บทที่ 27

"จริงสิครับคุณพ่อ..." ไคเอ่ยขึ้น"ในเมื่อผมดูแลยัยหมู เอ่อ โมเน่ได้ดีขนาดนี้ งานแต่งงานของเราก็ไม่จำเป็นต้องเลื่อนแล้วล่ะครับ จัดตามกำหนดเดิมได้เลย"

เคร้ง!

“รินขอตัวนะคะ พอดีปวดหัวนิดหน่อย”

คำพูดที่ออกมจากปากไคมันตบหน้าอริณฉาดใหญ่ เธอวางช้อนกระทบจานเสียงดังก่อนจะขอตัวออกจากโต๊ะอย่างลืมตัว เพราะทนเห็นภาพบาดตาไม่ไหว

คุณเกริกพลพ่อของไคมองตามแผ่นหลังเลขาสาว ก่อนจะหันมาคลี่ยิ้มกว้างอย่างพอใจ

"ดีมากตาไค! พ่อรอฟังคำนี้มานานแล้ว เห็นแกประคบประหงมหนูโมเน่ไม่ห่างแบบนี้ พ่อก็เบาใจ" ท่านหันไปทางเพื่อนรักอย่างพ่อของโมเน่ที่นั่งยิ้มละไมอยู่ฝั่งตรงข้าม "ว่าไงไอ้เพื่อนรัก งานมงคลลูกเราจัดเต็มที่เลยนะ อย่าให้เสียชื่อสองตระกูล"

พ่อของโมเน่หัวเราะร่าพลางมองลูกสาวด้วยความเอ็นดู

"เห็นยัยตัวแสบยอมนั่งนิ่งให้ตาไคป้อนข้าวป้อนน้ำแบบนี้ ฉันก็หมดห่วง เรื่องสินสอดไม่เกี่ยง ขอแค่ตาไคลูกสาวตัวแสบของลุงให้เชื่องแบบนี้ตลอดไปก็พอ"

โมเน่ได้แต่ยิ้มแห้งให้ผู้ใหญ่ แล้วส่งสายตาค้อนขวับไปให้ไอ้พี่ไก่ที่นั่งทำหน้าเป็นสุภาพบุรุษจอมปลอมอยู่ข้าง ๆ มือหนาแอบเลื่อนมาบีบต้นขาเธอใต้โต๊ะอาหารอย่างย่ามใจ แรงบีบเน้นย้ำราวกำลังประกาศชัยชนะทำเอาโมเน่หน้าร้อนผ่าว

"หนูขอตัวขึ้นไปพักก่อนนะคิะคุณพ่อ พอกินเยอะหนังตาห็เริ่มหย่อนยังไงไม่รู้"

ร่างเล็กลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้สะบัดก้นเดินกระแทกส้น ออกจากห้องอาหารไปอย่างรวดเร็ว ไคขยับยิ้มมุมปาก สายตาคมกริบจดจ้องแผ่นหลังบางและสะโพกกลมกลึงที่ส่ายไหวตามแรงเดินอย่างไม่วางตา ก่อนจะหันไปลาผู้ใหญ่ด้วยท่าทีสุขุมแล้วเดินตามหลังเธอไปติดๆ

ทันทีที่ก้าวผ่านประตูห้องพัก โมเน่กะจะกระแทกประตูประชดเสียงดัง หวังจะขังตัวเองให้อยู่ห่างจากคนเจ้าเล่ห์ ทว่าฝ่ามือหนาของไคกลับดันบานประตูไว้ได้ทัน เขาแทรกตัวตามเข้ามาอย่างคุกคามก่อนจะลงกลอนล็อคประตูเสียงดังทำเอาคนตัวเล็กใจหายวาบ

เธอรีบจ้ำอ้าวไปที่เตียงแล้วคว้าหมอนข้างมากั้นกลางไว้เป็นป้อมปราการพลางนั่งกอดอกหน้าบึ้ง

"ออกไปเลยนะ! ไปหาแม่เลขาแสนดีสิ จะตามมาทำไม!"

ไคหัวเราะทุ้มในลำคอ เขาค่อยๆ ปลดเนคไทออกสายตาคมจ้องมองยัยตัวแสบที่กำลังพองลมที่แก้มอย่างนึกเอ็นดู

"หึงเหรอเรา?" เขาแกล้งถามพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนโมเน่ต้องถดตัวหนีแล้วโยนเนคไททิ้งอย่างไม่ใยดี

"ใครหึง! ไม่ได้หึงสักหน่อย แค่รำคาญคนตาบอดที่ดูไม่ออกว่าใครนางเอกใครนางร้าย!" โมเน่เชิดหน้าใส่ "ถ้าพี่ยังเข้าข้างยัยอริณอยู่แบบนี้ ก็ไม่ต้องมาแตะตัวฉันเลยนะ!"

"โอ๋ๆ ดูสิ ปากยื่นปากยาวเชียว" ไคไม่พูดเปล่า เขาอาศัยความไวคว้าหมอนข้างที่เป็นปราการด่านสุดท้ายโยนทิ้งลงพื้น แล้วโถมตัวลงไปคร่อมร่างเล็กไว้

"ปล่อยนะ คนบ้า!" โมเน่ดิ้นขลุกขลักอยู่ใต้อ้อมแขน สองมือเล็กพยายามดันออก แต่ก็แอบอมยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นสายตาอ้อนๆ ของคนตัวโต

"ก็บอกแล้วไงว่าบนโต๊ะอาหารน่ะ พี่เชื่อเธอ..." ไคกระซิบชิดใบหูที่แดงก่ำพลางเป่าลมร้อนใส่จนโมเน่ขนลุกซู่ "แต่ที่ต้องแกล้งทำเป็นเข้าข้างอริณ ก็เพราะอยากเห็นเด็กแถวนี้หึงจนหน้าแดงแบบนี้ไงน่ารักชะมัด"

"นิสัยเสีย! แกล้งคนอื่นมันสนุกตรงไหน!" เธอกำปั้นทุบไหล่เขาเบาๆ แก้เขิน

"สนุกสิ ยิ่งเวลาเธอพยศใส่พี่นะ พี่ยิ่งอยากกำราบให้เชื่อง" ไคหัวเราะเจ้าเล่ห์ เขาเริ่มซุกไซ้ซอกคอขาวอย่างหยอกล้อ ปลายนิ้วไต่ยุ่มย่ามไปตามชายเสื้อ

"วันนี้ทำดีมากที่ยอมเล่นละครช่วยพี่ต่อหน้าคุณพ่อ...ตืนนี้พี่จะดูแลเธอทั้งคืน"

"รางวัลอะไร ไม่เอา! โมเน่ยังโกรธอยู่นะ อ๊ะ!"

To be continued