ログイン共有
บทที่ 6
公開日:
2026-08-20 18:23:07ฉันตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความสะใจกับความกังวล ยิ้มให้กับตัวเองเมื่อนึกถึงใบหน้าของไคเมื่อคืนนี้ เขานั่งนิ่งอึ้งไปเลยตอนที่ฉันจงใจเน้นคำว่า พี่ไก่ ออกไปอย่างชัดถ้อยชัดคำมันเป็นความรู้สึกที่ดีที่สุดตั้งแต่ฉันทะลุเข้ามาในร่างนี้เลยก็ว่าได้!
“อย่างน้อยการสร้างศัตรูตัวฉกาจก็เป็นไปตามแผนละนะ” ฉันพึมพำกับตัวเอง แต่แล้วความกังวลก็เข้าแทนที่... แผนของฉันคือทำให้เขาถอนหมั้น ไม่ใช่ทำให้เขาโกรธจนถึงขั้นอยากจะฆ่าฉันตอนนี้เลย! ถ้าไคยิ่งโกรธ ก็แปลว่าฉันยิ่งเข้าใกล้ชะตากรรมที่ต้องตายเร็วขึ้นไปอีก! เฮ้อ ยุ่งยากสุด ๆ ฉันหวังว่าพ่อจะโกรธจนยอมถอนหมั้น แต่จากที่ได้เห็นความเด็ดขาดของพ่อในห้องทำงานวันก่อน... ดูเหมือนว่าเรื่องธุรกิจจะสำคัญกว่าความอับอายขายหน้าของลูกสาวไปเสียแล้ว ฉันลงมาที่ห้องอาหาร ด้วยท่าทางระมัดระวังที่สุด และพบว่าบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบสงบผิดปกติ พ่อของฉัน นั่งอยู่หัวโต๊ะด้วยใบหน้าเคร่งเครียดเกินกว่าปกติ ส่วนโรม (พี่ชาย) กำลังจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์ และเหลือบมองฉันด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ รู้สึกว่าเขาจะอารมณ์ดีตั้งแต่เมื่อคืนซะด้วยสิ “อรุณสวัสดิ์ค่ะ” ฉันทักทายออกไปอย่างเบาเสียงที่สุดเท่าที่จะทำได้ “โมเน่!” คุณรัชตะวางช้อนลงเสียงดัง “คะ... คะ?” ฉันสะดุ้งสุดตัว “เมื่อคืนนี้มันเกิดอะไรขึ้น!” คุณรัชตะถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธ “ลูกทำเรื่องอะไรเอาไว้! ไปฉีกหน้าไคแบบนั้นได้ยังไง!” “หนู... หนูแค่พูดความจริงออกไปนี่คะ” ฉันเถียงเบาๆ“ก็เขาเป็นคนเริ่มก่อนนี่คะ!” “แล้วไง!” คุณรัชตะตวาด “ลูกควรจะอดทน! ทำตัวให้น่ารัก! แต่นี่อะไร? ไก่ไร้สมอง? เธอคิดว่าไคจะยอมให้เรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ งั้นเหรอ!” โรมแทรกขึ้นมาอย่างผ่อนคลาย “ใจเย็นครับพ่อ โมเน่อาจจะแค่มีอาการสับสนทางอารมณ์จากอุบัติเหตุ... ผมว่าคุณไคก็ไม่ได้แยแสอะไรโมขนาดนั้นอยู่แล้ว” คุณพระ ผีเข้าแน่ๆ พี่เขากำลังปกป้องช้านนนน! “แกเงียบไปเลยโรม!” คุณรัชตะหันไปตวาดใส่พี่ ก่อนจะหันกลับมาที่ฉัน “ฟังนะโมเน่! ลูกต้องทำตัวให้ดีกว่านี้! เพื่อเป็นการลงโทษ นับจากวันนี้ไป... ลูกถูกกักบริเวณ! 2 วันห้ามออกจากบ้าน หลังจากนั้นจะไปไหนก็ต้องขออนุญาตจากพ่อ!” ห๊ะ สองวันเนี่ยนะ เอาจริงดิ รับมิได้อย่างแรง! แต่ลองงอแงหน่อยก็แล้วกันดี๋ยวจะไม่เนียน “โธ่ พ่อคะ!” “ไม่มีข้อแม้!” คุณพ่อโบกมือไล่ “ไปคิดเอาแล้วสำนึกผิดซะ” บทลงโทษกระจอกมากค่ะ ไม่แปลกใจเลยที่โมเน่สิสัยเสีย แต่ที่แย่กว่านั้นเลยก็คือ! แผนฉันพังไม่เป็นท่า! แทนที่จะทำให้ไคถอนหมั้น