ห้ามจีบ03 แขกไม่ได้รับเชิญ

ห้ามจีบ03 แขกไม่ได้รับเชิญ

แสงไฟหน้ารถกระบะสี่ประตูสาดส่องไปบนถนนลาดยางสายเล็กๆ ที่ตัดผ่านทุ่งนาและสวนผลไม้ ในที่สุดเร็นก็พาพาหนะคู่ใจมาจอดนิ่งสนิทอยู่ที่หน้าบ้านปูนเปลือยสไตล์โมเดิร์นสองชั้น ตัวบ้านถูกออกแบบอย่างเรียบหรูด้วยกระจกบานใหญ่และระเบียงกว้าง ตัดกับสีเขียวขจีของสวนรอบบ้านที่เร็นลงแรงดูแลมาตลอดแปดปี บ้านหลังนี้คือความภาคภูมิใจและเป็นพื้นที่ปลอดภัยเพียงแห่งเดียวที่เขามี

"ถึงบ้านเราแล้วครับน้องเทียน"เร็นเอ่ยเสียงแผ่วพลางดับเครื่องยนต์ เด็กชายตัวน้อยที่หลับปุ๋ยมาตลอดทางค่อย ๆ ขยี้ตาตื่นขึ้นมาด้วยความง่วงงุน ก่อนจะเอ่ยถามผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

"ถึงบ้านเราแล้วเหรอครับมี้...มืดจังเลย"

"ครับ เดี๋ยวเทียนรีบขึ้นไปนอนบนห้องนะลูก เดี๋ยวหม่ามี้ขนของตามไป"เร็นอุ้มลูกชายลงจากรถ กลิ่นอากาศบริสุทธิ์ของชนบทควรจะทำให้เขาใจชื้นขึ้น แต่วินาทีที่ก้าวเท้าลงเหยียบพื้นดิน ความรู้สึกเหมือนถูกจับจ้องที่สวนสาธารณะกลับแวบเข้ามาในหัวจนเขาต้องรีบพาลูกก้าวเข้าบ้านและล็อกประตูอย่างแน่นหนา

ติ๊ด!

เสียงระบบล็อกดิจิทัลดังขึ้นเมื่อเร็นปิดประตูบ้านปูนหลังงาม เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นผนังปูนที่แข็งแรงและระบบรักษาความปลอดภัยที่เขามั่นใจ เร็นพาน้องเทียนขึ้นไปส่งที่ห้องนอนชั้นสองซึ่งตกแต่งด้วยโทนสีฟ้าขาวสดใส เขามองใบหน้าลูกชายที่หลับลึกไปอีกรอบก่อนจะจูบหน้าผากเบาๆ

"มี้ขอโทษนะที่ต้องพาเทียนหนีมากลางดึกแบบนี้"

หลังจากจัดการส่งลูกเข้านอนเสร็จ เร็นเดินลงมาที่ชั้นล่าง เขาไม่ได้เปิดไฟดวงใหญ่ มีเพียงแสงสลัวจากห้องครัวที่ส่องสว่างพอให้เห็นทาง เร็นเดินไปที่หน้าต่างบานเกล็ด พยายามแง้มมองออกไปด้านนอกด้วยความระแวง สายลมกลางคืนพัดใบไม้ไหวเอนจนเกิดเงาประหลาดบนพื้นดิน หัวใจเขายังคงเต้นไม่เป็นจังหวะ ข้อความที่ว่า 'ลูกชายคุณตาสวยเหมือนคุณเลยนะเร็น' ยังคงหลอกหลอนอยู่ในทุกย่างก้าว

เร็นทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาไม้พลางถอนหายใจทิ้งอย่างเหนื่อยอ่อน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง พยายามจะบล็อกเบอร์ปริศนานั้นทิ้ง แต่ทว่า...

ครืด...ครืด...

โทรศัพท์ในมือสั่นประท้วง พร้อมกับข้อความใหม่จากเบอร์เดิมที่เด้งขึ้นมาว่า 'ขับรถทางไกลตอนกลางคืนคนเดียวมันเหนื่อยนะเร็น พักผ่อนเถอะครับ...ฝันดีนะ'

เร็นเบิกตากว้าง มือเรียวสั่นเทาจนโทรศัพท์เกือบหลุดมือ เขาถอยหลังกรูดจนหลังไปชนกับพนักพิง แสงไฟหน้าจากรถคันหนึ่งที่เพิ่งขับผ่านหน้าบ้านไปเมื่อครู่ทำให้เขารีบชะโงกหน้ามองตาม มันมีเพียงความมืดและถนนที่ว่างเปล่า แต่เขารู้ดีว่ามันไม่ใช่ความว่างเปล่าธรรมดา

