บทที่ 31

เธอถามด้วยน้ำเสียงจริงจังผิดปกติ สายตาจ้องมองถ้วยชาในมือแทนที่จะสบตาเขา

ไคนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร ตราบใดที่เธอยังเป็นคนที่อยู่ตรงหน้าพี่แบบนี้ พี่ก็จะรักเธอเหมือนเดิม"

คำตอบนั้นทำให้โมเน่รู้สึกใจหวิวจนแทบพูดอะไรต่อไม่ออก เธอได้แต่ก้มหน้าจิบชาต่อเงียบ ๆ ปล่อยให้คำพูดของเขาแทรกซึมเข้าไปในใจลึก ๆ

บ่ายวันนั้น เธอนั่งอยู่คนเดียวในห้องนอน มองโทรศัพท์ที่วางเงียบอยู่บนโต๊ะ ความรู้สึกผิดต่อพ่อที่โกหกทุกวันยังคงกัดกินใจไม่หาย ในขณะเดียวกันความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวขึ้นต่อไคก็ยิ่งทำให้สถานการณ์ทั้งหมดซับซ้อนขึ้นไปอีก

เย็นวันนั้น พี่โรมแวะมาเยี่ยมเธอถึงคฤหาสน์ไคเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่ เขายิ้มให้น้องสาวอย่างอบอุ่นก่อนจะนั่งลงคุยด้วยกันที่ริมสระน้ำหลังบ้าน

"พ่อโทรมาคุยกับพี่บ่อยขึ้นนะช่วงนี้ ดูมีความสุขมากเลย" พี่โรมเอ่ยขึ้นพลางมองน้องสาวอย่างสังเกตการณ์ "แต่พี่ก็แปลกใจอยู่นะ ว่าทำไมเธอถึงดูไม่ค่อยยินดีกับเรื่องนี้เท่าไหร่"

โมเน่นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มบาง ๆ "หนูก็ดีใจนะคะพี่โรม แค่...รู้สึกกดดันนิดหน่อยที่ต้องทำให้พ่อสมหวังตลอดเวลา" เธอตอบครึ่งจริงครึ่งเท็จ ไม่กล้าบอกความจริงทั้งหมดออกไปแม้แต่กับพี่ชายที่ไว้ใจที่สุด

พี่โรมพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะยื่นมือมาตบไหล่เธอเบา ๆ "ไม่ต้องกดดันมากก็ได้นะ ทำเท่าที่ไหวพอ พี่อยู่ข้างเธอเสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

คำพูดนั้นทำให้โมเน่รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก เธอยิ้มขอบคุณพี่ชายอย่างจริงใจ ก่อนทั้งคู่จะนั่งคุยกันต่อไปเรื่อย ๆ จนพระอาทิตย์ตกดินลับขอบฟ้า

"พี่โรมคะ" โมเน่เอ่ยขึ้นเบา ๆ ระหว่างมองแสงสีส้มสะท้อนผิวน้ำในสระ "ถ้าวันหนึ่งหนูทำอะไรผิดพลาดไปมาก ๆ พี่จะยังรักหนูอยู่ไหมคะ"

พี่โรมเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจกับคำถามที่จู่ ๆ ก็โผล่ขึ้นมา "ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะ มีอะไรหรือเปล่า"

"เปล่าค่ะ แค่...อยากรู้เฉย ๆ" โมเน่ยิ้มแหย่ ๆ กลบเกลื่อนความรู้สึกจริงที่ซ่อนอยู่ในใจ

"ไม่ว่าเธอจะทำอะไร เธอก็ยังเป็นน้องสาวคนเดียวของพี่อยู่ดี" พี่โรมตอบอย่างจริงจัง สายตามองไปที่น้องสาวด้วยความรักที่แท้จริง "อย่าลืมว่าไม่ว่าโลกจะพังทลายแค่ไหน พี่ก็ยังจะอยู่ข้างเธอเสมอ"

คำพูดนั้นทำให้โมเน่รู้สึกตื้นตันจนแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ เธอหันหน้าหนีไปมองสระน้ำแทนเพื่อซ่อนอาการที่กำลังจะเผยออกมา ก่อนจะยิ้มให้พี่ชายอย่างอบอุ่นที่สุดเท่าที่จะทำได้

หลังจากพี่โรมกลับไปแล้ว โมเน่เดินขึ้นห้องด้วยใจที่ยังคงหนักอึ้ง เธอนอนลงบนเตียงมองเพดานเงียบ ๆ คิดทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทั้งคำพูดของพ่อ ของไค และของพี่โรม ทุกคนต่างมอบความรักและความไว้ใจให้เธออย่างเต็มเปี่ยม ทั้งที่ไม่รู้เลยว่าเธอไม่ใช่คนที่พวกเขาคิด

เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้นก่อนที่ไคจะโผล่หน้าเข้ามาดู "ยังไม่นอนเหรอ" เขาถามพลางเดินเข้ามานั่งที่ขอบเตียง

"กำลังจะนอนแล้วค่ะ" โมเน่ตอบพลางลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง

ไคนั่งมองเธอเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูจริงจังผิดปกติ "วันนี้ดูเหมือนเธอจะครุ่นคิดอะไรอยู่ตลอดเลยนะ มีอะไรกวนใจหรือเปล่า"

โมเน่ส่ายหน้าเบา ๆ พยายามยิ้มให้ดูเป็นปกติ "ไม่มีอะไรค่ะ แค่คิดถึงเรื่องพ่อกับพี่โรมนิดหน่อย"

ไคพยักหน้าไม่ได้ซักถามต่อ เพียงแค่เอื้อมมือมาลูบผมเธอเบา ๆ ก่อนจะปิดไฟข้างเตียงให้ "นอนพักผ่อนเยอะ ๆ นะ พรุ่งนี้พี่จะพาไปหาหมอตรวจอาการเพิ่มเติม" เขาพูดพลางลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ ทิ้งให้โมเน่นอนอยู่ในความมืดคนเดียวพร้อมกับความคิดที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด

เธอไม่รู้เลยว่าเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ จะทำให้ทุกอย่างพลิกผันไปมากกว่าที่เคยคาดคิดไว้เท่าไหร่ ลมเย็นยามเย็นพัดผ่านหน้าต่างที่เปิดไว้ครึ่งบาน พาม่านผ้าโบกสะบัดเบา ๆ ราวกับกำลังกระซิบบอกอะไรบางอย่างที่เธอยังมองไม่เห็น

To be continued