บทที่ 26

โมเน่นิ่งไปชั่วครู่ ใจหวิวขึ้นมาแปลก ๆ กับคำพูดนั้น เธอรู้สึกอบอุ่นในอกแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยตลอดที่อยู่ในร่างนี้ เธอเดินตามไคเข้ารถอย่างเงียบ ๆ ปล่อยให้ความรู้สึกในใจค่อย ๆ ตกตะกอนไปตลอดทาง

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ ไคจูงมือเธอเดินขึ้นห้องด้วยสีหน้าพึงพอใจ แสงไฟในโถงบันไดสลัวรางส่องกระทบใบหน้าทั้งสองขณะเดินขึ้นไปด้วยกัน เขาต้อนเธอเข้ามุมกำแพงข้างประตูห้องนอน มือทั้งสองยันอยู่ข้างศีรษะเธอ

"วันนี้ทำดีมากเลยนะ หมูเน่" เขากระซิบใกล้ใบหู น้ำเสียงต่ำทุ้มเต็มไปด้วยความพอใจ "รางวัลของเด็กดีที่ช่วยเล่นละครให้พี่วันนี้ คือการที่พี่จะดูแลเธอ...ทั้งคืน"

โมเน่รู้สึกใจเต้นรัวจนแทบได้ยินเสียงตัวเอง ริมฝีปากอ้าจะเถียงกลับแต่ไม่มีคำไหนหลุดออกมาได้เลยสักคำ มีเพียงแสงไฟในห้องที่ค่อย ๆ ถูกปิดลงพร้อมกับประตูที่ปิดสนิทตามหลัง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันของค่ำคืนที่รอคอยอยู่เบื้องหลังประตูบานนั้น

เช้าวันรุ่งขึ้น โมเน่ตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกเพลีย ๆ แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด เธอเหลือบมองไคที่ยังหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าคมเข้มที่ยามหลับดูอ่อนโยนกว่ายามตื่นมากนัก เธอเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวก่อนจะรีบสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป

ระหว่างอาบน้ำแต่งตัว โมเน่ครุ่นคิดถึงสีหน้าของอริณเมื่อวานที่โต๊ะอาหาร ความเจ็บแค้นที่ซ่อนอยู่หลังรอยยิ้มนั้นทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึก ๆ แม้จะไม่ชอบผู้หญิงคนนั้นแค่ไหน แต่สัญชาตญาณบางอย่างก็เตือนเธอว่าอริณไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่าย ๆ แน่นอน

"ต้องระวังตัวให้มากกว่านี้แล้วละ" เธอพึมพำกับตัวเองหน้ากระจก ก่อนจะเดินลงไปหาไคที่กำลังนั่งกินข้าวเช้าอยู่ที่โต๊ะอาหารใหญ่ในคฤหาสน์

"หลับสบายไหม" ไคถามพลางยิ้มมุมปาก มือยื่นจานขนมปังปิ้งมาให้เธอ

"ก็...พอได้ค่ะ" โมเน่ตอบพลางหน้าแดง ไม่กล้าสบตาเขาตรง ๆ นั่งลงกินข้าวอย่างเงียบ ๆ ในขณะที่ไคแอบยิ้มมองเธอด้วยความเอ็นดูอยู่ตลอดมื้ออาหาร

"เดี๋ยววันหลังไปกินข้าวที่บ้านพ่อแม่พี่อีกนะ พ่อชอบเธอมากเลย" ไคเอ่ยขึ้นระหว่างจิบกาแฟ

โมเน่สำลักน้ำแทบไม่ทัน "หา? อีกเหรอคะ" เธอร้องเสียงหลง นึกถึงสายตาเยือกเย็นของอริณที่ต้องเจออีกครั้งก็รู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ ขึ้นมาทันที

ไคหัวเราะเบา ๆ กับปฏิกิริยาของเธอ "ไม่ต้องกลัวหรอก มีพี่อยู่ด้วยตลอด" เขาพูดพลางยื่นมือมาจับมือเธอไว้แน่นบนโต๊ะอาหาร ความอบอุ่นจากฝ่ามือนั้นทำให้โมเน่รู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้างไม่น้อย

หลังอาหารเช้า โมเน่เดินออกไปนั่งเล่นที่ระเบียงคนเดียว มือถือแก้วน้ำผลไม้จิบไปพลางมองนกที่บินผ่านไปมาเหนือสวนดอกไม้ ใจยังคงคิดถึงเรื่องราวเมื่อคืนไม่หาย ความรู้สึกในอกที่พองโตขึ้นทุกวันทำให้เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองยังอยากจะถอนหมั้นหนีไปจริง ๆ หรือเปล่า

'ถ้าฉันปล่อยให้ตัวเองรักเขาจริง ๆ แล้วสุดท้ายทุกอย่างมันจะจบลงยังไง' เธอครุ่นคิดพลางถอนหายใจเบา ๆ นิ้วเรียวเล่นอยู่กับขอบแก้วอย่างไร้จุดหมาย

เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมอง เห็นพี่โรมเดินยิ้มเข้ามาหาพร้อมถุงขนมในมือ "แวะมาเยี่ยมน้องสาวหน่อย เห็นว่าเมื่อวานไปกินข้าวบ้านไคมา เป็นยังไงบ้าง"

"ก็...เหนื่อยนิดหน่อยค่ะพี่โรม" โมเน่ยิ้มให้พี่ชายอย่างอบอุ่น ก่อนจะเล่าเรื่องที่เจออริณที่โต๊ะอาหารให้ฟังคร่าว ๆ

พี่โรมฟังแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย "ผู้หญิงคนนั้นน่ะ พี่ก็รู้สึกแปลก ๆ เหมือนกันนะ ระวังตัวไว้ด้วยละกันนะโมเน่" เขาเตือนด้วยความห่วงใยจริงจัง ก่อนจะยื่นถุงขนมให้เธอพร้อมยิ้มให้กำลังใจ

โมเน่พยักหน้ารับคำเตือนของพี่ชายไว้ในใจ ไม่รู้เลยว่าคำเตือนนั้นจะกลายเป็นจริงเร็วกว่าที่คิดไว้มากนัก

To be continued