6.พี่หมาของน้องจืด

“เรามากะทันหันไม่ได้ติดต่อบอกพวกเขาล่วงหน้าคงไม่เจอกันหรอกพี่จืดบางกอกออกจะกว้างไม่ใช่แค่ตำบลเล็ก ๆ อย่างบ้านเรา จะไปหาเขาเจอยังไง อีกอย่างเราก็ไม่รู้หนทางกันเลยกะอีแค่รบกวนให้น้าสาวพี่พาไปดูพี่วิชาญแสดงก็เกรงใจเขาพอแรงอยู่แล้ว” มารศรีเอ่ย

“อย่างนั้น...คราวหน้าถ้าพวกเรามีโอกาสไปบางกอกอีก เราโทรเลขบอกพี่หมากับนังมะยมมันล่วงหน้าแล้วให้สองคนนั่นมารอรับเราที่ท่าเรือกันนะดีกว่าเนอะ”

“แหมพี่จืด...เข้าบางกอกครั้งแรกยังไม่ทันถึงใจคอคิดจะวางแผนล่วงหน้าถึงครั้งที่สองซะแล้วเหรอ” มารศรีมองค้อนคนข้าง ๆ ขวาง ๆ

“แหะๆ พี่ลืมตัวไป” คนสนิทของมารศรียิ้มแหยรีบเปลี่ยนเรื่องสนทนาด้วยหัวข้อใหม่

“ป่านนี้พ่อคงโมโหฉันกับพี่น่าดู ไม่รู้กลับจากบางกอกคราวนี้จะมีโอกาสกลับไปอีกเมื่อไหร่ พ่อคงไม่ปล่อยให้เราหนีมาง่าย ๆ เหมือนอย่างคราวนี้อีกแน่เพราะฉะนั้นเราสองคนจะต้องเที่ยวให้รอบกรุงเสียก่อนค่อยกลับบ้านนะพี่จืด จะได้ไม่เสียเที่ยว”

“ไหนว่าเกรงใจน้าอางไง ใจคอจะให้น้าเขาพาพวกเราเที่ยวรอบบางกอกเลยหรือจ๊ะน้องศรี” จืดกระพริบตาปริบ

“ใครว่าฉันจะรบกวนน้าสาวพี่ขนาดนั้นล่ะ พวกเราจะไปเที่ยวกันเองต่างหาก”

“แล้วจะไปถูกเหรอ ไหนน้องศรีว่าไม่รู้จักหนทางในบางกอกไง” จืดทำตาโตมองสาวรุ่นน้อง

“ไม่เห็นจะยากเลยมีปากอยากไปไหนก็ถามทางเขาไปสิ” หล่อนยักไหล่พลางเอ่ยง่าย ๆ

“จริงสิ!..อย่างนั้นน้องศรีพาพี่ไปโรงภาพยนตร์โคลีเซียมหน่อยได้ไหม เมื่อปลายสัปดาห์ก่อนพี่ได้ยินลุงศลคุยกับป้าผ่องว่าคุณชัชวาลโทรเลขมาบอกว่าหนังที่พี่หมากับนังมะยมเล่นทำรายได้มหาศาลเขาเลยมีงานฉลองรายได้กันที่โรงภาพยนตร์โคลีเซียมในบางกอกสัปดาห์นี้ น่าจะมีดาราไปร่วมงานเยอะแยะไม่แน่เราอาจมีโอกาสได้เจอพี่หมากับนังมะยมมันในงานก็ได้นะ”

ชัชวาลคือญาติของมารศรีที่เป็นผู้กำกับชื่อดังในบางกอกและเป็นคนวางแผนให้สายสมรมาอยู่ลาดชะโดจนได้พบกับมานะ เป็นต้นเหตุทำให้ทั้งคู่รักกันจนนังจืดเป็นฝ่ายต้องร้องไห้เป็นเผาเต่าด้วยความอาลัยรักหนุ่มในฝันของหล่อนอยู่หลายเดือน และถึงแม้รักจะไม่สมหวัง อย่างไรจืดก็ไม่เคยลืมพี่หมาของหล่อนเลย ยังคงคิดถึงไม่เสื่อมคลายตามประสาคนเคยรักใคร่ผูกพันแม้ว่าจะเป็นรักข้างเดียวของหล่อนก็ตาม

