ตอนที่ 4 เริ่มทำงาน

คอนโด A ใจกลางเมือง

“เป่าเปา หม่าม้ามาแล้ว”

เว่ยหวั่นหอบถุงใส่อาหารพะรุงพะรังกลับคอนโด มีเด็กชายแก้มป่องวิ่งออกมาต้อนรับ

“หม่าม้าไปไหนมา อี้อี้คิดถึง”

“หม่าม้าไปทำงานจ้ะ มีของกินมาฝากเป่าเปากับน้าเฉิงเยอะแยะเลย”

เธอเดินเอาของไปวางบนโต๊ะ มือเรียวหยิบถุงขนมแกะให้เว่ยหลินอี้ด้วยความว่องไว

“ขอบคุณครับ”

เด็กชายตัวน้อยรับแล้วไปนั่งกินอย่างเอร็ดอร่อยบนโซฟา

“ซื้อของกลับขนาดนี้ ได้งานแล้วใช่ไหมล่ะ”

เฉิงม่านฉีเดินออกมาจากห้องครัว ในมือถือน้ำผลไม้มาสองขวด

“ดื่มให้หายเหนื่อยก่อน แล้วเล่ามาซะดีๆ”

เธอดึงเพื่อนมานั่งคุยที่โต๊ะอาหาร สายตาเหลือบมองเว่ยหลินอี้ที่กำลังจดจ่ออยู่กับการ์ตูนในโทรทัศน์

“หา พรุ่งนี้ทำงานเข้าทำงาน เร็วมาก”

เฉิงม่านฉีตาโตตกใจ บริษัทนี้ไม่ให้เวลาเตรียมตัวเลยสักนิด

“เร็วสิดี จะได้มีเงินเข้าเร็วๆ” เว่ยหวั่นยิ้มดีใจ

“จัดการคน ฉันว่านะ เรื่องผู้หญิงของประธานหวังแน่นอน ไม่งั้นเขาไม่สัมภาษณ์ด้วยตัวเองหรอก”

เฉิงม่านฉีถือหลอดน้ำแกว่งไปมาพร้อมทำท่าทางวิเคราะห์

“ก็น่าจะอย่างนั้นนะ” เว่ยหวั่นพยักหน้าเห็นด้วย

“หวันหวั่นต้องลุยเต็มที่ อย่ายอมแพ้ล่ะ”

เว่ยหวั่นเห็นท่าทางของเพื่อนสาวก็หัวเราะชอบใจ

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอแล้วนะ ตั้งแต่มีเป่าเปาฉันเข้มแข็งขึ้นมาก พร้อมขึ้นโรงพักได้ตลอดเวลา”

“โอ้ย สงสารตำรวจ อย่าได้ไปหาเรื่องทะเลาะกับใครถ้าไม่จำเป็นดีกว่า”

สองสาวหัวเราะและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

........

ผับเย่ไฉ่

ห้องรับรองแขกส่วนตัว

“ว่าไงคุณหวังเจิ้น ไม่ได้เจอหลายปีเลยนะ”

อู๋โม่เหยียน หนุ่มหล่อร่างสูงเจ้าของผับกล่าวกับเพื่อนสนิทด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“จำได้ว่านายเพิ่งไปหาฉันที่อังกฤษนะ”

หวังเจิ้นเดินเข้ามานั่ง สายตามองไปทั่วห้อง

“สาวสวยพวกนี้ฉันเรียกมาเอง เผื่อว่านายอยากจะ อื้ม ฮ่าฮ่า”

“ให้ออกไป” บุรุษที่เพิ่งเข้ามาเอ่ยเสียงราบเรียบ

อู๋โม่เหยียนอยากจะแซวเพื่อนของตนต่อ แต่เมื่อเห็นสีหน้าเย็นชาของเขาก็โบกมือไล่ผู้หญิงสามคนที่อยู่ในห้องให้ออกไป

“นายน่ะ ตั้งใจจะรักษาศีลหรือไง” เขาถอนหายใจพร้อมนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

“ไม่ถูกใจ”

