บทที่ 6

ฉันตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความสะใจกับความกังวล ยิ้มให้กับตัวเองเมื่อนึกถึงใบหน้าของไคเมื่อคืนนี้ เขานั่งนิ่งอึ้งไปเลยตอนที่ฉันจงใจเน้นคำว่า พี่ไก่ ออกไปอย่างชัดถ้อยชัดคำมันเป็นความรู้สึกที่ดีที่สุดตั้งแต่ฉันทะลุเข้ามาในร่างนี้เลยก็ว่าได้!

“อย่างน้อยการสร้างศัตรูตัวฉกาจก็เป็นไปตามแผนละนะ” ฉันพึมพำกับตัวเอง

แต่แล้วความกังวลก็เข้าแทนที่... แผนของฉันคือทำให้เขาถอนหมั้น ไม่ใช่ทำให้เขาโกรธจนถึงขั้นอยากจะฆ่าฉันตอนนี้เลย! ถ้าไคยิ่งโกรธ ก็แปลว่าฉันยิ่งเข้าใกล้ชะตากรรมที่ต้องตายเร็วขึ้นไปอีก!

เฮ้อ ยุ่งยากสุด ๆ

ฉันหวังว่าพ่อจะโกรธจนยอมถอนหมั้น แต่จากที่ได้เห็นความเด็ดขาดของพ่อในห้องทำงานวันก่อน... ดูเหมือนว่าเรื่องธุรกิจจะสำคัญกว่าความอับอายขายหน้าของลูกสาวไปเสียแล้ว

ฉันลงมาที่ห้องอาหาร ด้วยท่าทางระมัดระวังที่สุด และพบว่าบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบสงบผิดปกติ พ่อของฉัน นั่งอยู่หัวโต๊ะด้วยใบหน้าเคร่งเครียดเกินกว่าปกติ ส่วนโรม (พี่ชาย) กำลังจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์ และเหลือบมองฉันด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

รู้สึกว่าเขาจะอารมณ์ดีตั้งแต่เมื่อคืนซะด้วยสิ

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ” ฉันทักทายออกไปอย่างเบาเสียงที่สุดเท่าที่จะทำได้

“โมเน่!” คุณรัชตะวางช้อนลงเสียงดัง

“คะ... คะ?” ฉันสะดุ้งสุดตัว

“เมื่อคืนนี้มันเกิดอะไรขึ้น!” คุณรัชตะถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธ “ลูกทำเรื่องอะไรเอาไว้! ไปฉีกหน้าไคแบบนั้นได้ยังไง!”

“หนู... หนูแค่พูดความจริงออกไปนี่คะ” ฉันเถียงเบาๆ“ก็เขาเป็นคนเริ่มก่อนนี่คะ!”

“แล้วไง!” คุณรัชตะตวาด “ลูกควรจะอดทน! ทำตัวให้น่ารัก! แต่นี่อะไร? ไก่ไร้สมอง? เธอคิดว่าไคจะยอมให้เรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ งั้นเหรอ!”

โรมแทรกขึ้นมาอย่างผ่อนคลาย “ใจเย็นครับพ่อ โมเน่อาจจะแค่มีอาการสับสนทางอารมณ์จากอุบัติเหตุ... ผมว่าคุณไคก็ไม่ได้แยแสอะไรโมขนาดนั้นอยู่แล้ว”

คุณพระ ผีเข้าแน่ๆ พี่เขากำลังปกป้องช้านนนน!

“แกเงียบไปเลยโรม!” คุณรัชตะหันไปตวาดใส่พี่ ก่อนจะหันกลับมาที่ฉัน “ฟังนะโมเน่! ลูกต้องทำตัวให้ดีกว่านี้! เพื่อเป็นการลงโทษ นับจากวันนี้ไป... ลูกถูกกักบริเวณ! 2 วันห้ามออกจากบ้าน หลังจากนั้นจะไปไหนก็ต้องขออนุญาตจากพ่อ!”

