บทนำ

บทนำ

 "ที่ไอ้หมอนั้นมันพูดว่าพ่อแม่ของเร็นจะให้ไปเรียนต่อต่างประเทศกับมัน มันหมายความว่ายังไงกันแน่เร็น"

เสียงทุ้มของ ธูป หรือ ธนวัฒน์ เหมารกรณ์ นักศึกษาคณะบริหารปี4เอ่ยถามแฟนหนุ่มวัยเดียวกันที่คบหากันมาตั้งแต่เรียนปีหนึ่งอย่าง เร็น หรือ ทิพย์กมล วรพัฒน์ ที่ในตอนนี้ยืนนิ่งอึ้งเม้มปากแน่นไม่ยอมตอบกลับคำถามของแฟนหนุ่มสักที นั้นยิ่งทำให้ธูปรู้สึกโมโหหนักเข้าไปอีกที่เห็นแฟนไม่ยอมอธิบายอะไรออกมา

"...."

"ทำไมเอาแต่ยืนเงียบแบบนี้วะเร็น ตกลงเรื่องที่ไอ้เหี้ยนั้นมันพูดคือความจริงอย่างนั้นเหรอ"

ธูปถามขึ้นอีกครั้ง แต่ทว่าน้ำเสียงในครั้งนี้ของธูปมันแฝงไปด้วยความโมโห ยิ่งแฟนหนุ่มของเขาเอาแต่ก้มหน้าเงียบไม่ได้เอ่ยปฏิเสธแต่อย่างใด มันยิ่งทำให้เขาโมโหมากขึ้นไปอีก เพราะนั้นมันหมายความว่าสิ่งที่ไอ้หมอนั้นไอ้คนที่มันชอบแฟนของเขามันคือความจริง

"มันคือเรื่องจริงพวกท่านอยากให้เร็นไปเรียนต่อโทที่ต่าง...."เร็นเงยหน้ามาอธิบายคนรักด้วยแววตาสั่นไหว แต่ทว่าเอ่ยอธิบายยังไม่ทันจบคนตัวสูงตรงหน้าก็โยนคำถามอันแสนจุกอกแทรกกลับมาซะก่อน

"คิดจะบอกกันเมื่อไหร่...เร็นคิดจะบอกธูปที่เป็นผัวของเร็นเมื่อไหร่วะ"

"...เร็นตั้งใจจะบอกธูปนะ แต่ว่าเร็นแค่ยังหาจังหวะไม่ได้"กว่าจะหาเส้นเสียงของตัวเองเจอเร็นก็ใช้เวลาไปหลายวินาที ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงแผ่วเบาพร้อมก้มหน้าหลบสายตาคมที่จ้องมองมายังตัวเองด้วยแววตาเศร้าเสียใจ พลันนัยน์ตากลมเองก็เริ่มเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา 

เร็นไม่ได้ตั้งใจจะปกปิดเรื่องที่พ่อแม่ของเขาตั้งใจจะส่งไปเรียนต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศสักนิด แต่เพียงแค่ว่าเขายังหาโอกาสบอกธูปไม่ได้ก็เท่านั้น ด้วยเพราะช่วงนี้พวกเขาต่างก็พากันยุ่งวุ่นวายกับการทำเรื่องจบ ไหนจะช่วงนี้เหมือนว่าธูปจะมีเรื่องเครียดอยู่ตลอดเวลาอีก ไหนจะร่างกายของตัวเขาเองที่ช่วงนี้ไม่รู้ว่าเป็นอะไรถึงได้รู้สึกหน้ามือและอ่อนเพลียอยู่บ่อยครั้ง ทำให้เขาเลือกที่จะเก็บเรื่องนี้เอาไว้เสียก่อน

อีกอย่างเรื่องเรียนต่อโทที่ต่างประเทศเร็นเองก็ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะไปสักหน่อย เขาเลยตัดสินใจว่าจะพูดเรื่องนี้กับธูปหลังฉลองเรียนจบกัน แต่ไม่คิดว่าบาสลูกชายเพื่อนแม่จะเอาเรื่องเรียนต่อปริญญาโทมาพูดโพนทะนาแบบนี้แถมยังมาหาว่าเร็นจะไปเรียนต่อที่นู่นด้วยอีก ทั้งที่ตัวของเร็นยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะไปเลยด้วยซ้ำ

"ไม่รอบอกตอนที่ไปเรียนต่อกับมันแล้วเลยล่ะ"เสียงทุ้มพูดกลับมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อแกรมไม่พอใจ

นัยน์ตาคมจ้องมองคนรักเต็มไปด้วยความเสียใจ ธูปเสียใจ เสียใจที่คนรักของเขาไม่ยอมบอกเรื่องสำคัญขนาดนี้กับเขา แต่เขากลับรับรู้เรื่องนี้จากปากของคนอื่น แถมคนอื่นที่ว่ายังเป็นคนที่มันชอบและพยายามจะแย่งเร็นไปจากเขาหลายครั้งต่อหลายครั้ง มิหนำซ้ำครอบครัวของมันยังสนิทสนมกับครอบครัวของเร็นอีก ส่วนตัวของเขาครอบครัวของเร็นแลดูจะกีดกันเสียด้วยซ้ำ

แบบนี้จะไม่ให้เขาน้อยใจหรือคิดมากได้อย่างไรกัน คนรักของเขาจะไปอยู่ห่างไกลจากเขาเลยนะ อีกทั้งธูปไม่รู้เลยว่าถ้าเขาไปขอพ่อไปเรียนต่อโทกับคนรักของเขาพ่อจะอนุญาตหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ตระกูลเขาก็ดันมีปัญหากับคู่แข่งอีก 

ซ้ำร้ายช่วงนี้พ่อของเขายังบอกให้ระวังตัวและขอให้ออกห่างจากเร็นสักพัก เพราะดูเหมือนว่าพวกนั้นมันจะเล่นสกปกอาจจะลอบทำร้ายเขาได้ และถ้าพวกมันรู้ว่าเร็นเป็นคนรักของเขาพวกมันก็อาจจะทำร้ายเร็นไปด้วยก็ได้

แม่งมีแต่ปัญหา

"ธูปมันไม่ใช่อย่างนั้นนะ เร็นตั้งใจจะบอกเรื่องนี้กับธูปจริง ๆ นะ"

"พอเถอะเร็น ธูปไม่อยากฟังอะไรแล้ว"ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นลูบใบหน้าของตัวพร้อมกับปาดน้ำตาที่กำลังไหลลงอาบแก้มทิ้ง ก่อนจะหมุนตัวหันหลังให้คนรักพร้อมกับเอ่ยพูดต่อด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อนแล้วก้าวเดินจากไป ปล่อยให้เร็นยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้นคนเดียว

"ธูป..."

"ช่วงนี้เราห่างกันเถอะเร็น...ธูปขออยู่คนเดียวสักพักนะ"

"ดะ เดี๋ยวธูป ธูปฟังเร็นก่อน ธูปอย่าพึ่งไปธูป โอ๊ย!"

ไม่แม้แต่จะฟังคำร้องเรียกหรือหันมามองคนร่างบางที่ร้องขึ้นอย่างเจ็บปวดยามเมื่อสะดุดล้มเข่ากระแทกพื้นจนได้เลือด นัยน์ตากลมโตมองตามแผ่นหลังกว้างที่เริ่มเดินห่างออกไปจนไกลสายตา พลันไม่นานหยาดน้ำสีใสก็ไหลลงอาบแก้มนวลทั้งสองข้างพร้อมกับเสียงสะอื้นเบา ๆ 

"ฮึก ไม่คิดจะฟังกันเลย" 

หลังจากวันยื่นจบการศึกษาในวันนั้น วันเวลาก็ผ่านมาเกือบจะครบอาทิตย์แล้วที่เร็นพยายามติดต่อหาธูป แต่ไม่ว่าเขาจะทักหาหรือโทรหาเท่าไหร่ ธูปก็ไม่ตอบหรือรับสายของเขาเลย จนตอนนี้เร็นไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว อีกทั้งสองสามวันมานี้พ่อแม่ของเร็นยิ่งมาเร่งเอาคำตอบเรื่องไปเรียนต่อต่างประเทศ ทำให้ตัวของเร็นยิ่งเครียดเข้าไปใหญ่

ท้ายที่สุดในวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เร็นต้องให้คำตอบกับพ่อแม่ของเขาแล้ว และตัวเร็นเองก็ตั้งใจว่าจะปฏิเสธ ทว่าก่อนที่จะได้เดินไปบอกคำตอบกับผู้เป็นบิดาและมารดา โทรศัพท์มือถือของเขาก็ได้รับข้อความหนึ่งที่ทำให้เร็นต้องตัดสินใจจากธูปไปข้อความที่ว่า....เลิกทำตัวน่ารำคาญสักที

"เร็นตกลงที่จะไปเรียนต่อโทครับ แต่ว่าเร็นขอเลือกเองนะครับว่าเร็นจะไปเรียนต่อโทที่ไหน"ร่างบางตอบตกลงทั้งน้ำตา มือสั่นเทาขณะกำโทรศัพท์ที่เพิ่งปรากฏข้อความขับไสไล่ส่งจากคนที่เขาเรียกขานว่าคนรักเป็นครั้งสุดท้าย

โดยที่เร็นไม่รู้เลยว่าในนาทีเดียวกันนั้น ณ ห้องฉุกเฉินห่างออกไปหลายกิโลเมตร ร่างของธูปกำลังถูกปั๊มหัวใจอย่างสุดกำลังจากอุบัติเหตุรถคว่ำ...เส้นทางของคนสองคนที่เคยขนานกัน บัดนี้ถูกตัดขาดออกจากกันโดยสิ้นเชิง เหลือทิ้งไว้เพียงสายใยเล็ก ๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นในครรภ์ของเร็นอย่างเงียบเชียบ