ธูปไม่ได้แค่ตามหาเขาเจอ แต่ธูปกำลังพยายามบอกเป็นนัยว่าเขาจะกลับเข้ามาในวงจรชีวิตของเขาอีกครั้ง บ้านสองชั้นที่เขาเคยคิดว่าปลอดภัยที่สุด บัดนี้กลับรู้สึกเล็กลงถนัดตาเมื่อรู้ว่าชายคนนั้นกำลังยืนอยู่ในความมืดที่ไหนสักแห่งรอบตัวเขา

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งของบ้านโมเดิร์น เร็นสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนโซฟาในสภาพที่ยังสวมชุดเดิมจากเมื่อคืน ความเมื่อยล้าถาโถมเข้าใส่ แต่สัญชาตญาณแรกของเขาคือการหันไปเช็กระบบล็อกประตู เมื่อแน่ใจว่าประตูยังล็อกเหมือนเดิมเร็นก็ถอนหายใจออกมาอย่างผ่อนคลาย ก่อนจะลุกจากโซฟาเดินขึ้นชั้นสองไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงมาทำอาหารเช้าให้ลูกชาย

บรรยากาศภายในบ้านปูนโมเดิร์นช่วงเช้าดูเงียบสงบ แสงสว่างจากภายนอกช่วยลดทอนความหวาดระแวงจากเมื่อคืนไปได้บ้าง เร็นพยายามดึงสติกลับมาจดจ่อกับกิจวัตรประจำวัน หลังจากเขาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเขาก็จัดการลงมือทอดไข่ดาวและปิ้งขนมปัง กลิ่นหอมของอาหารเช้าอบอวลไปทั่วห้องครัวโถงสูง

"หม่ามี้ครับ! ดูนี่สิ มีคนเอาขนมปังหอม ๆ มาแขวนไว้ที่รั้วบ้านเราด้วย"

เสียงใสของน้องเทียนดังมาจากหน้าประตูกระจก เด็กชายตัวน้อยในชุดนอนลายการ์ตูนที่เร็นไม่รู้ว่าเจ้าตัวลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่กำลังยืนชี้ไปที่รั้วอัลลอยด์หน้าบ้าน เร็นรีบสาวเท้าไปดึงลูกชายให้ห่างจากประตูทันที

"น้องเทียน อย่าเพิ่งเปิดประตูครับ!"

เร็นเดินไปเปิดประตูก้าวออกไปที่หน้าบ้านด้วยหัวใจที่เต้นระรัว บนเสารั้วมีถุงกระดาษสีน้ำตาลจากร้านเบเกอรี่ชื่อดังในตัวเมืองแขวนอยู่จริง ๆ และที่สำคัญ ร้านนั้นอยู่ห่างจากบ้านของเขาไปเกือบสามสิบกิโลเมตร ใครจะมาที่นี่แต่เช้าตรู่ขนาดนี้ถ้าไม่ใช่...

เมื่อคิดได้ดังนั้นเร็นรีบคว้าถุงกระดาษมาเปิดออก ภายในมีครัวซองต์เนยสดที่ยังอุ่นอยู่ และมีเศษกระดาษโน้ตใบเล็ก ๆ แปะอยู่ข้างในถุง

'จำได้ว่าคุณชอบกินครัวซองต์ตอนเช้า...ส่วนน้องเทียนเด็กชายตาสวย ผมซื้อนมน้ำผึ้งมาฝาก หวังว่าเขาจะชอบนะ'

ไม่มีชื่อลงท้าย แต่ลายมือหวัด ๆ ที่ดูภูมิฐานนั้นเร็นจำมันได้ติดตา มันคือลายมือเดียวกับที่เคยเขียนจดหมายสารภาพรักให้เขาตอนปีหนึ่ง

"มี้ครับเทียนหิวแล้ว กลิ่นหอมจังเลยใครเอามาฝากเหรอครับ?"น้องเทียนที่เดินมาหยุดอยู่ข้างผู้เป็นแม่เงยหน้าถามด้วยดวงตาแป๋ว

เร็นเม้มปากแน่น ความรู้สึกกลัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความโกรธ ธูปกำลังล้ำเส้น เขาใช้ของกินมาล่อเด็กและใช้ความทรงจำเก่า ๆ มาสั่นประสาทเขา

"มี้ว่ามันอาจจะเย็นแล้ว เดี๋ยวเราเข้าไปทำไข่ดาวทานกันดีกว่านะลูก"เร็นพยายามบังคับเสียงให้ปกติ แต่ในใจกลับอยากจะขว้างถุงขนมนี้ทิ้งไปให้ไกลที่สุด

ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะจูงมือลูกกลับเข้าบ้าน เสียงรถยนต์ที่แล่นผ่านถนนหน้าบ้านก็ชะลอตัวลง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าประตูรั้ว รถสีดำคันหรูที่ดูไม่เข้ากับบรรยากาศต่างจังหวัดจอดสนิท กระจกไฟฟ้าค่อย ๆ เลื่อนลงเผยให้เห็นใบหน้าคมคายภายในรถ