หวังเจิ้นพูด มือหยิบแก้วไวน์ตรงหน้าขึ้นมาจิบ

“แล้วเจียงเหวินเหวินล่ะ ทำไมไม่ไปหาเธอ”

หวังเจิ้นส่ายศีรษะ เขานึกถึงครั้งที่ไปหาเจียงเหวินเหวิน เพียงแค่เขากอดเธอ ความรู้สึกที่ได้รับช่างแตกต่างกับผู้หญิงในคืนนั้นราวกับเป็นคนละคน

จะให้ทำต่อก็ไม่มีอารมณ์

หลังจากนั้นเขาจึงไม่ไปหาเธอตอนกลางคืนอีก

“ตอนนั้นคงเพราะฤทธิ์ยา อะไรอะไรถึงได้หอมหวาน”

อู๋โม่เหยียนทำท่าวิเคราะห์ สายตาเหลือบมองเพื่อนของตนเป็นระยะ

“ก็คงอย่างนั้น”

“นายรับเลขามาใหม่นี่” อู๋โม่เหยียนสายตาแพรวพราวเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที

“เอามาห้ามสองคนทะเลาะกัน” หวังเจิ้นพูดเสียงเรียบ

“เหอะ พรุ่งนี้ฉันไปแอบดูหน้าตาเลขาใหม่ดีกว่าว่าจะสวยขนาดไหน”

อู๋โม่เหยียนยิ้มมุมปาก เทไวน์ใส่แก้วให้หวังเจิ้นอย่างเอาใจ

“ไร้สาระ” นัยน์ตาหงส์มองกลับไม่สบอารมณ์

........

เช้าวันรุ่งขึ้น เว่ยหวั่นอาบน้ำแต่งตัวให้เจ้าก้อนแป้งน้อยเหมือนกับทุกวัน

“หม่าม้าไปทำงานกลับกี่โมง” เด็กชายแก้มป่องทำหน้าตาสงสัย

“กลับตอนเย็นจ้ะ เป่าเปาอยู่กับน้าเฉิงเป็นเด็กดี อย่าดื้อนะ”

มือเรียวจับแก้มลูกชายด้วยความหมั่นเขี้ยว

“อี้อี้ไม่เคยดื้อ หม่าม้ากลับบ้านซื้อขนมมาให้ด้วยนะ”

“จ้ะ”

หญิงสาวยกนิ้วขึ้นมาเกี่ยวก้อยกับลูกชาย เธอก้มหน้าหอมแก้มป่องทั้งสองข้างของเขาก่อนออกไปทำงาน

........

บริษัทหวังเซิ่ง ชั้นห้าสิบหก

“คุณเว่ยหวั่นมาเช้าเชียวนะครับ ตรงนี้คือโต๊ะทำงานของคุณ”

สวี่เหยายิ้มทักทายพร้อมกับแนะนำสถานที่และเพื่อนร่วมงานแก่หญิงสาว

บรรดาเลขาหญิงอีกสามคนต่างต้อนรับเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและทักทายอย่างเป็นกันเอง

เว่ยหวั่นศึกษางานที่ต้องทำอย่างตั้งใจ จนกระทั่งเข้าสู่เวลาใกล้พักรับประทานอาหารกลางวัน

“ประธานหวังมาหรือยัง”

หญิงสาวในรองเท้าส้นสูงเดินมาถามที่โต๊ะทำงานของเลขา

“แหม ใจตรงกันเลยนะ”

หญิงสาวอีกคนสวมชุดเดรสสีแดงบาดตาก้าวเท้าเข้ามาในเวลาไล่เลี่ยกัน

“ประธานหวังอยู่หรือเปล่า”

ทั้งสองถามฝ่ายเลขา จากนั้นก็จ้องตากันราวกับเป็นการแข่งขันที่ดุเดือด

“คุณเว่ย จัดการเลยค่ะ” ชิงหยาฉิน เลขาอีกคนกระซิบข้างหูของเว่ยหวั่น

เว่ยหวั่นผงกศีรษะ สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วลุกเดินไปทางหญิงสาวทั้งสอง

