บทที่ 23

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านลูกไม้เข้ามาตกกระทบใบหน้า โมเน่ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกปวดหัวตุบ ๆ และอีกสิ่งหนึ่งที่หนักอึ้งกว่านั้นคือความรู้สึกผิดที่ก่อตัวอยู่เต็มอก

เธอนอนขดตัวอยู่บนเตียงนุ่ม มองเพดานห้องนอนที่คุ้นตาไปหมดแล้ว ภาพเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัวทีละฉากราวกับหนังที่เล่นซ้ำไม่มีวันจบ สายฝนที่สาดกระเซ็นเข้ามาทางระเบียง เสียงฟ้าร้องคำรามอยู่ไกล ๆ อ้อมแขนที่รัดแน่นจนหนีไม่หลุด และริมฝีปากร้อนผ่าวที่กดทับลงมาอย่างไม่ยอมปล่อย

เธอเอามือทั้งสองข้างทาบหน้าตัวเองแล้วกรี๊ดลั่นอยู่ในใจ กลิ้งตัวไปมาบนที่นอนจนผ้าห่มพันกันยุ่งเหยิง

'ไม่นะ ไม่ ๆๆๆ นี่มันไม่ใช่แผนที่วางไว้เลยสักนิด!'

โมเน่พยายามนึกทบทวนเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มาปลอบใจตัวเอง เธอเคยเรียนมาว่าตอนหวาดกลัวใกล้ตายหรือตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน ร่างกายจะหลั่งสารอะดรีนาลีนออกมาปริมาณมาก และสารตัวนี้เองที่มักทำให้สมองสับสนระหว่างความกลัวกับความตื่นเต้นทางอารมณ์อื่น ๆ ใช่แล้ว มันคือ "อุบัติเหตุ" ล้วน ๆ ไม่เกี่ยวอะไรกับใจเธอสักนิดเดียว

เธอพยักหน้ากับตัวเองอย่างมั่นใจในทฤษฎีที่คิดขึ้นมาเอง ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองไม่ได้ใส่อะไรนอกจากเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของใครบางคนที่มีกลิ่นน้ำหอมผู้ชายติดอยู่ทั่วเนื้อผ้า กลิ่นที่คุ้นเคยจนใจเต้นรัวทุกครั้งที่สูดเข้าไป

"ไอ้พี่ไก่บ้า..." เธอพึมพำก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำอย่างเร่งรีบ ราวกับจะชะล้างความรู้สึกแปลก ๆ ในใจให้หายไปพร้อมกับฟองสบู่ที่ไหลผ่านร่างกาย เธอยืนอยู่ใต้ฝักบัวนานผิดปกติ ปล่อยให้น้ำอุ่นไหลรดตัวจนผิวแดงก่ำ พยายามคิดหาทางออกจากสถานการณ์ที่ตัวเองก่อขึ้นมา

เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเสื้อยืดตัวหลวมกับกางเกงขาสั้น โมเน่นั่งลงหน้ากระจกพลางคิดทบทวนแผนการใหม่ทั้งหมด แผนเดิมที่จะทำตัวบ้าให้ไคเบื่อแล้วถีบส่งไปหาอริณนั้นพังไม่เป็นท่า ยิ่งเธอบ้าเท่าไหร่ ไคยิ่งสนุกและหวงเธอมากขึ้นเท่านั้น เหมือนกับว่าเขากำลังสนุกกับเกมที่เธอเล่นด้วยซ้ำไป ราวกับทุกความวุ่นวายที่เธอสร้างขึ้นกลับกลายเป็นเสน่ห์ในสายตาของเขาไปเสียอย่างนั้น

"งั้นก็ต้องเปลี่ยนกลยุทธ์" เธอพึมพำกับตัวเองในกระจก ดวงตาเป็นประกายวาววับราวกับนักวางแผนกลยุทธ์มือฉมัง มือทั้งสองข้างกำแน่นเหมือนกำลังวางแผนศึกใหญ่ "ในเมื่อทำตัวบ้าแล้วไม่เวิร์ก งั้นก็ต้อง... ยั่วให้หลง แล้วชงให้ทิ้ง!"