“แหม...หายใจเข้าก็พี่หมา หายใจออกก็มีแต่เรื่องพี่หมาตลอดนะพี่น่ะ ยังตัดใจจากเขาไม่ขาดอีกหรือไงฮะ” มารศรีทำหน้ามุ่ยปรายตามองคนสนิทอย่างนึกหมั่นไส้

“ปัดโธ่น้องศรี...ทีน้องศรียังหายใจเข้าออกเป็นพี่วิชาญเลย พี่ก็คิดถึงพี่หมาเขาบ้างตามประสาคนเคยแอบรักเขามานานเท่านั้นแหละจ้ะ” จืดเถียง

“เอาเถอะ ๆ เดี๋ยววันมะรืนฉันจะพาพี่ไปที่โรงหนังโคลีเซียมแต่ฉันไม่รู้นะว่างานฉลองรายได้อะไรนั่นเขาจัดกันวันนั้นหรือเปล่านะ”

จืดเปิดยิ้มกว้างจนตาปิดพลางเอ่ยเสียงรัวด้วยความตื่นเต้นยินดี “ขอบใจมากนะน้องศรี น้องสาวพี่จืดทั้งสวยและใจดีสมแล้วที่เป็นน้องรักคนเดียวของพี่จืด”

มารศรีมองค้อนคนสนิทพลางเอ่ยเตือน“โอ๊ย...ไม่ต้องมาปากหวานใส่ฉันเลยพี่จืด นอนได้แล้วพรุ่งนี้จะได้มีแรงเดินหาบ้านน้าสำอางกัน”

หลังเอ่ยจบหล่อนเอนตัวนอนตะแคงคุดคู้ไปกับพื้นเรือฟังเสียงเครื่องยนต์กระหึ่มเป็นจังหวะราวเสียงกล่อมนอนกระทั่งหลับไปในที่สุดและตื่นเอาตอนเช้าเมื่อเรือรุ่งเรืองรัศมีแล่นเอื่อย ๆ เข้าจอดเทียบท่าเรือบริเวณตลาดท่าเตียนตลาดน้ำที่เต็มไปด้วยสินค้านานาชนิดและคึกคักไปด้วยผู้คน เสียงพ่อค้าแม่ขายร้องตะโกนทักชักชวนซื้อข้าวของอย่างมึงมาพาโวยให้เอ็ดอึงลูกค้าและคนสัญจรไปมาสอบถามราคาต่อรองกันอย่างครึกครื้น

จุดเด่นของท่าเตียนในสายตาสองสาวที่เพิ่งเคยเข้าบางกอกครั้งแรกก็คือตึกรามบ้านช่องและร้านค้าที่มีลักษณะแปลกตาอย่างที่พวกหล่อนไม่เคยพบเห็นมารศรีเดินเอื่อย ๆ พลางกวาดสายตาสำรวจตลาดใหญ่ที่มาเยือนด้วยความตื่นเต้น กรุงเทพฯ เท่าที่เห็นครั้งแรกทำให้สองสาวตื่นตาตื่นใจไปกับความใหญ่โตของอาคารร้านค้า ความกว้างขวางของถนนหนทางและความคับคั่งของรถราผู้คน

สำหรับคนไม่เคยพบเคยเห็นความตระการตาของเมืองฟ้ามหานครแห่งนี้อย่างมารศรีกับจืด กรุงเทพฯ ดูจะเต็มไปด้วยความน่าสนใจต่างจากทุ่งนาอันกว้างขวางของบ้านลาดชะโดที่หล่อนทั้งคู่เพิ่งเดินทางจากมาซึ่งมองไปสุดหูสุดตาจึงจะเห็นหลังคาบ้านเรือนโผล่มาประปราย