MasukShare
ตอนที่ 1 พลาดพลั้ง
Terakhir Diperbarui:
2026-02-13 06:42:12ภายในห้องที่มืดมิดของโรงแรมแห่งหนึ่ง ร่างสองร่างเคลื่อนไหวเป็นจังหวะประสานกัน เสียงของเตียงที่สั่นไหวขานรับเสียงร้องครวญครางอย่างสุขสมของชายหญิงคู่หนึ่ง
เว่ยหวั่น หญิงสาววัยยี่สิบสองปีที่เพิ่งมีสัมพันธ์กับผู้ชายครั้งแรก เธอขยับเรือนร่างรุ่มร้อนตามแรงที่ชายหนุ่มถาโถมใส่
กิจกรรมที่ร้อนแรงนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เวลาเกือบเที่ยงคืนจนถึงรุ่งสาง เว่ยหวั่นนอนพักจนเริ่มมีแรงจึงแง้มผ้าม่าน ให้แสงไฟจากภายนอกลอดผ่านหน้าต่างเข้าสู่ห้อง เธอมองหาเสื้อผ้าของตัวเองที่กองสะเปะสะปะบนพื้น จากนั้นก็หยิบมาสวมใส่แล้วออกจากห้องอย่างเงียบกริบ
ก่อนจะจากไป เธอปรายตามองเห็นแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เพิ่งมีสัมพันธ์ด้วยกันมาหมาดๆ เห็นแผ่นหลังของเขามีรอยสักเป็นรูปดวงตาหนึ่งข้างที่ดุร้าย
ร่างบางพลันสะดุ้งด้วยความตกใจ เธอรีบเปิดประตูออกจากห้อง ทิ้งร่างของชายหนุ่มให้นอนหลับไม่รู้เรื่องบนเตียง
พลาดมีครั้งแรกกับผู้ชายแปลกหน้า ต้องรีบออกจากห้องนี้โดยเร็ว
ไม่นานนักชายหนุ่มบนเตียงก็ลืมตาขึ้น มือหนายกขึ้นนวดบริเวณหัวคิ้วและขมับด้วยความงุนงง เมื่อได้สติเต็มที่ก็ลุกขึ้นจากเตียงไปอาบน้ำ แล้วออกจากห้องไปหาลูกน้องของตน
“จ่ายเงินให้ผู้หญิงเมื่อคืนหรือยัง”
หวังเจิ้น ชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าหล่อคมเข้มนัยน์ตาหงส์ อายุยี่สิบเจ็ดปีเอ่ยถามสวี่เหยาเลขาของตน
“เอ่อ” สวี่เหยาหลบสายตา ท่าทางกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
“ผู้หญิงที่จ้างมากลับไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วครับ คือ ท่านประธานเข้าผิดห้อง”
สวี่เหยาเม้มริมฝีปากก่อนตอบตามความจริง
“หืม” ชายหนุ่มนัยน์ตาหงส์เลิกคิ้วประหลาดใจ
“ไปหาตัวให้เจอ แต่ถ้าไม่เจอก็ปล่อยตามนั้น”
เขาไม่ใช่คนที่ไม่รับผิดชอบ เมื่อคืนเผลอดื่มเครื่องดื่มที่ผสมยาปลุกเซ็กส์ เขาจึงต้องรีบหาหญิงอื่นมาร่วมห้อง ไม่ยอมตกหลุมพรางที่แฟนสาววางไว้
เขาคบหยางลี่ลี่ บุตรสาวประธานหยางผิงเจ้าของบริษัท YP ตามที่มารดาจัดหาให้ โดยที่ให้สถานะเป็นแฟนสาว แต่ไม่มีการรักใคร่ดูแลอย่างที่คนรักควรมี
ดังนั้นเมื่อตนเองจะถูกรวบหัวรวบหาง เขาจึงให้สวี่เหยาหาหญิงสาวมาเพื่อปลดปล่อยจนกว่ายาจะหมดฤทธิ์
คิดไม่ถึงว่า เขากลับเข้าห้องผิดจนมีสัมพันธ์กับผู้หญิงที่ไม่รู้จักชื่อและหน้าตา
มีเพียงรูปร่างและความอบอุ่นของเธอเท่านั้นที่เขารับรู้และได้สัมผัสทุกซอกทุกมุม
แค่ครั้งเดียวก็จำได้ไม่รู้ลืม
เว่ยหวั่นวิ่งออกจากโรงแรมทั้งที่เสื้อผ้าทรงผมยังไม่ได้จัด ดีที่ช่วงเวลาที่เธอออกมายังเช้ามาก บริเวณล็อบบี้และหน้าโรงแรมจึงแทบไม่มีคน
“หึ”
เสียงแหลมเล็กออกจากปากหญิงสาวคนหนึ่งที่ใส่หมวกใบใหญ่นั่งอยู่ในรถหรูที่จอดหน้าโรงแรม
“นางเว่ยหวั่น สุดท้ายก็เสียตัวอย่างไร้ค่า”
มือเรียวของหญิงผู้นั้นกดอัดคลิปที่เว่ยหวั่นวิ่งออกจากโรงแรมในสภาพที่ไม่เรียบร้อยได้ชัดเจน
“มีคลิปตอนเข้าห้อง กับคลิปออกจากห้องและตอนออกจากโรงแรม แค่นี้ก็เรียบร้อย”
……..