เธอนั่งขบคิดอยู่นานว่าจะเริ่มแผนการนี้ยังไงดี ถ้าเธอทำตัวติดพันเขามากเกินไป ออดอ้อนจนน่ารำคาญ เดี๋ยวผู้ชายแบบไคที่ชอบความท้าทายและมักจะเบื่อง่ายก็ต้องเบื่อหน่ายไปเองสักวัน ผู้ชายประเภทนี้มักจะรักในสิ่งที่ไขว่คว้าไม่ถึงเสมอ ไม่ใช่สิ่งที่โยนตัวเข้ามาหาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยอย่างที่นิยายส่วนใหญ่มักเล่ากัน

แผนดูดีในหัว โมเน่คิดพลางยิ้มพอใจ เธอลุกขึ้นไปเปิดตู้เสื้อผ้าค้นหาชุดที่จะใช้เป็นเครื่องมือในแผนการวันนี้ ก่อนจะพยักหน้าให้ตัวเองในกระจกอีกครั้งด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

มื้อเที่ยงวันนั้น เธอเดินลงมาจากห้องในชุดผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบตัว ผมเปียกชุ่มหยดน้ำ ทำหน้าตาไม่รู้ตัวเดินผ่านหน้าห้องทำงานที่ไคกำลังนั่งประชุมออนไลน์กับทีมผู้บริหารอยู่พอดี หัวใจเธอเต้นตุบ ๆ ด้วยความประหม่าที่ซ่อนอยู่ใต้สีหน้าเรียบเฉยที่แสร้งทำขึ้น

"อ้าว พี่ไก่ประชุมอยู่เหรอคะ โมยังไม่แต่งตัวเลย ขอโทษนะคะ" เธอทำเสียงเอ็นดูตัวเองพลางเอี้ยวตัวโบกมือให้กล้องเว็บแคมแบบไม่ได้ตั้งใจ ปากยิ้มหวานแต่ในใจกำลังลุ้นระทึกว่าแผนจะได้ผลไหม

ไคหันมาสบตาเธอเสี้ยววินาที สายตาที่ฉายแววประหลาดใจปนขบขันแวบผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกดปิดกล้องตัวเองทันทีอย่างไม่รีรอ "ขอโทษครับ เดี๋ยวผมกลับมาต่อ" เขาพูดกับทีมงานในจอด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะลุกขึ้นเดินมาหาโมเน่ที่กำลังยิ้มกริ่มอยู่ในใจ

"ทำไมยังไม่แต่งตัว" เขาถามเสียงต่ำ สายตาจับจ้องอยู่ที่เธอโดยไม่ละไปไหน ราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง

"หมอบอกว่าการกระตุ้นอารมณ์รักช่วยให้เซลล์สมองส่วนความจำฟื้นฟูได้เร็วขึ้นค่ะ ที่รัก" เธอตอบพลางกะพริบตาปริบ ๆ ใส่ ทำหน้าเหมือนไม่รู้อิโหน่อิเหน่ พยายามควบคุมมือที่เริ่มสั่นเพราะความประหม่าให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้

คำตอบที่เธอคาดหวังคือไคต้องส่ายหน้าเอือมระอาแล้วไล่เธอกลับห้อง แต่สิ่งที่ได้กลับตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิง ไคเอียงคอมองเธอจากหัวจรดเท้าอย่างช้า ๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อันตรายกว่าเดิม สายตาที่เคยเย็นชากลับมีประกายบางอย่างที่ทำให้โมเน่รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

"งั้นเหรอ" เขาก้าวเข้ามาใกล้จนโมเน่ต้องถอยหลังชนกับผนัง "ถ้าอย่างนั้นพี่ก็ควรจะช่วยกระตุ้นให้เต็มที่สินะ"

มือใหญ่ของไคยันอยู่ข้างศีรษะเธอทั้งสองด้าน ก้มหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจกระทบกัน กลิ่นน้ำหอมของเขาลอยมาแตะจมูกจนโมเน่แทบลืมหายใจ เธอที่วางแผนมาอย่างดีถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อก หัวใจเต้นรัวจนแทบทะลุอก มือทั้งสองข้างที่กำผ้าเช็ดตัวไว้แน่นเริ่มสั่นเทา

"พ พ...พี่! ยังประชุมอยู่นะ!" เธอรีบดันอกเขาออกอย่างตื่นตระหนก แผนล่อลวงพังไม่เป็นท่าตั้งแต่ยกแรก

To be continued