บทที่ 32

หลังจากวันที่เห็นภาพความสนิทสนมระหว่างไคกับโมเน่บนโต๊ะอาหาร อริณก็รู้ตัวดีว่าวิธีเดิม ๆ อย่างการโทรตื้อเรื่องงานคงไม่ได้ผลอีกต่อไป เธอเปลี่ยนแผนใหม่ทันที จากที่เคยพยายามเข้าหาไคโดยตรง หันมาตีสนิทกับพ่อแม่ของเขาแทน

เธอแวะเวียนไปช่วยงานที่คฤหาสน์ของครอบครัวไคบ่อยขึ้น ทั้งช่วยจัดเตรียมเอกสาร ช่วยดูแลเรื่องงานแต่งงาน จนพ่อแม่ของไคเริ่มคุ้นเคยและไว้ใจในตัวเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอวางตัวเป็นเลขาที่ขยันขันแข็ง อ่อนน้อมถ่อมตน คอยเสนอความช่วยเหลือทุกอย่างจนไม่มีใครสงสัยในเจตนาที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง

"หนูอริณนี่ขยันจริง ๆ นะ ช่วยได้เยอะเลย" แม่ของไคเอ่ยชมระหว่างที่อริณช่วยจัดเตรียมรายชื่อแขกในงานแต่งงาน

"ยินดีค่ะคุณแม่ อริณอยากให้งานแต่งของคุณไคออกมาสมบูรณ์แบบที่สุดค่ะ" เธอตอบพลางยิ้มหวาน แม้ในใจจะขมขื่นกับคำพูดของตัวเองที่ต้องฝืนพูดออกไป

คืนหนึ่ง อริณนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ในห้องพักส่วนตัว มือลูบไล้ไปตามภาพถ่ายเก่าที่แอบเก็บไว้ ภาพเหล่านี้เป็นภาพจากปาร์ตี้สมัยที่โมเน่คนเก่ายังใช้ชีวิตสำมะเลเทเมา แม้ในความจริงเธออาจจะแค่ไปนั่งเล่นเฉย ๆ ไม่ได้ทำอะไรจริงจัง แต่ในมือของอริณ ภาพเหล่านี้กลายเป็นอาวุธชิ้นสำคัญ

"ถ้าจะให้เกมนี้จบลงเร็ว ๆ ก็ต้องเล่นให้ถึงราก" เธอพึมพำกับตัวเองพลางเลือกภาพที่ดูน่าสงสัยที่สุดส่งเข้าไปในกลุ่มไลน์ของผู้ใหญ่ทั้งสองครอบครัว พร้อมข้อความแนบท้ายที่แสร้งทำเป็นห่วงใย

"ดิฉันไม่แน่ใจว่าควรพูดดีไหม แต่เห็นภาพพวกนี้แล้วเป็นห่วงคุณโมเน่มากค่ะ กลัวว่าอาการความจำเสื่อมอาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า..."

ข้อความถูกส่งไปพร้อมกับภาพเก่าหลายรูป ทั้งภาพในผับ ภาพที่มีขวดเครื่องดื่มวางเกลื่อนโต๊ะ อริณจงใจเลือกภาพที่ตัดต่อมุมกล้องให้ดูน่าสงสัยที่สุด เพื่อให้ทุกคนเข้าใจไปในทางที่ว่าโมเน่มีปัญหาเรื่องสารเสพติดจนสมองเบลอ ไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุอย่างที่คิดกัน

เธอนั่งจ้องหน้าจอมือถือของตัวเองด้วยใจระทึก มือกำแน่นรอดูผลตอบรับที่จะตามมา ไม่นานนักไอคอนแสดงว่ามีคนอ่านข้อความก็ปรากฏขึ้นทีละคน ความรู้สึกตื่นเต้นปนหวาดกลัวแล่นผ่านตัวเธอไปทั้งร่าง

พ่อของไคเห็นข้อความนั้นก็รีบส่งต่อไปให้วรโชติทันที พร้อมกำชับให้จัดการเรื่องนี้อย่างเงียบ ๆ ก่อนที่มันจะกลายเป็นเรื่องอื้อฉาวทำลายชื่อเสียงทั้งสองตระกูล

คืนนั้นเอง วรโชตินั่งจ้องภาพที่ส่งมาด้วยสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มปลื้มปีติกับความสำเร็จของลูกสาวกลับซีดเผือดลง มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเล็กน้อยจากความโกรธและผิดหวัง

