ห้ามจีบ02 ความบังเอิญที่น่ากลัว

ห้ามจีบ02 ความบังเอิญที่น่ากลัว

เช้าวันต่อมาในเมืองหลวงบรรยากาศช่างแตกต่างจากความเงียบสงบที่ต่างจังหวัดอย่างสิ้นเชิง เร็นจูงมือน้องเทียนเดินฝ่าฝูงชนในย่านธุรกิจเพื่อไปส่งลูกชายที่กวดวิชาศิลปะชั่วคราวระหว่างรอวันเกิดคุณยาย เดินฝ่าฝูงชนได้ไม่นานเสียงนุ่มของเด็กน้อยก็ดังขึ้น

"มี้ครับ คนเยอะจัง เทียนต้องจับมือมี้แน่น ๆ ใช่ไหม" เด็กชายเงยหน้าถามพลางกระชับมือน้อย ๆ เข้ากับฝ่ามือของแม่

"ใช่ครับคนดี จับมือมี้ไว้แล้วอย่าปล่อยนะ" เร็นตอบด้วยรอยยิ้ม แต่แววตากลับคอยระแวดระวังไปรอบตัว

ความจริงเร็นอยากจะพาลูกหนีกลับต่างจังหวัดตั้งแต่วินาทีที่เห็นหน้าธูปในวันนั้น แต่ติดตรงที่เขารับปากแม่ไว้แล้วว่าจะอยู่ฉลองวันเกิดท่าน อีกทั้งลึก ๆ ในใจเขายังอยากจะเชื่อว่าธูปเป็นแค่ความบังเอิญที่ผ่านมาแล้วก็จะผ่านไป แต่เร็นไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดผิด

จากมุมมืดของรถตู้สีดำฟิล์มทึบที่จอดห่างออกไปไม่กี่เมตร นัยน์ตาคมกริบของธูปจ้องมองผ่านกระจกไปยังร่างโปร่งและเด็กชายตัวน้อยอย่างไม่วางตา เขาเห็นเร็นที่ดูเหนื่อยล้าแต่ก็เข้มแข็งขึ้นกว่าเดิมเดินจูงมือน้องเทียนที่หัวเราะร่าเริงยามที่เร็นแวะซื้อไอศกรีมให้ที่ข้างทาง

"นั่นคือชีวิตของพวกเขาตลอด8ปีที่ไม่มีฉันซินะ"ธูปพึมพำเสียงเบา มือหนาลูบไล้ไปบนรูปถ่ายในมือที่เป็นภาพถ่ายรูปคู่ของเขาและเร็นสมัยคบกันตอนเรียนมหาวิทยาลัย เขายังเก็บของทุกชิ้นที่เร็นเคยให้เอาไว้เป็นอย่างดี

"จะให้เข้าไปรับตัวเลยไหมครับคุณธูป?"เลขาที่นั่งเบาะหน้าเอ่ยถาม

"ยัง...ฉันอยากรู้ว่าเขาใช้ชีวิตยังไง ลำบากแค่ไหนและมีไอ้หมาตัวไหนมันเข้ามาวอแวใกล้ ๆ เร็นหรือเปล่า"

ตกเย็น ณ สวนสาธารณะใจกลางเมืองที่เร็นพาน้องเทียนมาวิ่งเล่นก่อนกลับเข้าบ้านคุณยาย แสงแดดสีส้มรำไรทอดเงายาวไปบนสนามหญ้า เร็นนั่งมองลูกชายที่กำลังไล่จับผีเสื้ออย่างเพลิดเพลิน ในใจพยายามสลัดภาพใบหน้าของธูปเมื่อวานทิ้งไป

"น้ำครับมี้!"น้องเทียนวิ่งหอบแฮกกลับมาหา เร็นยิ้มบางๆพลางเปิดขวดน้ำให้ลูกชายดื่ม

"เหนื่อยไหมครับ? เดี๋ยวเราเดินไปซื้อขนมร้านนั้นแล้วกลับบ้านกันนะ"เร็นบอกพลางลูบเหงื่อที่ขมับให้ลูก

"โอเคครับ แต่ขอน้องเทียนวิ่งต่ออีกแป๊บนะครับ"

เร็นพยักหน้ารับลูกน้อยก่อนจะเริ่มเก็บของ ในขณะที่เร็นกำลังก้มลงเก็บของใส่กระเป๋า เขาก็รู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาจากทางพุ่มไม้ใหญ่ด้านหลัง เขารีบหันกลับไปมองทันที แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าและความสลัวของยามโพล้เพล้

หมับ!