"ครัวซองต์ยังอุ่นอยู่ไหมครับเร็น?"เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างเรียบง่าย ราวกับว่าพวกเขาไม่ได้จากกันไปแปดปี และเขาไม่ได้เพิ่งส่งข้อความคุกคามเร็นเมื่อคืนนี้

"อ้าว! คุณลุงยักษ์ที่ร้านคาเฟ่นี่นา"น้องเทียนชะงักไปนิดก่อนจะหลุดปากทักขึ้น

ธูปเปิดประตูรถก้าวลงมาเขาไม่ได้สวมสูทเหมือนเมื่อวาน แต่เป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนดูผ่อนคลาย เขายืนพิงประตูรถพลางมองลอดรั้วเข้ามาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

"อาชื่อธูปครับน้องเทียนไม่ใช่ยักษ์" เขาบอกเด็กน้อยด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ก่อนจะเลื่อนสายตามาสบตากับเร็นที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธ"ผมขอเข้าไปคุยด้วยหน่อยได้ไหม"

"คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาในบ้านผม กลับไปเถอะครับคุณธนวัฒน์ ก่อนที่ผมจะเรียกตำรวจ"เร็นเอ่ยสวนกลับไปพลางกระชับมือลูกน้อยไว้แน่น

ธูปนิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินน้ำเสียงขับไสที่แฝงไปด้วยความสั่นเครือของเร็น เขามองผ่านรั้วอัลลอยด์เข้าไปเห็นร่างโปร่งที่ยืนบังลูกชายไว้สุดตัว ท่าทางของเร็นเหมือนแม่ไก่ที่กำลังพยายามปกป้องลูกเจี๊ยบจากพญาเหยี่ยว ทั้งที่ตัวเองก็กำลังสั่นไปทั้งร่าง

"ตำรวจเหรอ?"ธูปแค่นยิ้มบางแต่นัยน์ตากลับไม่ได้ยิ้มตาม"คุณจะแจ้งข้อหาอะไรผมล่ะเร็น ข้อหาที่ผมเอาครัวซองต์มาฝากคนรู้จัก หรือข้อหาที่ผมอยากเจอหน้าลูกที่ผมเพิ่งรู้ว่าเขาชื่อน้องเทียน"

"เขาไม่ใช่ลูกของคุณ!"เร็นสวนกลับทันควันพลางมือทั้งสองก็รีบยกขึ้นมาปิดหูลูกชายไว้เพื่อไม่ให้ได้ยินสิ่งที่ชายเบื้องหน้าพูด

"หน้าเขาเหมือนผมขนาดนี้คุณยังจะโกหกผมอีกเหรอเร็น"ธูปขยับก้าวเข้ามาชิดรั้วบ้านมากขึ้น แววตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่พลันอ่อนแสงลงจนดูน่าใจหาย

"หยุดพูดนะ! ทั้งที่คุณเป็นคนบอกเองว่าผมมันน่ารำคาญ แล้ววันนี้คุณจะมายุ่งวุ่นวายกับผมอีกทำไม!"เร็นตะโกนแทรก เขาไม่อยากเจอผู้ชายคนนี้อีกแล้ว ความเจ็บปวดในวันที่ต้องหอบท้องหนีไปต่างจังหวัดเพียงลำพังมันยังฝังใจ

"ผมไม่ได้เป็นคนส่ง!"ธูปตะคอกกลับด้วยเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความอัดอั้น"วันนั้นผมรถคว่ำ! ผมนอนโคม่าอยู่เป็นเดือน พอฟื้นขึ้นมาพ่อก็บอกว่าคุณไปแล้ว...คุณทิ้งผมไปแล้ว"

บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงัด มีเพียงเสียงนกร้องในสวนที่ยังคงดังอยู่ เร็นนิ่งอึ้งไปกับความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ หัวใจที่เคยปิดตายสั่นคลอนอย่างรุนแรง

"มี้ครับ ทำไมคุณอาคนนั้นหน้าดุจัง มี้ร้องไห้เหรอครับ?"

เสียงเล็ก ๆ ของน้องเทียนที่โดนผู้เป็นแม่เอามือปิดหูอยู่ดังขึ้นทำให้ทั้งสองคนชะงัก ธูปมองลอดรั้วเข้าไปสบตากับเด็กชายตัวน้อยที่ขมวดคิ้วจ้องมองเขาอย่างไม่วางตา ความรู้สึกบางอย่างแล่นพล่านไปทั่วอกของคนเป็นพ่อ เด็กคนนี้คือหลักฐานของความรักที่เขาคิดว่ามันปิดตายไปแล้ว

"มี้ไม่ได้ร้องครับ น้องเทียนเราเข้าบ้านกันเถอะ"เร็นรีบปาดน้ำตาลวก ๆ พยายามจูงมือลูกชายกลับเข้าบ้าน

"เร็น! อย่าหนีผมอีกเลย"ธูปเอื้อมมือมาจับซี่รั้วไว้แน่น

"กลับไปเถอะคุณธนาวัฒน์ แล้วอย่ามายุ่งกับพวกผมอีก"