"นี่มันเรื่องอะไรกัน" เขาพึมพำเสียงแหบพร่า มือกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาว

พี่โรมที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ รีบเข้ามาดูภาพก่อนจะส่ายหน้าทันที "พ่อ นี่มันดูแปลก ๆ นะครับ ทำไมจู่ ๆ ถึงมีคนส่งภาพพวกนี้มาให้พอดีตอนนี้เลย" เขาก้มมองภาพอย่างละเอียด สังเกตเห็นความผิดปกติในมุมกล้องและแสงที่ดูเหมือนถูกตัดต่อ

"แปลว่ายังไง มันก็เป็นหลักฐานชัด ๆ อยู่ตรงหน้า!" วรโชติตวาดกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เขาเริ่มเชื่อตามที่อริณวางหมากไว้ทุกอย่าง คิดว่าลูกสาวกำลังแกล้งทำตัวน่าสงสารเพื่อปกปิดความผิดพลาดในอดีต

"พ่อครับ ผมว่าเราควรถามโมเน่ก่อนดีกว่า อย่าเพิ่งด่วนตัดสิน" พี่โรมพยายามเตือนสติสุดความสามารถ แต่ดูเหมือนพ่อของเขาจะหูดับไปแล้วจนไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น

"ไม่ต้องพูดแล้ว! พ่อจะไปเอาตัวมันกลับมาเดี๋ยวนี้!" วรโชติลุกขึ้นทันที มือกำกุญแจรถแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธและความกังวลปะปนกัน

เขาคิดในหัวไปไกลถึงขั้นจะส่งโมเน่ไปบำบัดที่ต่างประเทศเพื่อล้างประวัติให้เรียบร้อยก่อนงานแต่งงาน โดยไม่รู้เลยสักนิดว่าตัวเองกำลังเดินเข้าไปในกับดักที่อริณวางไว้อย่างแนบเนียน

"พ่อครับ ใจเย็นก่อนได้ไหม ตอนนี้ดึกแล้วนะ" พี่โรมพยายามยับยั้งอีกครั้ง แต่วรโชติกลับเดินฉวยกุญแจรถแล้วมุ่งหน้าออกจากบ้านทันทีโดยไม่ฟังเสียงใครทั้งสิ้น

ท่ามกลางความชุลมุนในคฤหาสน์วรโชติ ห่างออกไปที่คฤหาสน์ของไค อริณกำลังนั่งยิ้มพอใจอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เธอมองข้อความที่ยิงตอบโต้กันไปมาระหว่างสองครอบครัว ริมฝีปากเผยยิ้มบางอย่างเยือกเย็น

"ถ้าพ่อของเธอพาตัวเธอกลับไปได้สำเร็จ ไคก็คงต้องกลับมาเป็นของฉันเหมือนเดิมแหละ" เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ นิ้วเรียวเลื่อนไปวางบนหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง เตรียมส่งข้อความอีกชุดเพื่อกระตุ้นความโกรธของวรโชติให้ลุกลามมากขึ้นไปอีก

เธอลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดสนิท ในใจคิดวางแผนขั้นต่อไปไว้เรียบร้อยแล้ว หากแผนแรกไม่สำเร็จอย่างที่หวัง เธอก็ยังมีไพ่ใบอื่นสำรองไว้อีกหลายใบ

เธอไม่รู้เลยว่าแผนที่วางไว้อย่างแนบเนียนนี้ กำลังจะพาความวุ่นวายมาสู่คฤหาสน์ของไคในไม่ช้า และผลลัพธ์ที่ตามมาจะไม่ได้เป็นไปตามที่เธอคาดหวังไว้เลยแม้แต่น้อย

รถของวรโชติออกจากบ้านมุ่งตรงไปยังคฤหาสน์ของไคทันทีในค่ำคืนนั้น ด้วยความโกรธที่ท่วมท้นจนบดบังสติทั้งหมด พี่โรมที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับพยายามโทรศัพท์แจ้งเตือนไคล่วงหน้า แต่สัญญาณกลับไม่ติดในช่วงเวลานั้นพอดี

ไม่มีใครในรถคันนั้นรู้เลยว่าเช้าวันรุ่งขึ้น เรื่องราวทั้งหมดจะพลิกผันไปในทิศทางที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน และเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างไปตลอดกาล

To be continued