คำว่า ไม่ปรากฏชื่อบิดา มันดังก้องอยู่ในหัวสลับกับภาพใบหน้าของน้องเทียน 8 ปีที่เขาคิดว่าเร็นหนีไปต่างประเทศกับลูกชายเพื่อนแม่ 8 ปีที่เขาจมอยู่กับความรู้สึกผิดที่รอดชีวิตจากอุบัติเหตุมาได้แต่กลับตามหาคนรักไม่เจอ ทุกอย่างมันคือเรื่องโกหกอย่างนั้นหรือ? เขารีบก้าวออกจากร้าน พยายามกวาดสายตาหารถของเร็น แต่สิ่งที่เห็นกลับมีเพียงความว่างเปล่า

"เรียกคนของเรามา"ธูปกรอกเสียงลงโทรศัพท์ น้ำเสียงที่เคยสั่นเครือเปลี่ยนเป็นเฉียบคมและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น"เช็กให้รู้ว่าต่างจังหวัดที่เร็นพักอาศัยอยู่คือที่ไหน และให้คนมาติดตามอยู่ห่าง ๆ ห้ามคลาดสายตาเด็ดขาด"

หลังจากธูปกดวางสายจากเลขาเขาก็ยกมือทั้งสองขึ้นมาลูบหน้าอย่างหมดแรง เขารู้สึกเหมือนคนเพิ่งโผล่พ้นน้ำหลังจากจมอยู่ใต้บาดาลมานานนับแปดปี

แปดปีที่ผ่านมามันคือขุมนรกสำหรับเขา

ทันทีที่ฟื้นขึ้นมาหลังจากอุบัติเหตุครั้งใหญ่ในวันนั้น สิ่งแรกที่เขาถามหาคือเร็น แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความว่างเปล่าและคำบอกเล่าจากคนรอบข้างว่าเร็นเก็บข้าวของไปเรียนต่อต่างประเทศแล้ว

"โกหก...พวกมึงโกหกทั้งนั้น"เขาพึมพำเสียงสั่น

ธูปนึกย้อนไปถึงความพยายามบ้าคลั่งของตัวเองตลอดหลายปี เขาใช้ทั้งเงิน ทั้งอำนาจ และคอนเนคชันที่มีทั้งหมดจ้างนักสืบมือดีที่สุดกี่เจ้าต่อกี่เจ้าเพื่อตามหาตัวเร็น เขาเดินทางไปถึงต่างประเทศไปตามมหาลัยที่คิดว่าเร็นจะไปเรียนต่อ แต่กลับไม่พบร่องรอย แม้แต่บันทึกการเข้าเมืองก็หาไม่เจอ จนเขาเริ่มคิดไปในทางที่เลวร้ายที่สุด...ว่าเร็นอาจจะไม่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้แล้ว

เขาไม่เคยเอะใจเลยสักนิดว่าคนที่เขารักที่สุด จะซ่อนตัวอยู่ในจังหวัดเล็ก ๆ ในประเทศบ้านเกิด แต่เขาลืมคิดไปว่าอำนาจที่เขามีทั้งหมดมันยังน้อยกว่าใครบางคนที่อยู่เหนือกว่า นั้นก็คือพ่อของเขา พ่อที่บอกให้เขาอยู่ห่างจากเร็น พ่อที่ไม่ค่อยชอบใจนักยามเมื่อเขาทำตัวอ่อนแอเมื่ออยู่กับคนรัก

"ที่แท้...คุณก็อยู่ใกล้แค่นี้เองเหรอเร็น"

เขามองภาพจากกล้องวงจรปิดที่เลขาเพิ่งส่งเข้ามาในไลน์ เป็นภาพเร็นที่กำลังอุ้มน้องเทียนขึ้นรถกระบะสี่ประตูด้วยท่าทางคล่องแคล่ว ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนจุกอก เร็นที่เคยบอบบางและเอาแต่ใจในวันนั้น ต้องมาทนเหนื่อยเลี้ยงลูกเพียงลำพังที่ต่างจังหวัดในขณะที่เขาเสวยสุขบนกองเงินกองทองที่เมืองหลวง

"ขอโทษ... ธูปขอโทษ"

น้ำตาของลูกผู้ชายที่แห้งเหือดไปนานเอ่อคลอเบ้าตาทั้งสอง ธูปกำหมัดแน่นดวงตาที่เคยเศร้าสร้อยเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่น แปดปีที่หายไปเขาอาจจะเรียกคืนไม่ได้ แต่หลังจากวินาทีนี้ไปเขาจะไม่มีวันปล่อยให้คนทั้งสองคนหลุดมือไปอีกเป็นอันขาด

"เตรียมรถให้พร้อม ฉันจะไปทวงทุกอย่างของฉันคืน"

ธูปสั่งการเสียงเข้ม เขาจะไม่รออีกแล้วเพราะทุกวินาทีที่ผ่านไปคือเวลาที่เขาเสียเปล่ามามากพอแล้ว8ปีที่หาไม่เจอ...บัดนี้เขากำลังจะไปทวงทุกอย่างคืนด้วยตัวเอง เขาจะไม่ยอมให้ความเข้าใจผิดหรือข้อความเฮงซวยในอดีตที่เขาไม่ได้เป็นคนส่ง มาพรากสิ่งที่ควรจะเป็นของเขาไปอีกต่อแล้ว