ห๊ะ สองวันเนี่ยนะ เอาจริงดิ รับมิได้อย่างแรง! แต่ลองงอแงหน่อยก็แล้วกันดี๋ยวจะไม่เนียน “โธ่ พ่อคะ!”

“ไม่มีข้อแม้!” คุณพ่อโบกมือไล่ “ไปคิดเอาแล้วสำนึกผิดซะ”

บทลงโทษกระจอกมากค่ะ ไม่แปลกใจเลยที่โมเน่สิสัยเสีย แต่ที่แย่กว่านั้นเลยก็คือ!

แผนฉันพังไม่เป็นท่า! แทนที่จะทำให้ไคถอนหมั้น กลับกลายเป็นว่าฉันถูกกักบริเวณแทน และที่แย่กว่านั้น... พ่อฉันไม่ได้รู้สึกว่าความสัมพันธ์ชองฉันกับไคมันแย่ลงเลยสักนิด!

หลังจากถูกสั่งกักบริเวณได้ไม่นาน ในช่วงสายของวันนั้นเอง

“คุณโมเน่คะ มีคนเอาของมาส่งค่ะ!” แม่บ้านวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องของฉัน

ฉันเดินลงไปดูด้วยความสงสัย และสิ่งที่เห็นก็ทำให้ฉันแทบจะกรีดร้องออกมาอีกครั้ง

ที่กลางสนามหญ้า มีกล่องไม้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ข้างกล่องมีดอกกุหลาบสีแดงสดช่อโตวางไว้ และมีซองจดหมายสีขาววางอยู่ด้านบน

ฉันรีบเปิดซองจดหมายออกมาอ่านทันที ลายมือหวัดๆ แต่ดูภูมิฐานนั้นทำให้ฉันรู้ได้ทันทีว่านี่คือลายมือของใคร

ถึง... คุณโมเน่

ฉันต้องขอขอบคุณสำหรับคำแนะนำเรื่อง ‘มารยาท’ นะ แต่ดูเหมือนว่ามารยาทเดียวที่เธอควรจะเรียนรู้คือการ ‘สำนึกในฐานะของตัวเอง’

ยินดีด้วยที่เธอถูกกักบริเวณ! ‘หมูเน่’ หวังว่าของขวัญนี้จะทำให้เธอหายเหงาตอนที่ถูกกักบริเวณนะ

ไค

ฉันตัวแข็งทื่อ คำมีเป็นร้อยแต่เขาเลือกที่จะใช้คำว่าหมู คือยังไงโมเน่อ้วนหรือพูดกวนประสาท ช่างแม่ง! ฉันขยำจดหมายในมือทิ้งก่อนจะหันไปมองสิ่งที่บรรจุอยู่ในกล่องไม้...

ข้างในกล่องไม้ขนาดใหญ่คือ... ลูกเจี๊ยบสีเหลืองตัวจิ๋ว กำลังส่งเสียงร้อง “เจี๊ยบๆๆ” อย่างน่ารักอยู่หลายสิบตัว!

“กรี๊ดดดด! ไอ้พี่ไก่บ้า!” ฉันตะโกนลั่นบ้านด้วยความโกรธจัด “ส่งลูกเจี๊ยบมาให้ฉันเนี่ยนะ! นี่มันเป็นการแก้แค้นที่ทุเรศที่สุดในโลก!”

รู้มั้ยว่าขี้ไก่มันเหม็น!

พี่โรมที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นบนเพราะได้ยินเสียงโวยวายของฉันก็ต้องยืนกอดอกหัวเราะอยู่ตรงบันได

“โห... ไคเล่นแรงนะเนี่ย” โรมพูดพลางส่ายหัว แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความบันเทิง

ทำไมถึงดูสนุกกันล่ะ ไอ่พี่บ้านี่ดูไม่ออกจริงๆ ว่าเป็นพวกเดียวกับฉันหรือว่าพวกไอ่บ้านั่นกันแน่

To be continued