สามวันถัดมา งานเลี้ยงวันเกิดที่โรงแรม JL
งานเลี้ยงวันเกิดของท่านประธานเมิ่งซาน ผู้บริหารบริษัทเทียนซาน บริษัทผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้ารายใหญ่ของเมืองหนานอัน นั่งยิ้มแย้มบนโต๊ะรอรับแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน
“เว่ยหวั่น มานี่สิ” เมิ่งซานเรียกหญิงสาวหน้าตาสะสวยให้ไปหา
มีชายวัยกลางคนเดินตามหลังหญิงสาวด้วยความนอบน้อม
“ประธานเมิ่ง” เขาเอ่ยทักทาย
“ประธานเว่ยเกรงใจไปแล้ว อีกไม่นานเราก็จะได้ดองเป็นเครือญาติกัน ผมขอลูกสาวคุณมาเป็นสะใภ้นะ”
เมิ่งซานหัวเราะชอบใจ
“มิได้ๆ เป็นเกียรติของครอบครัวของเรามากครับ”
เว่ยหลินตอบพร้อมกับเรียกหญิงสาวอีกคนมาแนะนำตัว
“นี่คือเว่ยหลัน ลูกสาวผมอีกคนครับ”
บุรุษแนะนำด้วยน้ำเสียงประหม่า บุตรสาวที่เกิดจากภรรยานอกสมรส ทั้งยังมีอายุไล่เลี่ยกับบุตรสาวคนโต เขาย่อมรู้สึกกระดากอายเป็นธรรมดา
เมิ่งซานมองเว่ยหลัน เขาไม่ได้ตอบสิ่งใด ได้แต่พยักหน้าตอบรับ
“ได้ยินชื่อเสียงของคุณลุงเมิ่งมานานแล้ว ครั้งนี้ได้เจอ เป็นเกียรติของหลันหลันมากเลยค่ะ”
หญิงสาวยิ้มพลางพูดน้ำเสียงประจบ
“อวิ่นเฉินรับแขกอยู่อีกฝั่ง ไปหาเขาสิ”
เมิ่งซานไม่ตอบเว่ยหลัน แต่หันไปพูดกับเว่ยหวั่นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ค่ะ” หญิงสาวรับคำ ก่อนเดินไปหาคู่หมั้นของตน
มองเห็นเมิ่งอวิ่นเฉินในระยะไกล ในใจของเว่ยหวั่นก็สั่นไหว เธอรู้ว่าได้ทำผิดต่อเขา แต่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มต้นพูดอย่างไร
“หวันหวั่น”
เมิ่งอวิ่นเฉินหันมองราวกับรู้ว่าเธอกำลังเดินไปหา เขากวักมือเรียกด้วยความดีใจ
เว่ยหวั่นยืนต้อนรับแขกกับเมิ่งอวิ่นเฉินได้ไม่นานนัก พิธีกรบนเวทีก็เริ่มกล่าวเปิดงาน
จอโปรเจคเตอร์ฉายคลิปที่ประธาน ผู้อำนวยการตลอดจนผู้บริหารของแต่ละบริษัทในเครือกล่าวอวยพรเมิ่งซาน สายตาของทุกคนในงานล้วนมองไปที่จอด้วยความชื่นชม
เมื่อถึงคลิปสุดท้าย แต่ละคนที่มองหน้าจอก็เริ่มมีสีหน้ากระอักกระอ่วน
ในคลิปเป็นภาพของเว่ยหวั่นเดินโซเซเข้าห้องพักในโรงแรมแห่งหนึ่ง ก่อนที่จะมีชายหนุ่มที่เห็นหน้าคร่าตาไม่ชัดเจนเปิดประตูตามเข้าไปในห้อง
