ตอนที่ 2 ออกจากบ้าน

“หลันหลันต้องขอโทษคุณลุงเมิ่งซานและพี่อวิ่นเฉินแทนพี่เว่ยหวั่นด้วยนะคะ”

เว่ยหลันทำสีหน้าตกใจเข้าไปพูดกับเมิ่งซาน

“ไม่จำเป็น” เมิ่งซานตอบเสียงเยือกเย็น

หากกลับได้เขาคงกลับแล้ว แต่ตอนนี้มีแขกเหรื่อจำนวนมาก เขาจึงยังไม่สะดวกกลับ

เสียงซุบซิบดังขึ้นทั่วห้องจัดเลี้ยง เมิ่งอวิ่นเอิน น้องชายของเมิ่งอวิ่นเฉินจึงเดินขึ้นไปบนเวทีเพื่อแก้ไขสถานการณ์

“ต้องขอประทานอภัยที่มีความผิดพลาดในการจัดงาน ทำให้คลิปที่ไม่มีสาระนี้ถูกเปิดขึ้น ผมขอเรียนให้ทุกท่านทราบว่า คลิปเมื่อสักครู่ไม่มีผู้ใดผิดหรือถูก คุณเว่ยหวั่นกับพี่ชายผมแม้ว่าจะมีสถานะเป็นคู่หมั้นกัน แต่ก็เปิดโอกาสให้แต่ละคนคบหาดูใจกับคนอื่นได้หากรู้สึกว่าทั้งคู่ยังไม่ใช่ ซึ่งคุณเว่ยหวั่นกับพี่ชายผมกำหนดวันที่จะแถลงยกเลิกการหมั้นหมายไว้แล้ว แค่ยังไม่ได้แจ้งแก่แขกทุกท่าน”

ได้ยินคำชี้แจงดังกล่าว แขกที่มาจึงเปลี่ยนหัวข้อของเว่ยหวั่น จากที่นอกใจคู่หมั้น กลายเป็นหญิงใจง่ายที่ยอมเสียตัวก่อนแต่งงานแทน

........

บ้านสกุลเว่ย

เว่ยหลินนั่งหน้าดำคร่ำเครียดไม่ยอมพูดจากกับลูกสาวคนโต เขาโกรธมากจนไม่สามารถพูดออกมาได้ ปล่อยให้จูลี่จวิน ภรรยาที่เพิ่งจดทะเบียนสมรสได้ไม่นาน มารดาของเว่ยหลันเป็นฝ่ายดุด่าแทน

“แกนี่มันเลี้ยงเสียข้าวสุก กว่าพ่อแกจะได้รับความไว้วางใจจากประทานเมิ่งจนเขายอมให้ลูกชายมาแต่งงานด้วย แกก็มาทำพังเสียได้”

จูลี่จวินชี้หน้าเว่ยหวั่นแล้วพูดต่อ

“นอกจากอกตัญญู ยังไม่รักดีไปมีเซ็กส์ก่อนแต่งงาน เป็นผู้หญิงร่านดีๆ นี่เอง”

“พอเถอะๆ”

เว่ยหลินเอ่ยปาก เขานั่งฟังจนรู้สึกปวดหัวและเริ่มเจ็บหน้าอกจนต้องหยิบยาออกมากิน

“ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก”

เขาพูดกับเว่ยหวั่นเพียงเท่านี้ก่อนเดินขึ้นบันไดไปพักผ่อน

“หึ” จูลี่จวินยิ้มมุมปากอย่างสะใจ

“พ่อแกไล่แกออกจากบ้านแล้ว อย่าหน้าด้านอยู่ต่อ ไปเร็วๆ ได้ยิ่งดี บ้านนี้มีเว่ยหลันเป็นลูกสาวคนเดียวก็พอ”

พูดจบจูลี่จวินก็เดินขึ้นบันไดตามสามีเข้าห้องนอน

........

เว่ยหวั่นเดินกลับเข้าห้องนอนของตน น้ำตาใสไหลอาบแก้มทั้งสอง เมื่อถึงเตียงก็ล้มลงนอนร้องไห้สะอึกสะอื้นจนปวดตาแล้วก็หลับไป

รู้สึกตัวตื่นตอนรุ่งเช้า เธอลุกขึ้นไปส่องกระจก เห็นดวงตาทั้งสองข้างบวมแทบลืมไม่ขึ้น กระทั่งตอนนี้ก็ยังมีน้ำตาไหลอยู่

ตั้งแต่มารดาจากไป คนที่เธอรักก็มีเพียงพ่อ เมิ่งอวิ่นเฉินและลุงเมิ่งซาน

เมื่อคืนเธอเจอเรื่องราวแย่ๆ ในชีวิต ทั้งสามคนล้วนไม่พูดสิ่งใดกับเธอ ไม่มีคำปลอบใจ ไม่มีความพยายามเข้าใจ ไม่มีคำถามอย่างที่ควรจะมี

