5.กำนันกับผู้ใหญ่

กำนันเปลวระบายลมหายใจแรงเมื่อนึกถึงบุตรชายคนโตที่เพิ่งเดินทางกลับเข้าบางกอกเช่นเดียวกัน

“นี่ข้าไม่ได้เจอลูกชายเอ็งมากี่สิบปีแล้ววะไอ้เปลว ไปเรียนในบางกอกเสียงนานนมจนข้าแทบจะจำหน้าหลานชายไม่ได้อยู่แล้ว”

“เกือบยี่สิบปีละมัง ตั้งแต่เจ้าอุ่นมันจบป.๔ แล้วไปเรียนต่อกระทั่งจบมาเป็นตำรวจก็ไม่ยอมกลับบ้าน รับใช้ทางการอยู่ที่บางกอกนั่นแหละ” กำนันเปลวเอ่ย

“จริงสิ เจ้าอุ่นมันเรียนจบตำรวจนี่นะ” กุศลเอ่ยถึงหลานชายด้วยความเอ็นดู

“เออ...เป็นตำรวจ ไม่ค่อยอยู่บ้านอยู่ช่องหรอก บางทีหายไปเป็นเดือน ๆ ไม่ติดต่อกลับบ้าน เพราะมัวแต่ไปสืบความลับให้ทางการเขา ทำเอาแม่เย็นจิตแม่เขากลุ้มใจ เป็นห่วงลูกแทบไม่ได้กินไม่ได้นอนนอนเลยทีเดียว” พ่อกำนันเอ่ยระบายความหนักใจให้เพื่อนฟัง

“มีเมียหรือยังละลูกชายเอ็งนะ” กุศลซักด้วยความสนใจ

“ยังนะสิ แม่เย็นจิตก็พยายามมองหาสาว ๆ ให้ลูกอยู่เหมือนกันแต่ไอ้คนของเรามันไม่เล่นด้วย ชอบทำหน้าตาขึงขังข่มขู่เขาร่ำไปเลยยังไม่มีเมียเสียที ไม่ได้เลือดพ่อมันเอาเสียเลย” กำนันเปลวส่ายหน้าเบา ๆ เมื่อเอ่ยถึงลูกชายเสียงเอือม

“เจ้าอุ่นมันคงเบื่อผู้หญิงละมั้ง”

กุศลเอ่ยยิ้ม ๆ นึกถึงหลานชายที่โตมากับครอบครัวซึ่งมีจำนวนผู้หญิงมากกว่าผู้ชายอย่างบ้านของกำนันเปลว เพื่อนสนิทของกุศลคนนี้มีภรรยาถึงสี่คน มารดาของอานนท์หรือนายอุ่นเป็นภรรยาหลวงส่วนตำแหน่งภรรยารองนั้นเป็นของชบา สาวผิวคล้ำช่างเจรจาขณะที่ภรรยาสามและสี่เป็นฝาแฝดหน้าตาสวยซื่อ ไม่ช่างพูดทั้งคู่ชื่อลำไยกับทุเรียน

นอกจากภรรยาทั้งสี่ของบิดาแล้วอานนท์ยังมีน้องสาวต่างบิดาชื่ออำภาซึ่งเป็นลูกสาวของลำไยภรรยาคนที่สามอีกหนึ่งคนทำให้ครอบครัวจักรภพของอานนท์นั้นห้อมล้อมไปด้วยผู้หญิงถึงห้าคน แต่ละคนต่างคอยพะนอเอาใจอานนท์กันในฐานะบุตรชายคนเดียวของบ้านจนคนถูกปรนนิบัติรู้สึกอึดอัดมากกว่าจะพึงพอใจและอาจเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ลูกชายคนเดียวของจักรภพเลือกที่จะใช้ชีวิตลำพังอยู่ในบางกอกมากกว่ากลับมาบ้านเกิด

“บ่งเบื่ออะไรมันคงจะยังไม่เจอคนถูกใจละมากกว่า” กำนันเปลวส่ายหัวเบา ๆ

“ข้าชักจะอยากเห็นหน้าหลานชายซะแล้วสิ นี่ถ้าเจอกันข้างนอกข้าคงจำหน้านายอุ่นไม่ได้” กุศลตาวาว แอบนึกจับคู่หลานชายกับบุตรสาวตัวแสบของตนอย่างมีความหวัง

