7.ลูกสาวผู้ใหญ่บ้าน

“โอ้โหน้องศรี...ดูบ้านช่องของคนบางกอกสิ สวยแปลกตาไม่เหมือนบ้านนอกของพวกเราเลยนะคนที่นี่คงจะรวยน่าดูเนอะ” จืดกวาดสายตามองรอบกายตาวาว

“ฉันไม่เห็นว่าจะสวยที่ตรงไหน ดูคับแคบแล้วก็แออัดสู้บ้านเราไม่เห็นจะได้ ที่นี่มองทางไหนก็เห็นแต่ตึกเป็นแถว ผู้คนก็ขวักไขว่จนลายตาไม่เหมือนทุ่งนาบ้านเรามองไปทางไหนก็ปลอดโปร่งไม่วุ่นวายแบบนี้”

“น้องศรีละก็ ใคร ๆ ก็ชอบบางกอกกันทั้งนั้น ดูอย่างพี่หมาสิ ป่านนี้คงลืมบ้านทุ่งคุ้งน้ำบ้านเราไปแล้วถึงไม่เคยกลับไปเยี่ยมไปเยียนบ้านเลย”

“คนอย่างไอ้พี่หมานะรึจะลืมคุ้งคลองที่ตัวเองโตมาที่ไม่ได้กลับไปเยี่ยมก็คงเพราะยังไม่มีเวลาละมากกว่า เห็นพ่อเปรย ๆ ให้ฟังว่าเค้าจะพากันกลับมาอยู่บ้านเรา แต่ตอนนี้คงกำลังรื่นเริงอยู่ในบางกอก ไม่มีกำหนดกลับซะมากกว่า” มารศรีเอ่ยขึ้นด้วยความมั่นใจ

จืดคล้อยตามความคิดของมารศรี หล่อนพยักหน้าหงึกหงักพลางถอนหายใจยาวแล้วเอ่ยเสียงแผ่ว

“มันก็จริงอย่างที่น้องศรีพูดนะ พี่หมาเกิดและโตบ้านเรา เขาต้องไม่มีวันลืมพวกเราแน่”

มารศรีพยักหน้ากับจืดและบังเอิญเหลือบไปเห็นชื่อของ “มานะ พันธ์พลาย” บนโปสเตอร์โฆษณาภาพยนตร์เรื่อง “รักท่วมทุ่ง” ที่ติดอยู่ตรงหน้าร้านค้าแผ่นเสียงซึ่งกำลังเปิดเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องนี้อยู่ ดวงตากลมวาวของมารศรีระยับเป็นประกายอย่างยินดี ฉีกยิ้มกว้างบนริมฝีปากในอาการตื่นเต้น

“พี่จืด ๆ นั่นไง โปสเตอร์หนังเรื่องรักท่วมทุ่งที่ไอ้คุณพี่หมามันแสดงนะ”

หล่อนเขย่าแขนคนสนิท ชี้ไม้ชี้มือไปทางโปสเตอร์ภาพวาดดารานักแสดงในเรื่องทั้งตัวพระตัวนางที่ถูกวาดด้วยสีสดใสเสมือนภาพถ่ายตัวจริงที่ติดอยู่หน้าร้านขายแผ่นเสียง

“ใช่จริง ๆ ด้วย พี่หมาของอีจืดดังเป็นพลุแตกจริง ๆ เห็นไหมน้องศรี” จืดกระโดดหย่อง ๆ ยิ้มกว้างอย่างตื่นเต้น รีบดึงมารศรีตรงเข้าไปดูโปสเตอร์ดังกล่าวใกล้ ๆ

“โอ๊ย...พี่หมาของอีจืด ยิ่งเห็นภาพยิ่งคิดถึง” จืดทำตาวาว ๆ เอ่ยอย่างพร่ำเพ้อจนมารศรีแอบถอนหายใจ ส่ายหน้าเบา ๆ หลังปล่อยให้จืดชื่นชมภาพวาดบนแผ่นโฆษณาภาพยนตร์อยู่ครู่ใหญ่

