ตอนที่ 1 พลาดพลั้ง

ภายในห้องที่มืดมิดของโรงแรมแห่งหนึ่ง ร่างสองร่างเคลื่อนไหวเป็นจังหวะประสานกัน เสียงของเตียงที่สั่นไหวขานรับเสียงร้องครวญครางอย่างสุขสมของชายหญิงคู่หนึ่ง

เว่ยหวั่น หญิงสาววัยยี่สิบสองปีที่เพิ่งมีสัมพันธ์กับผู้ชายครั้งแรก เธอขยับเรือนร่างรุ่มร้อนตามแรงที่ชายหนุ่มถาโถมใส่

กิจกรรมที่ร้อนแรงนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เวลาเกือบเที่ยงคืนจนถึงรุ่งสาง เว่ยหวั่นนอนพักจนเริ่มมีแรงจึงแง้มผ้าม่าน ให้แสงไฟจากภายนอกลอดผ่านหน้าต่างเข้าสู่ห้อง เธอมองหาเสื้อผ้าของตัวเองที่กองสะเปะสะปะบนพื้น จากนั้นก็หยิบมาสวมใส่แล้วออกจากห้องอย่างเงียบกริบ

ก่อนจะจากไป เธอปรายตามองเห็นแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เพิ่งมีสัมพันธ์ด้วยกันมาหมาดๆ เห็นแผ่นหลังของเขามีรอยสักเป็นรูปดวงตาหนึ่งข้างที่ดุร้าย

ร่างบางพลันสะดุ้งด้วยความตกใจ เธอรีบเปิดประตูออกจากห้อง ทิ้งร่างของชายหนุ่มให้นอนหลับไม่รู้เรื่องบนเตียง

พลาดมีครั้งแรกกับผู้ชายแปลกหน้า ต้องรีบออกจากห้องนี้โดยเร็ว

ไม่นานนักชายหนุ่มบนเตียงก็ลืมตาขึ้น มือหนายกขึ้นนวดบริเวณหัวคิ้วและขมับด้วยความงุนงง เมื่อได้สติเต็มที่ก็ลุกขึ้นจากเตียงไปอาบน้ำ แล้วออกจากห้องไปหาลูกน้องของตน

“จ่ายเงินให้ผู้หญิงเมื่อคืนหรือยัง”

หวังเจิ้น ชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าหล่อคมเข้มนัยน์ตาหงส์ อายุยี่สิบเจ็ดปีเอ่ยถามสวี่เหยาเลขาของตน

“เอ่อ” สวี่เหยาหลบสายตา ท่าทางกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

“ผู้หญิงที่จ้างมากลับไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วครับ คือ ท่านประธานเข้าผิดห้อง”

สวี่เหยาเม้มริมฝีปากก่อนตอบตามความจริง

“หืม” ชายหนุ่มนัยน์ตาหงส์เลิกคิ้วประหลาดใจ

“ไปหาตัวให้เจอ แต่ถ้าไม่เจอก็ปล่อยตามนั้น”

เขาไม่ใช่คนที่ไม่รับผิดชอบ เมื่อคืนเผลอดื่มเครื่องดื่มที่ผสมยาปลุกเซ็กส์ เขาจึงต้องรีบหาหญิงอื่นมาร่วมห้อง ไม่ยอมตกหลุมพรางที่แฟนสาววางไว้

เขาคบหยางลี่ลี่ บุตรสาวประธานหยางผิงเจ้าของบริษัท YP ตามที่มารดาจัดหาให้ โดยที่ให้สถานะเป็นแฟนสาว แต่ไม่มีการรักใคร่ดูแลอย่างที่คนรักควรมี

ดังนั้นเมื่อตนเองจะถูกรวบหัวรวบหาง เขาจึงให้สวี่เหยาหาหญิงสาวมาเพื่อปลดปล่อยจนกว่ายาจะหมดฤทธิ์

คิดไม่ถึงว่า เขากลับเข้าห้องผิดจนมีสัมพันธ์กับผู้หญิงที่ไม่รู้จักชื่อและหน้าตา

มีเพียงรูปร่างและความอบอุ่นของเธอเท่านั้นที่เขารับรู้และได้สัมผัสทุกซอกทุกมุม

แค่ครั้งเดียวก็จำได้ไม่รู้ลืม

เว่ยหวั่นวิ่งออกจากโรงแรมทั้งที่เสื้อผ้าทรงผมยังไม่ได้จัด ดีที่ช่วงเวลาที่เธอออกมายังเช้ามาก บริเวณล็อบบี้และหน้าโรงแรมจึงแทบไม่มีคน

“หึ”

เสียงแหลมเล็กออกจากปากหญิงสาวคนหนึ่งที่ใส่หมวกใบใหญ่นั่งอยู่ในรถหรูที่จอดหน้าโรงแรม

“นางเว่ยหวั่น สุดท้ายก็เสียตัวอย่างไร้ค่า”

มือเรียวของหญิงผู้นั้นกดอัดคลิปที่เว่ยหวั่นวิ่งออกจากโรงแรมในสภาพที่ไม่เรียบร้อยได้ชัดเจน

“มีคลิปตอนเข้าห้อง กับคลิปออกจากห้องและตอนออกจากโรงแรม แค่นี้ก็เรียบร้อย” 

……..