“คุณหยางลี่ลี่ คุณเจียงเหวินเหวิน รบเข้าพบท่านประธานตามคิวนะคะ”

เธอผายมือเชิญหญิงสาวทั้งสองให้ไปรอที่ห้องพักรับรอง

หยางลี่ลี่ปรายสายตามองเว่ยหวั่น

“เลขาใหม่งั้นหรือ”

“ใช่ค่ะ เชิญค่ะ” เว่ยหวั่นยิ้มให้เธออย่างสุภาพ

“ทำไมต้องรอคิวด้วย ฉันก็จอดรถพร้อมกับคุณหยางนะ”

เจียงเหวินเหวินเชิดหน้าใส่หยางลี่ลี่ ตั้งท่าจะเดินไปเบียดหน้าประตูเพื่อเข้าห้องรับรอง

“ระวังล้มนะคะ ชุดพนักงานยังไม่ส่งมาค่ะ ถ้าชุดเปื้อนไม่มีให้เปลี่ยนนะคะ”

เว่ยหวั่นพูดตามข้อมูลที่ได้รับ ผู้หญิงสองคนนี้ทะเลาะกันจนชุดเลอะเป็นประจำ

หยางลี่ลี่และเจียงเหวินเหวินได้ยินก็ยืดตัวตรงและเดินเข้าห้องรับรองทีละคนอย่างเรียบร้อย พวกเธอค่อยไปสู้กันทางสายตาในห้องต่อ

........

“เข้าไปรอกันในห้องแล้วครับ ยังเรียบร้อยดี”

สวี่เหยารายงานหวังเจิ้น

บุรุษหน้าตาคมคายพยักหน้า

“ด่านแรกผ่านไปได้ รอด่านต่อไป” เขากล่าวแล้วอ่านรายงานในมือต่อ

........

ในห้องรับรองแขก เว่ยหวั่นถือน้ำเปล่าเข้ามาเสิร์ฟหญิงสาวทั้งสอง

“ใกล้เที่ยงแล้ว น้ำแร่จากฝรั่งเศสจะทำให้สดชื่นและรับประทานอาหารอร่อยขึ้นค่ะ”

เธอยิ้มอ่อนโยนแล้วหยิบแก้วน้ำวางบนโต๊ะเตี้ยด้านหน้าคนทั้งสอง

ทุกครั้งที่ผ่านมาเสิร์ฟกาแฟ เวลาสาดใส่กันจะร้อนลวกผิวและเป็นคราบเลอะบนเสื้อผ้า คราวนี้เว่ยหวั่นจึงเปลี่ยนเป็นน้ำแร่ ได้ประโยชน์และไม่มีรอยเปื้อนบนเสื้อผ้า

หยางลี่ลี่และเจียงเหวินเหวินมองแก้วน้ำตรงหน้า พวกเธอลังเลใจที่จะหยิบขึ้นมาดื่ม

“น้ำแร่เกรดพรีเมี่ยมส่งตรงมาจากฝรั่งเศสเลยนะคะ ดูฟองด้านบนสิคะ บางเบาดุจขนนกและอ่อนนุ่มละมุนลิ้น”

เว่ยหวั่นแนะนำน้ำแร่ดั่งผู้เชี่ยวชาญ เธอลอบมองปฏิกิริยาของคนทั้งสองก่อนออกนอกห้อง

มองจากกระจกภายนอก เห็นหญิงสาวยกแก้วน้ำมาดื่มอย่างเสียไม่ได้

ของดี ใครๆ ก็เสียดาย

........

