บทที่ 25

"หนูจะต้องใส่ชุดนี้จริง ๆ เหรอคะ" โมเน่บ่นพึมพำขณะยืนหน้ากระจกบานใหญ่ มองชุดเดรสสีชมพูอ่อนที่คนใช้ช่วยกันแต่งตัวให้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมถูกจัดทรงสวยหรู หน้าตาแต่งแต้มให้ดูอ่อนหวานผิดจากที่เธอคุ้นชิน กระโปรงบานเบาสะบัดตามจังหวะที่เธอขยับตัวไปมาอย่างไม่สบายใจ

"สวยแล้ว เธอต้องไปกินข้าวที่บ้านพ่อแม่ฉันวันนี้" ไคยืนพิงกรอบประตูมองเธออย่างพอใจ สายตาส่องประกายชื่นชมจนโมเน่ต้องหันหนีเพราะเขินจนหน้าร้อนวูบ

"ทำไมต้องแต่งขนาดนี้ด้วยล่ะคะ กินข้าวแค่มื้อเดียวเอง" เธอเอ่ยพลางดึงชายกระโปรงเบา ๆ ด้วยความอึดอัด ไม่คุ้นเคยกับชุดที่หรูหราขนาดนี้เลยสักนิด

"เพราะเธอเป็นคู่หมั้นของฉันไง" เขาตอบง่าย ๆ พร้อมยื่นมือมาให้เธอจับ นิ้วเรียวของเธอวางลงบนฝ่ามือกว้างของเขาอย่างไม่มีทางเลือก

ระหว่างทางไปคฤหาสน์วรโชติใหญ่ โมเน่นั่งนิ่งอยู่ในรถ มองวิวข้างทางที่ผ่านไปเรื่อย ๆ ใจคิดถึงสิ่งที่จะต้องเผชิญข้างหน้า เธอไม่รู้เลยว่าวันนี้จะมีอะไรรอเธออยู่บ้าง

ทว่าเมื่อเดินเข้าไปในห้องอาหารของคฤหาสน์วรโชติใหญ่ สิ่งแรกที่โมเน่เห็นทำเอาใบหน้าเธอเปลี่ยนสีทันที เพราะมีอริณนั่งอยู่ที่โต๊ะเรียบร้อยแล้ว ในชุดทำงานเรียบร้อยเหมือนเช่นเคย ยิ้มต้อนรับด้วยสีหน้าปกติราวกับเป็นแขกประจำของบ้าน

"สวัสดีค่ะคุณโมเน่ วันนี้ดูสดใสมากเลยนะคะ" อริณเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงหวานเจี๊ยบ แต่แววตากลับเย็นชาราวกับน้ำแข็ง โมเน่รู้สึกได้ถึงพลังงานลบที่แผ่ออกมาจากรอยยิ้มนั้นทันที

โมเน่ยิ้มบางฝืน ๆ ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ ไคตามที่พ่อแม่ของเขาจัดที่ไว้ให้ พ่อของไคอธิบายว่าอริณแวะมาช่วยดูเรื่องเอกสารงานแต่งงานพอดี เลยชวนมาร่วมโต๊ะด้วยตามมารยาท

"อ้อ...งั้นเหรอคะ" โมเน่พยักหน้ารับ แม้ในใจจะรู้สึกไม่พอใจอยู่ไม่น้อยที่ต้องนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะกับผู้หญิงคนนี้

ตลอดมื้ออาหาร ไคเล่นบทสุภาพบุรุษสมบูรณ์แบบ เขาตักกับข้าวใส่จานให้โมเน่ไม่ขาดมือ คอยเช็ดมุมปากให้เธอเบา ๆ ด้วยผ้าเช็ดปาก และพูดจาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจนคนฟังอย่างโมเน่ขนลุกไปทั้งตัว

"ที่รักกินอันนี้อีกหน่อยสิ อร่อยนะ" เขากระซิบเบา ๆ ใกล้หู มือตักกุ้งอบวุ้นเส้นใส่จานเธอเพิ่ม

"ค่ะที่รัก" โมเน่ยิ้มแหย ๆ กลืนข้าวลงคออย่างฝืนใจ ในหัวคิดหนักว่าต้องแสดงบทคนป่วยที่ยอมสยบให้เขาต่อหน้าครอบครัว เพื่อไม่ให้ถูกจับได้ว่าความจำเสื่อมของเธอเป็นเรื่องโกหก แม้ในใจจะกรี๊ดลั่นด้วยความเขินอายก็ตาม

