บทที่ 24

ไคหัวเราะเบา ๆ ในลำคอก่อนจะถอยออกไปอย่างใจเย็น "รู้ตัวแล้วสินะว่าใครจะแพ้เกมนี้ก่อนกัน" เขาทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องทำงานไปต่อประชุมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งเสียงหัวเราะแผ่วเบาไว้ข้างหลัง

โมเน่ยืนนิ่งอึ้งอยู่หน้าห้อง มือกำผ้าเช็ดตัวแน่น หน้าแดงจนร้อนวูบไปทั้งใบหน้า เธอรีบเดินหนีขึ้นห้องด้วยฝีเท้าเร็วผิดปกติ ปิดประตูดังปัง แล้วทรุดตัวลงนั่งพิงประตูอยู่อย่างนั้น หัวใจยังคงเต้นแรงไม่หยุด

'ไอ้บ้าเอ๊ย มันไม่กลัวสายตาคนในที่ประชุมเลยเหรอ!' เธอคิดในใจพลางเอามือทั้งสองปิดหน้าที่ยังคงร้อนผ่าวอยู่

คืนต่อมา เธอลองใหม่อีกครั้ง คราวนี้แอบย่องเข้าไปในห้องทำงานตอนไคกำลังตรวจเอกสารสำคัญ แสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าเขาที่กำลังจดจ่ออยู่กับกองเอกสารสูงเป็นตั้ง เธอนั่งลงตักเขาแบบไม่ขออนุญาต แขนโอบรอบคอ ทำหน้าเหมือนแมวเหมียวขอความรัก

"พี่ไก่คะ เบื่องานแล้ว มาเล่นกับหนูดีกว่า" เธอกระซิบข้างหูพลางเป่าลมหายใจเบา ๆ ตามสูตรในนิยายที่เคยอ่านมา มือเรียวเล่นอยู่ที่ปกเสื้อของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ

ไควางปากกาลงอย่างสงบ มือหนึ่งโอบเอวเธอไว้แน่น อีกมือลูบผมที่ยังหอมกลิ่นแชมพู "เธออยากเล่นแบบไหนล่ะ หมูเน่" น้ำเสียงต่ำและแววตาที่เปลี่ยนไปทำให้โมเน่ขนลุกซู่ เธอรู้ทันทีว่าถ้าปล่อยให้เกมนี้ดำเนินต่อไป คนที่จะแพ้คือตัวเองแน่ ๆ

"เอ่อ...หนูแค่...แค่มาดูพี่ทำงานเฉย ๆ ค่ะ!" เธอรีบสะบัดตัวลุกขึ้นแทบจะล้มคะมำ ก่อนจะวิ่งหนีออกจากห้องไปด้วยใจเต้นระรัว ทิ้งเสียงหัวเราะเบา ๆ ของไคไว้เบื้องหลัง

ตลอดทั้งสัปดาห์เป็นแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่โมเน่พยายามยั่วให้ไคหลงใหลจนเบื่อหน่าย ผลลัพธ์กลับตาลปัตรกลายเป็นเธอเองที่ต้องรีบถอยหนีก่อน เพราะทนแรงดึงดูดที่แผ่ออกมาจากตัวเขาไม่ไหว หัวใจที่ควรจะแข็งแกร่งกลับอ่อนยวบทุกครั้งที่สบตากับเขาในระยะประชิด

วันหนึ่งเธอลองเปลี่ยนวิธีเป็นการชวนคุยเรื่องอดีต หวังจะขุดคุ้ยหาจุดอ่อนของเขาเพื่อวางแผนขั้นต่อไป "พี่ไก่คะ เคยมีแฟนมาก่อนไหมคะ" เธอถามระหว่างนั่งกินข้าวเย็นด้วยกัน

ไคหยุดชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มบาง ๆ "ทำไมอยากรู้ล่ะ หึงเหรอ" เขาย้อนถามกลับจนโมเน่สำลักน้ำแทบไม่ทัน

"ใครจะหึงล่ะคะ! แค่ถามเฉย ๆ!" เธอเถียงกลับทันควันแต่หน้าก็แดงจนซ่อนไม่มิด

ไคหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือมาเช็ดมุมปากให้เธออย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับทำแบบนี้มานานแล้ว "ไม่มีใครสำคัญเท่าคนตรงหน้าตอนนี้หรอก" เขาพูดพลางสบตา ทำเอาโมเน่ใจหวิวจนต้องรีบก้มหน้ากินข้าวต่อเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่วูบขึ้นมาในอก

คืนหนึ่ง โมเน่นอนกอดหมอนพลิกตัวไปมาบนเตียง ครุ่นคิดถึงสถานการณ์ของตัวเองอย่างหนักใจ แสงจันทร์สาดผ่านหน้าต่างเข้ามาทอดเงาบนพื้นห้องเงียบสงัด

'นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่วะเนี่ย ตั้งใจจะยั่วให้เขาทิ้ง แต่ทำไมกลายเป็นฉันสติแตกเองทุกทีเลย' เธอครุ่นคิดพลางถอนหายใจยาว มือลูบหน้าอกตรงที่หัวใจเต้นแรงผิดปกติทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าของไค

เธอเอามือกุมอกตรงหัวใจที่เต้นแรงผิดปกติทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าของไค ความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอกทำให้เธอกลัวยิ่งกว่าแผนการใด ๆ ที่เคยวางไว้ทั้งหมด กลัวว่าตัวเองกำลังเดินเข้าไปในกับดักที่ตัวเองสร้างขึ้นมาเอง

เพราะแผนที่แท้จริงของเธอคือการถอนหมั้นแล้วหนีไปให้ไกลจากคฤหาสน์หลังนี้ ไม่ใช่การเผลอใจให้กับพระเอกในนิยายที่ควรจะเป็นศัตรูของนางร้ายอย่างเธอ เธอไม่ควรลืมบทบาทของตัวเองในเรื่องนี้แม้แต่นิดเดียว

ไอ้พี่ไก่คนนี้กำลังทำให้แผนทุกอย่างของเธอพังไม่เป็นท่า และที่แย่ที่สุดคือ... ส่วนลึกในใจของเธอกลับไม่ได้อยากให้มันหยุดลงเลยสักนิด เธอนอนหลับตาลงพร้อมกับความคิดวุ่นวายที่ยังไม่จบสิ้นในหัว ก่อนที่ความเหนื่อยล้าจะพาเธอเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด

to be continued