“อย่างนั้นขึ้นไปบนเรือนกัน ข้างบนมีแต่รูปไอ้อุ่นแปะเต็มฝาเรือนเผื่อเอ็งไปเจอหลานจะได้จำหน้ามันได้” กำนันเปลวเอ่ยพร้อมกับก้าวเดินนำหน้าเพื่อนตรงไปยังเรือนไทยไม้สักใต้ถุนสูงหลังใหญ่ของตน

หลังแดดหุบแสงไม่นานท้องฟ้าก็พลันเปลี่ยนสีเมื่อถึงยามอาทิตย์อัศดงอากาศรอบกายค่อย ๆ เย็นเยือกขึ้นเรือเมล์ลำใหญ่แล่นผ่านบ้านเรือนคับคั่งในบริเวณอำเภอเห็นโรงสีที่ตั้งอยู่ข้างลำน้ำก่อนเลยผ่านกระทั่งสองข้างทางกลายเป็นท้องทุ่งมองสุดลูกหูลูกตาจึงเห็นบ้านเรือนสักหลังประปรายในนอกเขตอำเภอ สายลมโชยสะบัดพัดแรงขึ้นเมื่อเรือแล่นเข้าหัวเลี้ยวที่เรียกว่าคุ้งสำเภารอยต่อระหว่างอำเภอภาชีกับอำเภอนครหลวง

“ป่านนี้ลิเกคงใกล้เริ่มแสดงแล้วแน่เลยพี่จืด เสียดายจริง ๆ ที่เราไม่ได้ดูคืนแรก” มารศรีเอ่ยอย่างเสียดายขณะคว้าผ้าผืนบางขึ้นคลุมไหล่

“นั่นสิ...พี่ก็เสียดาย” จืดเออออไปด้วยแล้วเอ่ยปลอบใจตัวเองเสียงเรียบและส่งยิ้มบาง ๆ ให้มารศรี “แต่ไม่เป็นไรหรอก อีกไม่กี่ชั่วโมงเราก็จะเดินทางถึงบางกอก คืนแรกไม่ได้ดูแต่คืนที่สองเราจะไม่พลาดแน่ ๆ น้องศรี”

มารศรีพยักหน้าเบา ๆ ทำตาเป็นประกายเคลิ้มฝันนึกถึงพระเอกรูปงามคนโปรดในใจ วิชาญจะต้องแปลกใจและคิดไม่ถึงแน่ว่าหล่อนจะตามไปให้กำลังใจเขาถึงบางกอกเขาจะต้องประทับใจที่เห็นหล่อนให้ความสำคัญกับเขาเพียงนี้ หญิงสาวเผลอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่กับภาพเพ้อฝันในหัวและเมื่อนึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นได้จึงเอ่ยถามจืด

“พรุ่งนี้เช้าเราต้องไปเดินหาบ้านน้าสาวของพี่กันก่อน ว่าแต่พี่เอาแผนที่บ้านน้าติดตัวมาด้วยใช่ไหม”

“เอามาแล้ว นี่ไง...” จืดหยิบกระดาษที่วาดแผนที่บ้านสำอางออกจากกระเป๋าเสื้อยื่นส่งให้มารศรีแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “พี่ละอยากให้ถึงพรุ่งนี้ซะเร็ว ๆ เกิดมาเคยเห็นแต่ท้องทุ่งท้องร่องไม่เคยคิดฝันว่าจะมีโอกาสไปเห็นบางกอกอย่างคนมีเงินเขา พี่หมาเคยบอกว่าบางกอกเป็นเมืองสวรรค์ ไม่รู้มาคราวนี้จะได้เจอพี่หมากับนังมะยมมันไหมนะน้องศรี”

จืดคิดถึงสองหนุ่มสาวที่จากลาดชะโดเข้าไปเป็นดาวอยู่ในบางกอกด้วยความคิดถึง พี่หมาหรือมานะซึ่งเคยเป็นหนุ่มในฝันของหล่อนกระทั่งได้พบรักกับมะยมหรือสายสมร สวยเสมอลูกสาวเศรษฐีชาวกรุง ชีวิตของมานะก็เปลี่ยนไปจากเดิมราวฟ้ากับเหว จากไอ้หมาที่ชาวคุ้งลาดชะโดรู้จักในฐานะคนขับเรือหางรับส่งผู้คนก็กลายไปเป็นดาราชื่อดัง มานะ พันธ์พลายอยู่ในฟ้าเมืองบางกอก