คลิปถูกเร่งให้เร็วจนเห็นว่าทั้งคืนนั้น ชายหนุ่มไม่ได้ออกจากห้อง แต่กลับอยู่ร่วมห้องกับเว่ยหวั่นทั้งคืน จนถึงเวลาตีห้ากว่าประตูห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง เว่ยหวั่นออกมาจากห้องด้วยสภาพที่ผมเผ้ายุ่งเหยิง ทั้งยังแต่งกายไม่เรียบร้อย
เดาได้ไม่ยากว่าเมื่อคืนเธอผ่านอะไรมาบ้าง
“อวิ่นเฉิน”
เว่ยหวั่นหน้าซีด มือเล็กคว้ามือใหญ่ของคู่หมั้นตน
แต่พอสัมผัสก็ถูกสะบัดจนหลุด เธอสังเกตเห็นว่าร่างกายของเขาสั่นด้วยความโกรธ
“ไปเถอะ ฉันไม่อยากเจอหน้าเธออีก”
เมิ่งอวิ่นเฉินสูดหายใจลึก เขาพูดสั้นๆ แล้วก็เดินหันหลังจากไป
ทุกสายตาหันมามองที่คู่หนุ่มสาว สายตาแต่ละคนมีทั้งสงสารเมิ่งอวิ่นเฉินและเหยียดหยามดูแคลนเว่ยหวั่น
ยังไม่ทันที่เว่ยหวั่นจะกล่าวสิ่งใด เว่ยหลินก็มาคว้าแขนของเธอแล้วลากตัวเธอออกจากงานทันที
ทิ้งให้เว่ยหลันเป็นตัวแทนของตนอยู่ในงานจนจบ
Bab terbaru
คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวของท่านประธาน ตอนที่ 8 เข้าโรงพยาบาล
บริษัทหวังเซิ่ง “ถ้าทำงานเสร็จแล้วจะกลับก่อนก็ได้นะครับ”สวี่เหยาถือแฟ้มเอกสารมายื่นให้กับเว่ยหวั่น “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันคงอยู่เตรียมงานของพรุ่งนี้ด้วย”เว่ยหวั่นยิ้มตอบ เธอชำเลืองสายตามองเข้าไปในห้องทำงานของประธาน เห็นว่าหวังเจิ้นยังคงนั่งทำงานสีหน้าเคร่งเครียด แล้วอย่างนี้เลขาอย่างเธอจะกลับก่อนได้อย่างไร แต่เมื่อใกล้เวลาหนึ่งทุ่ม หญิงสาวยังไม่เห็นทีท่าว่าหวังเจิ้นและสวี่เหยาจะกลับสักที เธอจึงตัดสินใจไม่รอ เก็บกระเป๋ากลับพร้อมกับชิงหยาฉินเพื่อนร่วมงานที่เพิ่งทำงานเสร็จ ขณะที่เธอรอข้ามถนนหน้าบริษัทก็มีรถสีขาวคันใหญ่มาจอดเทียบข้างหน้า กระจกรถถูกลดลงมองเห็นคนขับรถได้ชัดเจน “หวันหวั่นขึ้นรถสิ เดี๋ยวผมไปส่ง”เมิ่งอวิ่นเอินน้องชายของเมิ่งอวิ่นเฉินส่งเสียงเรียก เมื่อเห็นว่าเธอลังเลใจเขาจึงพูดเร่ง “รถหลังบีบแตรแล้ว ขึ้นรถเถอะ จะได้คุยกันด้วย” เว่ยหวั่นที่รอจะข้ามถนนเมื่อเจอสถานการณ์เช่นนี้เธอจึงยอมขึ้นรถของเมิ่งอวิ่นเอิน ถ้าเธอไม่ขึ้นรถคงติดเป็นทางยาว เป็นเวลาเดียวกันกับรถคันสีดำขับออกมาจากบริษัท เจ้าของรถเห็นภาพนี้
คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวของท่านประธาน ตอนที่ 7 เริ่มสนิท