เธอรู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนถูกทอดทิ้ง จากที่เคยรู้สึกว่าชีวิตได้รับความรักความอบอุ่นมาโดยตลอด ในช่วงเวลาไม่กี่นาทีของคลิปนั้น ทำให้เธอสูญเสียทุกอย่าง เธอรู้แล้วว่าตัวเองไม่มีคนที่รักและเป็นห่วงเธอตั้งแต่ต้น

อยู่ตัวคนเดียวมาตั้งนานแล้วต่างหาก

หญิงสาวปาดน้ำตา ลุกขึ้นมาเก็บของใช้ที่สำคัญและจำเป็น จากนั้นก็ออกจากบ้านไปด้วยหัวใจที่แทบสลาย ไม่มีความลังเลที่อยากจะอยู่ต่อแม้แต่น้อย

วิลล่าส่วนตัวของประธานหวัง

หวังเจิ้นนั่งจิบไวน์พลางดูซีรีส์ที่ชื่นชอบในห้องโฮมเธียร์เตอร์ สวี่เหยาเคาะประตูและเปิดเข้ามาจนเขาขมวดคิ้วสงสัย

“มีอะไร”

สวี่เหยาไม่ได้เอ่ยตอบ แต่ยื่นคลิปในงานวันเกิดของเมิ่งซานให้ชายหนุ่มดู

“โอ้ สนุกกว่าในซีรีส์อีก”

หวังเจิ้นหัวเราะเล็กน้อย

“พวกชอบจับลูกหลานมาคลุมถุงชน เจอแบบนี้บ้างก็ดี”

เขาพูดพลางนึกถึงหยางลี่ลี่ แฟนสาวที่ถูกมารดาบังคับให้คบหา อีกไม่นานอาจจะถูกบังคับแต่งงานเช่นกัน

ไม่ได้การ คงต้องทำอะไรสักอย่าง

“หาผู้หญิงคนนั้นเจอหรือยัง” เขาถามสวี่เหยาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เจอชื่อคนที่เปิดห้อง คิดว่าน่าจะเป็นผู้หญิงคนนั้นครับ”

“ดี นัดพบไว้ให้ด้วยนะ”

หวังเจิ้นบอกเลขา แต่ในหัวพลันนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นภายในคืนนั้น

ช่างร้อนแรงและอ่อนโยน ถูกใจเขาเสียจริง

“เลิกงานกลับบ้านได้แล้ว”

เขาสั่งสวี่เหยาน้ำเสียงขึงขัง รอจนเลขาของตนขับรถออกจากวิลล่า เขาก็ปิดซีรีส์ ถอดกางเกงลงแล้วจินตนาการถึงหญิงสาวในค่ำคืนวันนั้น

ถ้าได้เจออีกจะสานต่อกับเธอดีหรือไม่ ผู้หญิงที่ทำให้เขาเกิดความรู้สึกดีได้ขนาดนี้

........

เมืองฮุ่ยอิน

เมืองท่องเที่ยวขนาดเล็ก ประชากรอาศัยอยู่ไม่มาก ทำให้บรรยากาศเงียบสงบและร่มรื่นท่ามกลางธรรมชาติ

เว่ยหวั่นเช่าห้องพักขนาดเล็ก แล้วออกไปหางานทำ ใช้เวลาไม่นานนักก็มีบริษัทตกลงรับเธอเข้าทำงาน

เธอไม่กลัวเรื่องการหางานทำ เพราะเธอมีปริญญาสองใบ เธอจบบริหารกับจิตวิทยา จึงสามารถเลือกงานได้ค่อนข้างหลากหลาย

เว่ยหวั่นเลือกบริษัทขนาดเล็ก ผู้ร่วมงานไม่มาก การทำงานที่ทำให้เธอมีความสุข หลีกหนีความวุ่นวาย เงินเดือนพอใช้ไม่ขัดสน

กิจวัตรประจำวันมีเพียงทำงาน ทำอาหาร ร้องเพลงและเล่นดนตรีที่ชื่นชอบ ไม่ต้องคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา

........

