บทที่ 14

โมเน่ขมวดคิ้วอย่างนึกสงสัยว่าทำไมนางเอกของเรื่องถึงมองเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตรขนาดนั้น ตอนจะเดินออกมาเธอก็มองฉันไม่หยุดเลยแต่ช่างเถอะคงไม่ได้เจอเธออีกหรอกมั้งใช่ไหมนะ?

“กลับมาแล้วเหรอ เป็นไงไปหาคู่หมั้นมาแกได้ไปหาเรื่องเขาไหม” แหมคำแรกที่เจอหน้าน้องสาวก็ทักแบบนี้เลย

“หนูก็บอกว่าไม่ได้ไปหาเรื่องสักหน่อยพี่อะ”

“จะพยามยามเชื่อก็แล้วกัน”โรมมองไปที่ถุงช็อปปิ้งที่อยู่ในมือของโมเน่ “แล้วนั่นนเธอซื้ออะไรมา”

“หืม อ่อเสื้อผ้าค่ะพอดีพรุ่งนี้จะไปงานเลี้ยงกับพี่ไค” โมเน่ยิ้มหวานทันทีที่พูดจบแต่กับโรมคิ้วของเขาดันกระตุกขึ้นมาราวกับว่าสิ่งที่ได้ยินไม่ใช่เรื่องน่ายินดีเสียเท่าไหร่นัก

“งานเลี้ยง? งานเลี้ยงอะไรแล้วไปพูดอิท่าไหนให้เขายอมพาเธอไปกันเล่ามาให้หมดอย่าได้คิดโกหกฉันชียว”

ตอนแรกโมเน่ก็อ้ำๆ อึ้งๆ ไม่ยอมพูดอะไรออกมาเพราะถ้าพูดมีหวังโดนมะเหงกของโรมเป็นแน่แต่ถ้าไม่พูดก็ไม่ได้อีกเพราะเขาดันเป็นคนจับผิดคนเก่งสุดท้ายเลยเลือกที่จะเล่าให้ฟังแต่ไม่ได้ลงรายละเอียดดีเทลลึกขนาดนั้นเพียงแค่บอกว่ามันเป็นการกระตุ้นสมองอะไรประมาณนี้

พอเล่าจบโรมก็เงียบไปสักพักก่อนจะถอนหายใจออกมาพร้อมกับหยิกแก้มของเธอแรงๆ ไปหนึ่งทีจนเธอร้องเสียงหลงออกมา

“ไม่ได้ เธอจะไปงานนั้นไม่ได้!”

“โอ๊ย ทำไมจะไม่ได้ก็หนูขอเขาแล้วเขาบอกจะพาหนูไป!”

“ไปสร้างเรื่องนะสิไม่ว่า ยังไงก็ไม่ได้!”

โรมคัดค้านจนหัวชนฝาว่าไม่ได้และจะไม่ยอมให้ฉันไปเด็ดขาดเพราะงานเลี้ยงนั้นมันสำคัญมากถ้าจะสร้างเรื่องก็ควรให้มันอยู่ในขอเขตเสียบ้างอะไรทำนองนั้น ก็เพราะว่ามันสำคัญยังไงละคะฉันถึงจะไป!!

“เอะอะโวยวายอะไรกัน”

เสียงของรัชตะดังขึ้นทันทีเมื่อเห็นลูกทั้งสองทะเลาะกันเสียงดังลั่น แม้ว่าเขาจะเพิ่งก้าวลงจากรถก็ตาม เมื่อโมเน่เห็นผู้เป็นพ่อเธอก็รีบหมุนตัววิ่งไปหาพ่อของตัวเองเพื่อเป็นเกราะกำบังจากพี่ชาย

“พ่อช่วยหนูด้วย พี่เขาหยิกแก้มหนูจนช้ำไปหมดแล้ว”

“ที่จริงฉันอยากจะตีเธอมากกว่านะ” โรมทำท่าจะเข้าไปตีโมเน่แต่ก็โดนรัชตะห้ามไว้เสียก่อน

“เฮ้อ พอได้แล้ว” รัชตะถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจกับทั้งสองคน “ไหนบอกเหตุผลมาหน่อยว่าทำไมพวกแกถึงทะเลาะกัน”

โรมถอนหายใจออกมาก่อนจะอธิบายให้กับผู้เป็นพ่อฟังแถมเขายังยื่นคำขาดอีกว่างานเลี้ยงนี้ห้ามโมเน่ไปเพราะเขาเกรงว่าเธอจะก่อความวุ่ยวายให้กับคู่หมั้นของตัวเอง ทว่ารัชตะกลับไม่ได้เห็นด้วยกับโรมเลยแม้แต่นิดเดียว นั่นยิ่งทำให้โมเน่ยิ้มกว้างออกมาอย่างพอใจ

“แต่ว่า!”

โรมพยายามจทักท้วงกลับมาแต่ก็ดันถูกรัชตะยกมือห้ามทันทีเพราะไม่ว่ายังไงเขาก็คงไม่เห็นด้วยที่จะห้ามโมเน่ไม่ให้ไปงานเลี้ยงในครั้งนี้

“แกไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ให้น้องแกไปมันจะดีเสียอีกทุกคนจะได้เห็นความสัมพันธ์ของทั้งสองว่ามันดีแค่ไหน ยังไม่ทันหมั้นกันก็พากันออกงานที่สำคัญ มันดีต่อภาพลักษณ์ของน้องสาวแกไม่ใช่เหรอโรม”

“จะเสียภาพลักษณ์มากกว่าสิไม่ว่า”

โมเน่มองโรมที่เดินจากไปอย่างไม่สบอารมณ์ถึงเธอจะรู้สึกผิดอยู่บ้างก็ตามแต่เธอจะไม่ยอมให้แผนของตัวเองล่มเป็นอันขาด!!

ภายในงานเลี้ยง

“ไม่ยักรู้ว่าเธอแต่งชุดสีสุภาพแบบนี้เป็นด้วย”

ทันทีที่ก้าวขาลงจากรถ เสียงของไคก็ดังขึ้นพร้อมกับคำพูดที่เหน็บแนบกันอย่างเห็นได้ชัด

“ก็ไม่แปลกนี้คะ ปกติฉันก้ใส่สีนี้เพียงแค่คุณไม่เคยเห็นเอง” ถึงความจริงโมเน่คนก่อนแทบจะไม่ใส่สีที่สุภาพเลยนานๆ ครั้งเธอถึงจะใส่มันเลยกลายเป็นสิ่งหายากสำหรับคนพบเห็น

“งั้นเหรอ” ไคพึมพำกับตัวเอง

โมเน่เดินนำเขาเข้าไปในงานก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นอริณเลขาของเขา อย่างนึกสงสัยว่าเธอโผล่มาที่นี้ได้ยังไงไหนในนิยายบอกว่าพระเอกมางานนี้คนเดียว

“ทำไมเลขาพี่ถึงมาอยู่ที่นี้เหรอ”

“หืม อ่อเธอบอกจะมาช่วยดูแลเธอ ฉันเลยพามาด้วย”

ห๋า ดูแลฉันเนี่ยนะ? คุณพี่คิดได้ไงให้คู่อริมาดูแลกันมันจะไม่ตบกันแทนเหรอ เมื่อวานก่อนยังไม่หายคาใจที่โดนมองขนาดนั้นเลยนะนั่น

To be continued