บริษัทหวังเซิ่งหวังเจิ้นมาถึงบริษัทตั้งแต่เช้า เมื่อเข้ามาในห้องทำงานก็เห็นเว่ยหวั่นกำลังจัดกองเอกสารอย่างตั้งใจเขาเดินเข้าไปถึงข้างหลังเธอ ห่างเพียงไม่กี่ก้าว แต่เธอก็ยังไม่รู้สึกตัวชายหนุ่มยืนอมยิ้ม รอดูตอนเธอสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นว่าเขาอยู่ในห้องในระหว่างที่เขายืนรออยู่นั้น เว่ยหวั่นก็เดินถอยหลังจนมาชนร่างกำยำของเขา“อุ๊ย”หญิงสาวอุทานด้วยความตกใจ ร่างบางที่ชนตั้งหลักไม่อยู่ เมื่อเห็นว่าจะล้มเธอจึงคว้าแขนของหวังเจิ้นตามสัญชาตญาณชายหนุ่มรีบคว้าตัวเธอมาอยู่ในอ้อมแขน ถ้าไม่ทำเช่นนี้มีหวังคงได้ลงไปนอนกองกับพื้นทั้งคู่เรือนร่างอวบอิ่มอยู่ในอ้อมแขนเขาอีกครั้ง หวังเจิ้นรับรู้ถึงความนุ่มเด้งของหญิงสาว มือก็รีบผลักเธอให้ออกห่างจากตัวด้วยความไวอยู่ในท่านี้นานไม่ได้ เดี๋ยวของขึ้นเขากระแอมแก้เขิน“เลขาเว่ยออกไปทำงานเถอะ”“ขอโทษค่ะ” เว่ยหวั่นพูดพลางรีบออกจากห้องใช่แน่ๆ ท่านประธานไม่ชอบผู้หญิง ก็ดีนะ จะได้ทำงานกับเขาอย่างสบายใจหญิงสาวคิดแล้วก็อมยิ้มอารมณ์ดี“ฉันต้องอยู่ให้ห่างจากเลขาเว่ย” หวังเจิ้นพึมพำกับตัวเองแล้วทำไมไม่เอามาใกล้เลยล่ะ ในเมื่อมีความรู้สึกแบบนี้ความคิดบางอย่างแล่นเข้า
คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวของท่านประธาน ตอนที่ 6 ช่วยแก้ปัญหา
หลังจากที่พูดคุยธุระกับคนที่ต้องการจนเสร็จ หวังเจิ้นนั่งนิ่งเงียบข้างหญิงสาวทั้งสองได้ไม่นาน เจียงเหวินเหวินก็ปลีกตัวไปเป็นพิธีกรงานประมูลบนเวที ส่วนหยางลี่ลี่ก็พุ่งตัวไปรอชมของที่นำมาประมูลด้วยความสนใจ หวังเจิ้นจึงอาศัยโอกาสนี้รีบจูงมือของเว่ยหวั่นกลับทันที “เร็วๆ รีบกลับก่อนที่จะมีคนมาอีก” เว่ยหวั่นเดินตามบุรุษร่างสูง เธอใส่รองเท้าส้นสูงก้าวเท้าได้ทีละสั้นๆ ส่วนเขาก้าวขาหนึ่งครั้งเท่ากับเธอต้องก้าวเท้าสองถึงสามครั้ง เธอพยายามเดินให้ทันเขาจนมาถึงประตูทางเข้าโรงแรม ก็สะดุดเข้ากับขอบประตูจนเซและจะล้มลง หวังเจิ้นที่จูงมือเธออยู่รวบร่างอวบอิ่มเข้าสู่อ้อมแขน หน้าอกแนบหน้าอก หน้าท้องแนบหน้าท้อง สะโพกกลมกลึงเต็มฝ่ามือ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เธอใช้ลอยเข้าจมูกเขา ความนุ่มนิ่มอวบอิ่มของเธอเขาสัมผัสได้อย่างชัดเจน ชายหนุ่มรีบปล่อยหญิงสาวออกทันใด เขาเดินไปที่รถให้สวี่เหยาเรียกรถแท็กซี่และนั่งไปส่งเว่ยหวั่นที่บ้าน ส่วนเขาขับรถกลับบ้านคนเดียว กลิ่นและสัมผัสเช่นนี้ทำให้เขาคิดถึงคืนนั้นเมื่อสามปีก่อน ความรู้สึกเข้ามาสู่จิต
คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวของท่านประธาน ตอนที่ 5 งานเลี้ยงดินเนอร์
บนรถยนต์สีดำคันหรู“ไปร้านชุดของคุณเยี่ย”หวังเจิ้นบอกกับสวี่เหยาที่กำลังขับรถโดยมีเว่ยหวั่นนั่งอยู่ข้างคนขับเมื่อถึงร้านชุดดังกล่าว หวังเจิ้นก็เรียกเว่ยหวั่นลงจากรถ“คุณตามผมมา” เขาพูดแล้วก็เดินนำเข้าร้านเยี่ยซูหัว เจ้าของร้านออกมาทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“ประธานหวัง”สายตาเธอเหลือบมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านข้างเขา“คุณผู้หญิงสวยมากเลยค่ะ รับรองว่างานพรุ่งนี้จะสวยเด่นที่สุดในงาน”เธอรีบจูงมือเว่ยหวั่นเข้าไปลองชุด ปล่อยให้หวังเจิ้นและสวี่หยางนั่งรออยู่โซฟาด้านนอกเว่ยหวั่นเห็นเยี่ยซูหัวเลือกชุดให้เธอลองสวมหลายชุดก็รีบพูดขึ้น“คุณเยี่ยคะ ฉันไปงานในฐานะเลขา เป็นผู้ติดตาม ขอเป็นชุดธรรมดาเรียบๆ ก็พอค่ะ ไม่อยากเด่นกว่าแขกในงาน”“ไม่ได้หรอกค่ะ ถึงคุณจะเป็นเลขา แต่ก็เป็นเลขาประธานหวัง แต่งเรียบๆ ไม่ได้ ต้องสวยหรูให้เจ้านายนะคะ จะได้ไม่อายคนอื่นเขา”เยี่ยซูหัวตอบพลางหัวเราะ“คุณลองทีละชุด และออกไปให้ประธานหวังเลือกด้วยตัวเองดีกว่าค่ะ”เว่ยหวั่นถอนหายใจ เธอลองชุดทั้งเดรสสายเดี่ยว เกาะอก แล้วออกไปให้หวังเจิ้นดูชายหนุ่มที่นั่งอ่านนิตยสารละสายตาจากหน้าหนังสือเงยหน้าดูหญิงสาวที่เดินออกมาเห็นสตรี
คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวของท่านประธาน ตอนที่ 4 เริ่มทำงาน
คอนโด A ใจกลางเมือง“เป่าเปา หม่าม้ามาแล้ว”เว่ยหวั่นหอบถุงใส่อาหารพะรุงพะรังกลับคอนโด มีเด็กชายแก้มป่องวิ่งออกมาต้อนรับ“หม่าม้าไปไหนมา อี้อี้คิดถึง”“หม่าม้าไปทำงานจ้ะ มีของกินมาฝากเป่าเปากับน้าเฉิงเยอะแยะเลย”เธอเดินเอาของไปวางบนโต๊ะ มือเรียวหยิบถุงขนมแกะให้เว่ยหลินอี้ด้วยความว่องไว“ขอบคุณครับ”เด็กชายตัวน้อยรับแล้วไปนั่งกินอย่างเอร็ดอร่อยบนโซฟา“ซื้อของกลับขนาดนี้ ได้งานแล้วใช่ไหมล่ะ”เฉิงม่านฉีเดินออกมาจากห้องครัว ในมือถือน้ำผลไม้มาสองขวด“ดื่มให้หายเหนื่อยก่อน แล้วเล่ามาซะดีๆ”เธอดึงเพื่อนมานั่งคุยที่โต๊ะอาหาร สายตาเหลือบมองเว่ยหลินอี้ที่กำลังจดจ่ออยู่กับการ์ตูนในโทรทัศน์“หา พรุ่งนี้ทำงานเข้าทำงาน เร็วมาก”เฉิงม่านฉีตาโตตกใจ บริษัทนี้ไม่ให้เวลาเตรียมตัวเลยสักนิด“เร็วสิดี จะได้มีเงินเข้าเร็วๆ” เว่ยหวั่นยิ้มดีใจ“จัดการคน ฉันว่านะ เรื่องผู้หญิงของประธานหวังแน่นอน ไม่งั้นเขาไม่สัมภาษณ์ด้วยตัวเองหรอก”เฉิงม่านฉีถือหลอดน้ำแกว่งไปมาพร้อมทำท่าทางวิเคราะห์“ก็น่าจะอย่างนั้นนะ” เว่ยหวั่นพยักหน้าเห็นด้วย“หวันหวั่นต้องลุยเต็มที่ อย่ายอมแพ้ล่ะ”เว่ยหวั่นเห็นท่าทางของเพื่อนสาวก็หัวเราะชอ
คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวของท่านประธาน ตอนที่ 3 รับสมัครเลขา
สามปีผ่านไปบริษัทหวังเซิ่งหวังเจิ้นที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ เขาไปดูแลบริษัทสาขาต่างประเทศ ประเทศละครึ่งปี กลับมาอีกทีก็ครบสามปีพอดี“ฉันมาพบประธานหวัง”เจียงเหวินเหวินแต่งกายอย่างสวยงามมารอพบหวังเจิ้นตั้งแต่เช้า“มาพบประธานหวังมีธุระอะไร”เสียงของหญิงสาวอีกคน ใบหน้าสวยหยิ่ง เดินเข้ามาพร้อมกับปรายตามองเจียงเหวินเหวินด้วยความดูแคลน“ไม่จำเป็นต้องมีธุระก็มาได้ ประธานหวังให้ฉันเข้าพบได้ตลอดเวลา”เจียงเหวินเหวินเชิดหน้าใส่หญิงสาวคนนั้น“หน้าด้าน”หยางลี่ลี่เอ่ย เธอเดินไปหาเลขาสาวหน้าห้องที่เพิ่งมาถึงบริษัท“ประธานหวังมาหรือยัง”เลขาสาวมองผู้หญิงทั้งสองคนด้วยความอึดอัด ไม่รู้ต้องแก้ไขปัญหาในสถานการณ์เช่นนี้อย่างไร“คุณหยางเข้าไปนั่งรอในห้องรับรองได้เลยค่ะ”เธอตอบเสียงสั่น สายตามองเจียงเหวินเหวินที่ส่งสายตากดดันมายังเธอ“คุณเจียงก็เข้าไปรอด้านในได้เช่นกันค่ะ”ได้ยินดังนั้นหญิงสาวสองคนก็รีบเข้าไปนั่งรอที่ห้องรับรองแขกด้านหน้าห้องประธาน เลขาคนเดิมยกกาแฟมาให้ทั้งสองแล้วรีบไปทันที“เธอมาหาหวังเจิ้นทำไม”หยางลี่ลี่ถาม ตาคู่สวยมองจ้องเจียงเหวินเหวินด้วยความไม่พอใจ“มารื้อฟื้นความทรงจำน่ะ”เจี
Anda juga akan menyukai
ลุ้นรักคุณแม่ตัวแสบ
ผู้แสวงหาชีวิตที่เป็นสุข60.0K Dibacaพันธะสัญญา วิวาห์ร้ายรัก
กวักทรัพย์เข้ากรุสมบัติ57.6K Dibacaรวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS2 (NC25+)
Chocolate lily 72.6K Dibacaเด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก55.8K Dibacaเสน่หาค่ำคืนนั้น
อิงวรา158 Dibacaนายหัวทมิฬ
คณานางค์110 Dibacaวันที่ฉันแท้ง เขาอยู่กับรักแรก
ตูตูเป่า74 Dibacaกรงรัก
ฝ้ายสีคราม202 Dibaca