“ด่านที่สอง ผ่าน”

หวังเจิ้นถอนหายใจโล่งอก เขาวางรายงานลงบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน

“สวี่หยาง ไปกันเถอะ ด่านที่สามต้องจัดการเองแล้ว”

เขาเดินไปที่ห้องรับรองแขก เปิดประตูแล้วพูดกับแขกทั้งสองของตน

“คุณหยาง คุณเจียง ผมสั่งอาหารไว้ให้แล้วนะ พวกคุณไปทานอาหารที่ห้องอาหารได้เลย บ่ายนี้ผมมีนัดคุยงานข้างนอก ไปล่ะนะ”

เขาไม่หยุดหายใจให้ถูกพูดแทรก เดินออกจากหน้าห้องทันที

“คุณเว่ย ไปด้วยกันกับผม”

ขายาวขยับอย่างรวดเร็ว เว่ยหวั่นตั้งตัวไม่ทันต้องรีบหยิบกระเป๋าแล้ววิ่งตามเจ้านายด้วยความเร็ว

เธอเข้าไปในลิฟท์แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ให้หายเหนื่อย

“คุณเว่ยทำได้ดีมากครับ”

สวี่หยางเอ่ยชม

นัยน์ตาหงส์จ้องมองหญิงสาว

“เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวเอง”

ร้านอาหาร

“คุณเว่ยสั่งได้เลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ”

สวี่เหยาเอ่ยแทนหวังเจิ้น

“ขอบคุณค่ะ”

หญิงสาวยิ้มตอบ เธอมองเมนูแล้วสั่งอาหารอย่างคล่องแคล่ว

“สปาเกตตี้คาโบนาร่าหนึ่งที่ทานที่นี่นะคะ และก็มักกะโรนีอบชีสสองกล่องกลับบ้าน แยกใบเสร็จค่ะ”

เธอพูดกับพนักงานแล้วหันมายิ้มให้ชายหนุ่มทั้งสองคนที่นั่งร่วมโต๊ะ

“คิดรวมกันเลย” หวังเจิ้นบอกก่อนที่พนักงานจะเดินไป

“ขอบคุณนะคะ ฉันเอาไปฝากคนที่บ้านค่ะ”

เว่ยหวั่นบอกพร้อมกับก้มศีรษะขอบคุณ

“ที่บ้านอยู่กันสองคนหรือครับ”

สวี่เหยาชวนคุยไม่ให้เกิดความเงียบ ทั้งยังต้องการรู้เรื่องของอีกฝ่ายมากขึ้น

“ไม่ใช่ค่ะ อยู่กันสามคน”

เว่ยหวั่นตั้งใจซื้อกลับไปฝากเจ้าก้อนแป้งน้อยของเธอและก็ฝากเฉิงม่านฉี

“ถ้าไม่พอสั่งเพิ่มได้นะ” หวังเจิ้นที่นั่งฟังอยู่พูดขึ้น

“ไม่เป็นไรค่ะ กลับบ้านต้องทำอาหารเพิ่มอยู่แล้ว” หญิงสาวตอบด้วยความเกรงใจ

“ใช่สิ คุณเว่ย น้ำแร่ที่คุณซื้อมาไปเบิกเงินคืนด้วย แล้วทำเรื่องให้แผนกจัดซื้อนำเข้ามาในบริษัท จะได้ไม่ต้องลำบากอีก” หวังเจิ้นนึกขึ้นได้จึงพูดออกมา

“ได้ค่ะท่านประธาน”

เสียงข้อความในโทรศัพท์ของหวังเจิ้นดังขึ้น เขาเปิดอ่าน นัยน์ตาหงส์ชำเลืองมองหญิงสาวที่นั่งฝั่งตรงข้าม

“พรุ่งนี้ผมต้องไปงานเลี้ยงดินเนอร์ คุณเว่ยต้องไปกับผมด้วย”

ชายหนุ่มเห็นรายชื่อผู้ร่วมงาน มีทั้งหยางลี่ลี่ที่เป็นแขกและเจียงเหวินเหวินเป็นพิธีกร งานพรุ่งนี้น่าจะยุ่งวุ่นวายอยู่ไม่น้อย

 เว่ยหวั่นมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย แต่ก็ตกปากรับคำทันที

“ได้ค่ะ”

พรุ่งนี้อี้อี้ตัวน้อยต้องให้เฉิงม่านฉีส่งเข้านอนสินะ เธอคงต้องบอกลูกน้อยล่วงหน้า