กลับกลายเป็นว่าฉันถูกกักบริเวณแทน และที่แย่กว่านั้น... พ่อฉันไม่ได้รู้สึกว่าความสัมพันธ์ชองฉันกับไคมันแย่ลงเลยสักนิด! หลังจากถูกสั่งกักบริเวณได้ไม่นาน ในช่วงสายของวันนั้นเอง “คุณโมเน่คะ มีคนเอาของมาส่งค่ะ!” แม่บ้านวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องของฉัน ฉันเดินลงไปดูด้วยความสงสัย และสิ่งที่เห็นก็ทำให้ฉันแทบจะกรีดร้องออกมาอีกครั้ง ที่กลางสนามหญ้า มีกล่องไม้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ข้างกล่องมีดอกกุหลาบสีแดงสดช่อโตวางไว้ และมีซองจดหมายสีขาววางอยู่ด้านบน ฉันรีบเปิดซองจดหมายออกมาอ่านทันที ลายมือหวัดๆ แต่ดูภูมิฐานนั้นทำให้ฉันรู้ได้ทันทีว่านี่คือลายมือของใคร ถึง... คุณโมเน่ ฉันต้องขอขอบคุณสำหรับคำแนะนำเรื่อง ‘มารยาท’ นะ แต่ดูเหมือนว่ามารยาทเดียวที่เธอควรจะเรียนรู้คือการ ‘สำนึกในฐานะของตัวเอง’ ยินดีด้วยที่เธอถูกกักบริเวณ! ‘หมูเน่’ หวังว่าของขวัญนี้จะทำให้เธอหายเหงาตอนที่ถูกกักบริเวณนะ ไค ฉันตัวแข็งทื่อ คำมีเป็นร้อยแต่เขาเลือกที่จะใช้คำว่าหมู คือยังไงโมเน่อ้วนหรือพูดกวนประสาท ช่างแม่ง! ฉันขยำจดหมายในมือทิ้งก่อนจะหันไปมองสิ่งที่บรรจุอยู่ในกล่องไม้... ข้างในกล่องไม้ขนาดใหญ่คือ... ลูกเจี๊ยบสีเหลืองตัวจิ๋ว กำลังส่งเสียงร้อง “เจี๊ยบๆๆ” อย่างน่ารักอยู่หลายสิบตัว! “กรี๊ดดดด! ไอ้พี่ไก่บ้า!” ฉันตะโกนลั่นบ้านด้วยความโกรธจัด “ส่งลูกเจี๊ยบมาให้ฉันเนี่ยนะ! นี่มันเป็นการแก้แค้นที่ทุเรศที่สุดในโลก!” รู้มั้ยว่าขี้ไก่มันเหม็น! พี่โรมที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นบนเพราะได้ยินเสียงโวยวายของฉันก็ต้องยืนกอดอกหัวเราะอยู่ตรงบันได “โห... ไคเล่นแรงนะเนี่ย” โรมพูดพลางส่ายหัว แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความบันเทิง ทำไมถึงดูสนุกกันล่ะ ไอ่พี่บ้านี่ดูไม่ออกจริงๆ ว่าเป็นพวกเดียวกับฉันหรือว่าพวกไอ่บ้านั่นกันแน่ To be continued
最新チャプター
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 41
"ทำไมมันถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาคลอเบ้าโดยไม่รู้ตัว มือกำแก้วกาแฟแน่นจนข้อนิ้วขาวเธอนึกถึงคืนหนึ่งเมื่อหลายเดือนก่อนที่ไคทำงานดึกจนดึกดื่น เธอเป็นคนเดียวที่อยู่เป็นเพื่อนเขาจนถึงเช้า ทั้งคู่นั่งคุยกันเรื่องต่าง ๆ นานาจนเธอเผลอคิดไปว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากำลังจะพัฒนาไปในทิศทางที่ดีขึ้น แต่สุดท้ายทุกอย่างก็เป็นเพียงความเข้าใจผิดของเธอฝ่ายเดียวเท่านั้นเธอจ่ายเงินค่ากาแฟแล้วเดินออกจากร้านด้วยสีหน้าที่แข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม ระหว่างเดินไปที่รถ โทรศัพท์ของเธอสั่นขึ้นพร้อมข้อความจากเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่แจ้งว่าบริษัทกำลังจะจัดงานเลี้ยงพันธมิตรอีกครั้งในสัปดาห์หน้า และคราวนี้ไคประกาศชัดเจนว่าจะพาโมเน่ไปร่วมงานด้วยอย่างเป็นทางการในฐานะภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์ข่าวนี้ยิ่งจุดไฟความแค้นในใจอริณให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือ ในหัวเริ่มคิดแผนการใหม่ที่อันตรายกว่าเดิมหลายเท่า แผนที่เธอจะไม่ยอมพลาดอีกต่อไปไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตามคืนนั้น เธอนั่งอยู่คนเดียวในห้องพักส่วนตัว ไล่เรียงรายชื่อคนสนิทที่ยังทำงานอยู่ในคฤหาสน์ของไคที่เธอเคยให้ควา
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 40
หลังจากโมเน่ออกจากโรงพยาบาลได้ไม่กี่วัน ไคก็สั่งรื้อห้องว่างที่อยู่ใกล้ห้องนอนของตัวเองทันที เปลี่ยนให้กลายเป็นห้องเด็กอ่อนสีพาสเทลน่ารักน่าชัง ผนังถูกทาสีฟ้าอ่อนสลับเหลืองอ่อน มีตุ๊กตาหมีตัวใหญ่วางอยู่มุมห้อง เขาซื้อหนังสือ "คู่มือคุณพ่อมือใหม่" มาอ่านทุกคืนอย่างตั้งใจ พร้อมสั่งอาหารออร์แกนิกทุกมื้อมาให้โมเน่กินอย่างพิถีพิถัน"วันนี้ต้องกินผักใบเขียวเยอะ ๆ นะ ดีต่อลูกในท้อง" ไคยื่นจานสลัดให้พลางนั่งเฝ้าดูจนกว่าเธอจะกินหมดจาน"พี่จู้จี้เหมือนคุณยายเลยนะคะเนี่ย" โมเน่บ่นพึมพำแต่ก็ยอมกินตามที่บอกอยู่ดี แอบยิ้มในใจกับความเอาใจใส่ที่ไม่เคยได้รับจากใครมาก่อนไคปฏิเสธการเข้าออฟฟิศแทบทุกวัน สั่งให้ยกเลิกการประชุมสำคัญที่มีอริณเป็นคนดูแลทั้งหมด เพราะรู้ดีว่าโมเน่ไม่สบายใจทุกครั้งที่รู้ว่าทั้งคู่ยังต้องติดต่อกันเรื่องงานการกระทำนี้ทำให้ภาพลักษณ์ของอริณในบริษัทดูด้อยค่าลงทันที เพราะแม้แต่บอสของเธอเองก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์ให้พูดคุยเรื่องงานด้วยซ้ำ อริณต้องเดินเข้าไปทำงานท่ามกลางสายตานินทาของพนักงานคนอื่นที่รู้กันทั่วบริษัทแล้วว่าตอนนี้คุณไคติดคู่หมั้นหนักมาก จนไม่สนใจเรื่องงานเหมือนเดิม"ได้ย
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 39
เธอเอื้อมมือมาลูบผมของไคเบา ๆ อย่างเอ็นดู ก่อนจะกระซิบกับตัวเองเบา ๆ ว่า "นี่ฉันกำลังจะตกหลุมรักไอ้พี่ไก่คนนี้จริง ๆ แล้วสินะ" เธอนอนมองเพดานห้องเงียบ ๆ อยู่นาน ครุ่นคิดถึงเส้นทางชีวิตที่พลิกผันไปไกลจากแผนเดิมที่วางไว้มากมายเหลือเกิน จากที่ตั้งใจจะถอนหมั้นหนีไปให้ไกลที่สุด กลับกลายเป็นว่าตอนนี้เธอกำลังจะมีลูกกับชายคนที่เธอเคยคิดว่าเป็นแค่ตัวร้ายในนิยาย 'ถ้าโมเน่คนเก่ารู้เรื่องนี้เข้า เธอจะโกรธฉันไหมนะ' โมเน่คิดในใจพลางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย ปล่อยให้ความคิดวุ่นวายทั้งหมดพักผ่อนไปพร้อมกับเธอในค่ำคืนนั้น เช้าวันรุ่งขึ้น ไคตื่นขึ้นมาก่อนโมเน่ตามเคย