สามวันถัดมา งานเลี้ยงวันเกิดที่โรงแรม JL

งานเลี้ยงวันเกิดของท่านประธานเมิ่งซาน ผู้บริหารบริษัทเทียนซาน บริษัทผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้ารายใหญ่ของเมืองหนานอัน นั่งยิ้มแย้มบนโต๊ะรอรับแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน

“เว่ยหวั่น มานี่สิ” เมิ่งซานเรียกหญิงสาวหน้าตาสะสวยให้ไปหา 

มีชายวัยกลางคนเดินตามหลังหญิงสาวด้วยความนอบน้อม

“ประธานเมิ่ง” เขาเอ่ยทักทาย

“ประธานเว่ยเกรงใจไปแล้ว อีกไม่นานเราก็จะได้ดองเป็นเครือญาติกัน ผมขอลูกสาวคุณมาเป็นสะใภ้นะ”

เมิ่งซานหัวเราะชอบใจ

“มิได้ๆ เป็นเกียรติของครอบครัวของเรามากครับ”

 เว่ยหลินตอบพร้อมกับเรียกหญิงสาวอีกคนมาแนะนำตัว 

“นี่คือเว่ยหลัน ลูกสาวผมอีกคนครับ”

บุรุษแนะนำด้วยน้ำเสียงประหม่า บุตรสาวที่เกิดจากภรรยานอกสมรส ทั้งยังมีอายุไล่เลี่ยกับบุตรสาวคนโต เขาย่อมรู้สึกกระดากอายเป็นธรรมดา

เมิ่งซานมองเว่ยหลัน เขาไม่ได้ตอบสิ่งใด ได้แต่พยักหน้าตอบรับ

“ได้ยินชื่อเสียงของคุณลุงเมิ่งมานานแล้ว ครั้งนี้ได้เจอ เป็นเกียรติของหลันหลันมากเลยค่ะ”

หญิงสาวยิ้มพลางพูดน้ำเสียงประจบ

“อวิ่นเฉินรับแขกอยู่อีกฝั่ง ไปหาเขาสิ”

เมิ่งซานไม่ตอบเว่ยหลัน แต่หันไปพูดกับเว่ยหวั่นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ค่ะ” หญิงสาวรับคำ ก่อนเดินไปหาคู่หมั้นของตน

มองเห็นเมิ่งอวิ่นเฉินในระยะไกล ในใจของเว่ยหวั่นก็สั่นไหว เธอรู้ว่าได้ทำผิดต่อเขา แต่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มต้นพูดอย่างไร

“หวันหวั่น”

เมิ่งอวิ่นเฉินหันมองราวกับรู้ว่าเธอกำลังเดินไปหา เขากวักมือเรียกด้วยความดีใจ

เว่ยหวั่นยืนต้อนรับแขกกับเมิ่งอวิ่นเฉินได้ไม่นานนัก พิธีกรบนเวทีก็เริ่มกล่าวเปิดงาน

จอโปรเจคเตอร์ฉายคลิปที่ประธาน ผู้อำนวยการตลอดจนผู้บริหารของแต่ละบริษัทในเครือกล่าวอวยพรเมิ่งซาน สายตาของทุกคนในงานล้วนมองไปที่จอด้วยความชื่นชม

เมื่อถึงคลิปสุดท้าย แต่ละคนที่มองหน้าจอก็เริ่มมีสีหน้ากระอักกระอ่วน

ในคลิปเป็นภาพของเว่ยหวั่นเดินโซเซเข้าห้องพักในโรงแรมแห่งหนึ่ง ก่อนที่จะมีชายหนุ่มที่เห็นหน้าคร่าตาไม่ชัดเจนเปิดประตูตามเข้าไปในห้อง

คลิปถูกเร่งให้เร็วจนเห็นว่าทั้งคืนนั้น ชายหนุ่มไม่ได้ออกจากห้อง แต่กลับอยู่ร่วมห้องกับเว่ยหวั่นทั้งคืน จนถึงเวลาตีห้ากว่าประตูห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง เว่ยหวั่นออกมาจากห้องด้วยสภาพที่ผมเผ้ายุ่งเหยิง ทั้งยังแต่งกายไม่เรียบร้อย

เดาได้ไม่ยากว่าเมื่อคืนเธอผ่านอะไรมาบ้าง

“อวิ่นเฉิน”

เว่ยหวั่นหน้าซีด มือเล็กคว้ามือใหญ่ของคู่หมั้นตน

แต่พอสัมผัสก็ถูกสะบัดจนหลุด เธอสังเกตเห็นว่าร่างกายของเขาสั่นด้วยความโกรธ

“ไปเถอะ ฉันไม่อยากเจอหน้าเธออีก”

เมิ่งอวิ่นเฉินสูดหายใจลึก เขาพูดสั้นๆ แล้วก็เดินหันหลังจากไป

ทุกสายตาหันมามองที่คู่หนุ่มสาว สายตาแต่ละคนมีทั้งสงสารเมิ่งอวิ่นเฉินและเหยียดหยามดูแคลนเว่ยหวั่น

ยังไม่ทันที่เว่ยหวั่นจะกล่าวสิ่งใด เว่ยหลินก็มาคว้าแขนของเธอแล้วลากตัวเธอออกจากงานทันที

ทิ้งให้เว่ยหลันเป็นตัวแทนของตนอยู่ในงานจนจบ