ร้านอาหารชื่อดังของเมืองหนานอัน

หวังเจิ้นนั่งรอหญิงสาวที่สวี่เหยานัดมาด้วยอาการกระสับกระส่าย เขาอยากเห็นหน้าของผู้หญิงคืนนั้นจนเก็บอารมณ์ให้นิ่งแทบไม่ได้

เขานั่งรอครู่ใหญ่ ก็มีผู้หญิงใส่เดรสสายเดี่ยวสีแดงสด โชว์เนินอกอวบอิ่มและเรียวขาขาว เดินเข้ามาด้วยความมั่นใจ

หญิงสาวคนนี้ชื่อเจียงเหวินเหวิน เธอนั่งลงตรงข้ามหวังเจิ้น ส่งสายตายั่วยวนให้กับเขา

ตอนที่ได้รับโทรศัพท์บอกว่าประธานหวังเจิ้น แห่งบริษัทหวังเซิ่ง บริษัทยักษ์ใหญ่อันดับต้นๆ ของประเทศต้องการพบ เธอตื่นเต้นมากจนรีบไปซื้อชุดสำหรับใส่มาในวันนี้

ทั้งที่ยังไม่รู้ว่าเขาต้องการพบเธอด้วยเรื่องอะไร แต่เธอก็จะทำให้เขาประทับใจไว้ก่อน

“ประธานหวัง”

หญิงสาวเรียกชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

หวังเจิ้นมองคนตรงข้าม ความรู้สึกที่ตื่นเต้นก็หายราวกับถูกน้ำสาดใส่ เขาพบเห็นผู้หญิงแบบนี้บ่อยกว่าสุนัขเสียอีก

“คุณเจียงเหวินเหวิน เข้าเรื่องของเราดีกว่า”

เขาเริ่มเรื่องโดยไม่มีการเกริ่นแต่อย่างใด

“เรื่องคืนนั้นของสัปดาห์ก่อน ผมจะรับผิดชอบเอง ไม่ทราบว่าคุณต้องการให้รับผิดชอบอย่างไร”

เจียงเหวินเหวินมีสีหน้างุนงง

“เรื่องกลางคืน รับผิดชอบหรือคะ” เธอพยายามนึกย้อนว่าอาทิตย์ที่ผ่านมาไปทำอะไรมาบ้าง

หญิงสาวคิดไม่นานก็นึกขึ้นได้ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งจ้างเธอไปเปิดห้องพักโรงแรม ด้วยความต้องการเงิน เธอจึงตอบรับโดยไม่ลังเล

นึกไม่ถึงว่าผู้หญิงที่จ้างเธอจะใช้ห้องนั้นสำหรับเล่นรักกับประธานหวังคนนี้

“อ่อ ฉันเองค่ะ ประธานหวังไม่ต้องรับผิดชอบก็ได้นะคะ”

ปากพูดเช่นนี้แต่ใจต้องการให้เขาคะยั้นคะยอต่ออย่างมาก

“ผมบอกว่าจะรับผิดชอบ”

หวังเจิ้นกระแอม เขาไม่อยากพูดเรื่องแบบนี้ในร้านอาหารเท่าไหร่นัก

เจียงเหวินเหวินยิ้มหวาน

“ประธานหวังลองประเมินดูก่อน ว่าพอใจเรื่องคืนนั้นขนาดไหน รับผิดชอบมากน้อยก็ตามความรู้สึกได้เลยค่ะ”

เป็นถึงประธานบริษัทใหญ่โต หากเขาไม่ติดใจคงให้เลขายื่นเช็คมาให้แล้ว ไหนเลยจะนัดพบเป็นการส่วนตัว

นัยน์ตาหงส์จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าพลางคิดตามที่เธอพูด

“คอนโดหนึ่งห้อง รถหนึ่งคัน บัตรเครดิตหนึ่งใบ มีปัญหาเข้าพบผมได้ทุกเมื่อ”

แม้ว่าพอเห็นตัวจริงอีกครั้งเขาจะผิดหวังค่อนข้างมาก แต่ไม่แน่ว่าถ้าได้ลองอีกครั้ง อาจจะชอบใจเหมือนเดิม การดูแลเช่นนี้ก็เผื่อไว้ในอนาคตข้างหน้า

“อ่อ” เจียงเหวินเหวินอมยิ้ม

“เช่นนั้นประธานหวังสามารถพบฉันได้ทุกวันเช่นกันค่ะ ฉันจะปรนนิบัติให้อย่างดี”

หวังเจิ้นได้ยินก็ยิ้มมุมปาก

ก็ดี ต่อไปจะได้ไม่ต้องหาผู้หญิงเป็นครั้งๆ ถ้าเกิดเรื่องเช่นคราวก่อนอีกเขาก็จะได้มีคนรองรับอารมณ์

“ดี คุณอยากกินอะไรก็สั่งเลย ผมเลี้ยงเอง งั้นผมขอตัวก่อนนะ”

เขาลุกขึ้น บอกลาหญิงสาวก่อนออกจากร้านไปกับสวี่เหยา

“โชคหล่นทับนี้ดีเสียจริง”

เจียงเหวินเหวินหัวเราะอารมณ์ดี