เขานั่งมองเธอที่ยังหลับสนิทอยู่ด้วยสายตาอ่อนโยน มือลูบท้องเธอเบา ๆ ผ่านผ้าห่มอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังทักทายลูกน้อยที่ยังไม่รู้จักหน้าตา "อรุณสวัสดิ์ลูก" เขากระซิบเบา ๆ กับหน้าท้องของโมเน่ น้ำเสียงอ่อนโยนที่ไม่มีใครเคยได้ยินจากเขามาก่อนตลอดชีวิตการทำงาน โมเน่ที่แอบตื่นมาได้ยินคำพูดนั้นพอดี รีบหลับตาแกล้งทำเป็นยังหลับอยู่ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความประหลาดใจปนซาบซึ้งใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าไคจะมีด้านที่อ่อนโยน
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 38
ข่าวการตั้งท้องของโมเน่แพร่ไปถึงพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายอย่างรวดเร็ว ความโกรธเคืองเรื่อง "ข่าวลบ" ที่เคยเป็นปัญหาใหญ่เมื่อวานถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นดีใจที่จะได้หลานทายาทคนแรกของทั้งสองตระกูลในทันทีวรโชติที่เคยโกรธจัดจนบุกมาที่คฤหาสน์ไค ตอนนี้กลับนั่งยิ้มแก้มปริอยู่ที่โรงพยาบาล พูดคุยกับพ่อของไคทางโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นราวกับลืมเรื่องที่ทะเลาะกันไปเมื่อวานจนหมดสิ้น"งั้นเราจัดงานแต่งงานให้เร็วที่สุดเลยไหมครับ อ้างเรื่องสุขภาพของโมเน่ก็ได้ครับ จะได้ไม่มีใครมาว่าอะไรได้" วรโชติเสนอด้วยความกระตือรือร้น มือถือโทรศัพท์แนบหูอย่างใกล้ชิดทั้งสองฝ่ายเห็นพ้องต้องกันทันทีที่จะจัดงานแต่งงานอย่างสมเกียรติและรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทุกอย่างถูกวางแผนใหม่หมดภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ทั้งสถานที่ วันเวลา และรายชื่อแขกที่ต้องเชิญในห้องพักฟื้น พี่โรมแอบเข้ามาคุยกับโมเน่สองต่อสองระหว่างที่ไคออกไปคุยธุระข้างนอก เขายืนยันกับน้องสาวว่าตอนนี้พ่อสงบลงแล้วและรู้สึกผิดที่ด่วนตัดสินใจโดยไม่ฟังเหตุผลก่อน"พี่กำลังสืบหาคนปล่อยข่าวอยู่นะ" พี่โรมกระซิบเบา ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ในห้อง "พี่มั่นใจว่าเป็นฝีม
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 37
นอกห้องพักฟื้น อริณยืนแอบฟังอยู่หน้าประตูอย่างเงียบ ๆ มือของเธอกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือจนแทบเลือดซิบ ความจริงเรื่องที่โมเน่ตั้งท้องเป็นเหมือนจุดจบของความฝันทั้งหมดที่เธอเฝ้าถนอมมานาน เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดลงทุกวินาที'ไม่มีทาง...