ทางฝั่งอริณนั่งกัดฟันมองภาพตรงหน้าด้วยความจุกแน่นในอก มือที่จับตะเกียบเริ่มสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว เธอพยายามแทรกบทสนทนาเรื่องงานเพื่อดึงความสนใจของไคกลับมาที่ตัวเอง "บอส วันจันทร์มีประชุมกับพันธมิตรที่เลื่อนมาจากครั้งก่อน อริณเตรียมเอกสารไว้ให้แล้วนะคะ"

ไคเงยหน้าขึ้นมาเพียงแวบเดียว "ส่งให้เลขาคนใหม่จัดการแทนก็ได้" เขาตอบเรียบเฉยก่อนจะหันกลับไปสนใจโมเน่ต่อทันที ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองอริณอีกครั้ง

ใบหน้าของอริณซีดเผือดลงทันที มือที่กำผ้าเช็ดปากใต้โต๊ะกำแน่นจนข้อนิ้วขาว เธอกัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นความรู้สึกที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ภายในไม่ให้แสดงออกมาทางสีหน้า

"ที่จริงเรื่องงานแต่งงานนี่..." พ่อของไคเอ่ยขึ้นระหว่างมื้ออาหาร มองลูกชายด้วยความภาคภูมิใจ "พ่อเห็นว่าไคดูแลหนูโมเน่ได้ดีขนาดนี้ เรื่องเลื่อนงานแต่งก็ไม่จำเป็นแล้วละ จัดตามกำหนดเดิมได้เลย"

"ขอบคุณครับพ่อ" ไคตอบทันทีพร้อมยิ้มพอใจ มือที่วางอยู่ใต้โต๊ะแอบกุมมือโมเน่ไว้แน่น สัมผัสอุ่น ๆ ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้สะบัดมือหนีเหมือนที่เคยทำ

โมเน่ได้แต่ยิ้มแข็ง ๆ ในใจกรีดร้องไม่เป็นภาษา แผนถอนหมั้นของเธอยิ่งพังทลายหนักกว่าเดิม เธอแอบชำเลืองมองหน้าไคที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข รู้สึกแปลก ๆ ที่ตัวเองไม่ได้รู้สึกแย่กับข่าวนี้เท่าที่ควร

อริณทนฟังต่อไม่ไหวอีกต่อไป เธอรีบขอตัวลุกจากโต๊ะด้วยข้ออ้างว่าต้องรีบกลับไปทำงานต่อ สีหน้าเย็นชาที่พยายามฝืนไว้เริ่มปริแตกออกทีละน้อย "ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ มีนัดด่วนที่ออฟฟิศ" เธอพูดเสียงสั่นเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินออกจากห้องอาหารไปโดยไม่รอคำตอบ

หลังมื้ออาหารจบลง โมเน่ถือโอกาสชวนไคคุยเรื่องอริณระหว่างเดินกลับรถ ลมเย็นยามเย็นพัดผ่านสวนดอกไม้หน้าคฤหาสน์เบา ๆ "พี่ไก่คะ หนูว่าคุณอริณเขาแปลก ๆ นะ ตอนที่งานเลี้ยงเขาแกล้งขัดขาหนูจริง ๆ ไม่ใช่หนูโกหกเลยสักนิด"

ไคเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย เขาไม่เคยเห็นอริณทำอะไรแบบนั้นต่อหน้าตัวเองมาก่อน แต่ก็ยังไม่แน่ใจเต็มร้อยว่าจะเชื่อฝ่ายไหนดี "พี่จะลองสังเกตดูอีกทีนะ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด

"ถ้าเราจะแต่งงานกัน แต่พี่ไม่เชื่อในสิ่งที่หนูพูดเลย ชีวิตคู่ของเราคงมีแต่ปัญหาแน่ ๆ ค่ะ" โมเน่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แม้จะเป็นส่วนหนึ่งของแผนแต่คำพูดนี้ก็มาจากใจจริงไม่น้อย เธอหยุดเดินและมองหน้าเขาตรง ๆ ราวกับต้องการคำตอบที่ชัดเจน

ไคหยุดเดินแล้วหันมามองเธอ ดวงตาคมกริบจับจ้องอย่างครุ่นคิด ก่อนจะยื่นมือมาลูบหัวเธอเบา ๆ "ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร พี่จะเชื่อ" เขาพูดเสียงต่ำ "เพราะถ้าเธอโกหก ยังไงพี่ก็ดูออกอยู่ดี"

To be continued