"โอ๊ะ!"น้องเทียนที่กำลังวิ่งอยู่ชนเข้ากับใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงหัวมุมทางเดิน แต่ก่อนเด็กตัวน้อยจะล้มก้นจ้ำเบ้าก็ได้ฝ่ามือใหญ่คว้าตัวช่วยไว้ได้ก่อน

"ระวังหน่อยครับเด็กน้อย"เสียงทุ้มเข้มที่เร็นจำได้แม่นยิ่งกว่าอะไรดีดังขึ้น

เร็นรีบวิ่งเข้าไปหาลูกทันที ใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองรบ และก็เป็นอย่างที่คิดธูปยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดสูทที่ปลดกระดุมคอออกดูไม่เป็นทางการนัก เขากำลังประคองไหล่น้องเทียนไว้อย่างมั่นคง

"คุณ! คุณตามผมมางั้นเหรอ?"เร็นเข้าไปดึงตัวลูกมาไว้ข้างหลัง กางแขนปกป้องอย่างสัญชาตญาณ

ธูปไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงแต่ยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของเด็กชายที่ดูตกตะลึง

"ผมแค่มาเดินเล่น ไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอเร็นที่นี่เหมือนกัน ว่าแต่เด็กตัวน้อยด้านหลังของเร็นน่ารักดีนะ ชื่ออะไรอย่างนั้นเหรอ"

บรรยากาศรอบข้างพลันเย็นเยียบขึ้นมาทันทีในความรู้สึกของเร็น แม้ว่าแสงแดดสีส้มยามเย็นจะยังคงทาบทับอยู่บนผืนหญ้า แต่สายตาที่ธูปใช้มองลอดผ่านไหล่เขาไปยังน้องเทียนนั้นกลับทำให้เร็นสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

"ชื่อ...น้องเทียนครับ"เสียงเล็ก ๆ ดังลอดออกมาจากข้างหลังเร็น เด็กน้อยที่แววตาไร้เดียงสาเงยหน้ามองคุณลุงตัวสูงตรงหน้าด้วยความสงสัย ก่อนจะเอ่ยขอบคุณตามที่ผู้เป็นแม่เคยสอนยามเมื่อมีคนช่วยเหลือตัวเอง"ขอบคุณที่ช่วยไม่ให้เทียนล้มนะครับ"

"เทียน...ชื่อเพราะดีนะ" ธูปทวนชื่อนั้นช้า ๆ น้ำหนักของเสียงดูนุ่มนวลอย่างประหลาดจนเร็นต้องกระชับแขนที่กั้นลูกไว้แน่นขึ้น

"เรามีธุระต้องรีบไป ขอตัวนะครับ"เร็นรีบตัดบทพยายามเลี่ยงการสนทนา เขาไม่รอให้ธูปตอบรับ มือเรียวรีบคว้าข้อมือลูกชายแล้วออกเดินกึ่งวิ่งมุ่งหน้าไปยังทางออกของสวนสาธารณะทันที

ธูปไม่ได้ก้าวตามในทันที เขาเพียงแต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองแผ่นหลังของคนที่เขาคะนึงหามาตลอด8ปีที่กำลังพาลูกชายตัวน้อยเดินหนีเขาไปอย่างลนลาน มุมปากที่เคยยกยิ้มจาง ๆ ค่อย ๆ เลือนหายไป กลายเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน

"มี้ครับ คุณอาคนนั้นใจดีจัง มือคุณอาอุ่นเหมือนมี้เลย"น้องเทียนพูดพลางหันกลับไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ไกลออกไป

"อย่าหันไปมองครับน้องเทียน เดินเร็ว ๆ ลูก"เร็นกระซิบเสียงสั่น ในหัวมีแต่คำถามวนเวียนอยู่เต็มไปหมด ธูปโผล่มาที่นี่ได้ยังไง? บังเอิญงั้นเหรอ? ไม่มีทาง คนระดับธูปไม่มีทางมาเดินเล่นในสวนสาธารณะธรรมดา ๆ แบบนี้คนเดียวแน่

ขณะที่เร็นกำลังจะก้าวพ้นขอบรั้วสวนสาธารณะ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น เขาหยุดเดินแล้วหยิบมันขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ข้อความจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยปรากฏบนหน้าจอ

'ลูกชายคุณตาสวยเหมือนคุณเลยนะเร็น'