ไม่มีทางที่ไคจะทิ้งเด็กคนนี้ไปได้แน่ ๆ' เธอคิดในใจพลางกัดฟันแน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บแค้นและสิ้นหวัง มือที่กำอยู่ข้างลำตัวสั่นเทาจนต้องพิงผนังไว้เพื่อประคองตัวพี่โรมที่เดินมาเยี่ยมน้องสาวพอดีก็เห็นอริณยืนแอบฟังอยู่หน้าห้องพักฟื้นแบบนั้น เขาชะงักฝีเท้าเล็กน้อยแล้วสังเกตเห็นแวว ตาของเลขาคนนี้ที่ดูผิดปกติไปจากที่เคยเห็น มีอะไรบางอย่างในสายตานั้นที่ทำให้เขาเริ่มสงสัยขึ้นมาทันที"คุณอริณมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ครับ" พี่โรมถามด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่สายตากลับจับจ้องอย่างสังเกตการณ์ พยายามอ่านสีหน้าของเธอให้ออกให้ได้มากที่สุดอริณสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบยิ้มกลบเกลื่อน "อ๋อ...มาเยี่ยมคุณโมเน่น่ะค่ะ เป็นห่วงมากเลยค่ะพอดี" เธอตอบด้วยรอยยิ้มที่ดูฝืน ๆ ผิดปกติจากที่เคยเห็นพี่โรมพยักหน้ารับคำแต่ในใจกลับเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่าง ๆ เข้าด้วยกัน ต
คู่หมั้นคนนี้ฉันขอไม่เอา! บทที่ 36
โมเน่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวสะอาดตาของห้องพักฟื้น เธอกะพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับสายตา ก่อนจะรู้ตัวว่ากำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องวีไอพีที่หรูหราที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา สายน้ำเกลือระโยงระยางอยู่ที่หลังมือข้างขวา เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะเบา ๆ อยู่ข้างเตียงคนแรกที่เธอเห็นไม่ใช่พ่อหรือพี่โรมอย่างที่คาดคิด แต่กลับเป็นไคที่นั่งไขว่ห้างอ่านเอกสารอยู่บนโซฟาข้างเตียง สีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้ดวงตาจะยังคงมีร่องรอยความอ่อนล้าให้เห็นอยู่ลาง ๆโมเน่ค่อย ๆ นึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่คฤหาสน์ ภาพพ่อที่มาบุกเข้ามาด้วยความโกรธ ภาพไคที่ทิ้งระเบิดคำพูดใส่ทุกคน แล้วเธอก็อาเจียนออกมาต่อหน้าคนทั้งบ้านก่อนจะหมดสติไป เธอได้แต่ถอนหายใจยาวด้วยความอึดอัดใจ พยายามขยับตัวเล็กน้อยแต่รู้สึกอ่อนแรงไปทั้งร่าง"ตื่นแล้วเหรอ" ไคเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงขยับตัว เขาวางเอกสารลงแล้วรีบลุกขึ้นเดินมาที่ข้างเตียงด้วยท่าทีรีบร้อนกว่าที่สีหน้าแสดงออก"หนู...หนูเป็นอะไรไปคะ" โมเน่ถามด้วยเสียงแหบแห้ง ลำคอแห้งผากจนแทบพูดไม่ออกไคยื่นแก้วน้ำมาให้เธอจิบก่อนจะตอ
あなたも気に入るかもしれません
เรื่องสั้นซ่อนรัก LOVE
C102.8K ビューเพื่อนเกย์สอนกาม
อลิซาเบธ ลี76.5K ビューหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.5K ビューให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน69.5K ビューเฮียโซ่ช่างสัก
Summerrain404114 ビューวิศวะโหมดหมาเด็ก
Camellia.ma40 ビューหย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย
อู่จิ่ว 405 ビューคุณผู้ชายข้างบ้าน รับงานมั๊ยคะ?
Pyne D'zember161 ビュー