“ถ้าพี่คิดถึงพี่หมาขนาดนี้ พรุ่งนี้ฉันจะพาพี่ไปดูหนังที่พี่หมากับนังมะยมมันเล่น ส่วนวันนี้เรารีบหาบ้านน้าสาวพี่ให้เจอกันก่อนดีกว่า” มารศรีรับปากพร้อมกับเอ่ยชวน

“จริงนะ!” จืดทำตาโตมองสาวรุ่นน้องด้วยความตื่นเต้น “งั้นเรารีบไปบ้านน้าสำอางกันเลยดีกว่า”

มารศรีส่ายหน้าที่กระจ่างไปด้วยรอยยิ้มบาง ๆ อย่างอ่อนใจเมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นของคนสนิทซึ่งรีบจ้ำเดินนำหน้าหล่อนตัวปลิวไป หลังหล่อนสัญญาว่าจะพาไปดูภาพยนตร์ที่มานะกับสายสมรแสดงในวันรุ่งขึ้น หล่อนก้าวเดินตามสาวรุ่นพี่ไปตามถนนหนทาง เดินบ้างหยุดสอบถามชาวบ้านในละแวกนี้บ้างโดยมีแผนที่ที่สำอางเคยให้จืดไว้เป็นเครื่องมือตามหาบ้านน้าสาวของจืดทั้งคู่ลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยกระทั่งมาถึงบ้านเล็ก ๆ หลังหนึ่งในจำนวนหลายหลังที่เรียงกันเป็นพรืดแบบห้องแถว

ก๊อกๆๆ จืดเคาะประตูไม้ที่มีลักษณะเป็นบานเฟี้ยมพลางร้องเรียกคนในบ้าน

“น้าอางอยู่หรือเปล่า”

“ใครวะ” เสียงคนในบ้านร้องถามออกมา

“จืดจ้ะน้าอาง จืดลูกพ่อพูนเอง เปิดประตูให้ฉันหน่อย” จืดร้องตอบ

เสียงถอดสลักกลอนประตูพร้อมกับบานเฟี้ยมไม้ค่อย ๆ เลื่อนแง้ม คนในบ้านเยี่ยมหน้าออกมาร้องทักด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นยินดีเมื่อเห็นหน้าผู้มาเยือน

“เฮ้ย!นังจืดจริง ๆ ด้วย นี่เอ็งไปไงมาไงเฮอะ ทำไมถึงมาบ้านน้าถูกได้”

สาวใหญ่รูปร่างเล็กแกร็นไม่ผิดกับจืด หน้าตาละม้ายคล้ายพิมพ์เดียวกันชนิดไม่ต้องบอกก็เดาได้ว่าทั้งคู่ต้องมีสายเลือดเกี่ยวพันกันอย่างแน่นอน หล่อนมองสำรวจหลานสาวก่อนจะมองเลยไปทางหญิงสาวที่เดาว่าอายุน้อยกว่าหลานตนไม่กี่ปีด้วยแวนตากังขาพลางเอ่ยถามอย่างสนใจ

“แล้วนี่พาใครมาด้วยวะ หน้าตาหมดจดเกินกว่าจะเป็นเพื่อนกับเอ็งนี่หว่านังจืด”

“น้องศรีลูกสาวผู้ใหญ่กุศลกับป้าผ่องแผ้วไงจ้ะ นายจ้างของฉันไง น้าอางจำได้ไหม” จืดแนะนำ

มารศรีกระพุ่มมือไหว้นางสำอาง น้าสาวของจืดอย่างอ่อนช้อย

“อ้อ...ลูกแม่ผ่องกับผู้ใหญ่กุศลนั่นเอง ไหว้พระเถอะลูก มา ๆ เข้ามานั่งคุยกันในบ้านดีกว่า”

คนมากวัยกว่ารับไหว้พลางนึกอย่างนิยมในความอ่อนน้อมไม่ถือตัวของมารศรีและเอ่ยเชื้อเชิญแขกให้เข้าบ้าน