เร็นรู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุดกะทันหัน เขารีบหันกลับไปมองทางต้นไม้ใหญ่จุดเดิม แต่ธูปหายไปแล้วเหลือเพียงความว่างเปล่าและความสลัวของยามวิกาลที่กำลังคืบคลานเข้ามาปกคลุมเมืองหลวงแห่งนี้

หลังจากเหตุการณ์ที่สวนสาธารณะเร็นแทบจะไม่ได้ยินเสียงรอบข้างอีกเลย ในใจเขามีแต่ความหวาดกลัวที่ปนเปไปกับความสับสน เขาพาน้องเทียนกลับมาถึงบ้านหลังใหญ่ของคุณยายด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลนจนผู้เป็นบิดาและมารดาที่นั่งพักผ่อนอยู่ในห้องโถงต้องขมวดคิ้วมองแล้วเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

"อ้าว...ทำไมกลับกันมาเร็วจังล่ะเร็น แล้วนั่นทำไมหน้าตาตื่นแบบนั้น"คุณแม่ของเร็นทักขึ้น พลางอ้าแขนรับหลานชายตัวน้อยที่วิ่งเข้าไปกอด

ส่วนเร็นที่โดนถามแบบนั้นก็พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ เขาเม้มปากแน่นก่อนจะตัดสินใจพูดสิ่งที่คิดมาตลอดทางกลับบ้าน

“คุณแม่ครับ เร็นว่าเร็นอาจจะต้องพาน้องเทียนกลับต่างจังหวัดคืนนี้เลย”

คำพูดนั้นทำให้พ่อของเร็นที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ถึงกับวางมันลงแล้วเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาจริงจัง จนผู้เป็นแม่ต้องรีบเอ่ยห้ามสามีแล้วหันไปถามหาเหตุผลกับลูกชาย

"พูดอะไรน่ะเร็น พรุ่งนี้ก็วันเกิดแม่เขาแล้วนะ ลูกรับปากไว้แล้วว่าจะอยู่ฉลอง"

"คุณใจเย็น ฟังคำอธิบายของลูกก่อน ว่ายังล่ะเร็นมีอะไรถึงต้องรีบกลับอย่างนั้นเหรอ"

"คือพอดีทางอพาร์ทเมนท์ที่นู่นมีปัญหาด่วนน่ะครับแม่"เร็นโกหกคำโต หัวใจเต้นรัวจนกลัวว่ามันจะหลุดออกมาข้างนอก"คนดูแลโทรมาบอกว่าท่อประปาหลักแตก แล้วน้ำไหลท่วมห้องพักหลายห้องเลย เร็นต้องรีบกลับไปจัดการเรื่องประกันและคุยกับผู้เช่าเองครับ ถ้าช้ากว่านี้กลัวเรื่องจะใหญ่โต"

"ให้คนดูแลจัดการไปก่อนไม่ได้เหรอ หรือจะให้พ่อส่งคนของพ่อไปช่วยดูแลให้?"ผู้เป็นบิดาเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะปกติเร็นเป็นคนใจเย็นและวางแผนงานไว้รอบคอบเสมอ แต่ครั้งนี้ลูกชายของเขากลับมีท่าทีลุกลี้ลุกลนแปลก ๆ เหมือนกับว่ากลัวอะไรสักอย่าง

"ไม่ได้ครับพ่อ เรื่องสัญญากับการชดเชยค่าเสียหายมันละเอียดอ่อน เร็นไม่อยากให้ลูกค้าเสียความรู้สึก"เร็นรีบตัดบท พลางหลบสายตาคมของพ่อที่เหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงความกังวลที่เขาซ่อนไว้"น้องเทียนครับ ไปเก็บของเล่นใส่กระเป๋านะลูก เราต้องกลับบ้านเราตอนนี้เลย"

"อ้าว...ไม่รอเป่าเค้กคุณยายเหรอครับมี้?"เด็กชายถามด้วยสีน่าเสียดาย จนใจผู้เป็นแม่กระตุกวูบรู้สึกผิดที่ทำแบบนี้

"เดี๋ยวเราค่อยส่งของขวัญมาให้คุณยายทีหลังนะครับคนดี มี้มีงานด่วนจริง ๆ "เร็นพยายามเร่งมือเก็บของอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนจ้องมองอยู่ตลอดเวลาทำให้เขาไม่อาจทนอยู่ในเมืองหลวงนี้ได้แม้แต่วินาทีเดียว