บทที่ 3

คืนนั้น ดานเต้ไม่กลับมา ฉันเองก็ไม่ได้โทรไปถามว่าเขาอยู่ที่ไหน

ฉันเห็นโพสต์ล่าสุดของอิซาเบลในโซเชียลมีเดียแล้ว

หลังจากออกจากโรงพยาบาลเมื่อตอนบ่าย พวกเขาก็ตรงกลับไปที่บ้านของอิซาเบลเพื่อบอกข่าวเรื่องการตั้งครรภ์กับครอบครัวของเธอ

ในรูป คุณย่าของอิซาเบลกำลังจับมือดานเต้อย่างสนิทสนมและพูดคุยอะไรบางอย่างอยู่ ส่วนมืออีกข้างของเขาก็ลูบหน้าท้องของอิซาเบลเบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่อ่อนโยนเป็นพิเศษ

เราคบกันมาห้าปี ดานเต้เคยมาที่บ้านฉันแค่ครั้งเดียวหลังจากที่เขารับปากจะแต่งงานกับฉัน

ทั้ง ๆ ที่บ้านของเราสองคนอยู่ห่างกันไม่ถึงครึ่งชั่วโมง แต่ก่อนหน้านั้น เขาไม่เคยคิดจะมาเลยสักครั้ง

เขาบอกว่าเขาไม่ชอบอยู่กับผู้ใหญ่ รู้สึกอึดอัด

ครั้งนั้นที่มาบ้าน ท่าทีของเขาก็เป็นเพียงความสุภาพตามมารยาทเท่านั้น ไม่ได้อบอุ่นเหมือนตอนที่เขาอยู่ต่อหน้าครอบครัวของอิซาเบลในรูปเลยแม้แต่น้อย

ฉันหลับตาลง ข่มความขมขื่นในใจเอาไว้ แล้วปิดมือถือ

วันต่อมา ฉันนัดเพื่อนสองสามคนเพื่อบอกข่าวเรื่องยกเลิกงานแต่งงาน

ตอนแรกดานเต้เคยบอกว่าเขาไม่ชอบงานแต่งงาน เขาคิดว่ามันเป็นเพียงพิธีรีตองที่ไร้ความหมาย

แต่เพราะฉันยืนกราน เขาถึงยอมตกลงจัดงานแต่งงานเล็ก ๆ ที่เชิญแค่ครอบครัวและเพื่อนสนิทเท่านั้น

คนรอบข้างต่างก็รู้ดีว่าฉันรักดานเต้มากแค่ไหน พอเพื่อน ๆ ได้ยินข่าวยกเลิกงานแต่งก็พากันตกใจ

“เธอชอบดานเต้มาตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ ๆ ถึงตัดสินใจปล่อยมือง่าย ๆ แบบนี้ล่ะ?”

ความขมขื่นที่ยากจะอธิบายผุดขึ้นมาในใจของฉัน

การจะตัดความสัมพันธ์ที่ยาวนานถึงยี่สิบปีให้ขาดลง มันจะง่ายได้อย่างไร?

แต่ความจริงแล้ว ความสัมพันธ์ครั้งนี้มันไม่เคยเท่าเทียมกันมาตั้งแต่แรก

ตั้งแต่ต้นจนจบ มีแต่ฉันที่เป็นฝ่ายวิ่งไล่ตามดานเต้มาโดยตลอด

ส่วนเขา ไม่เคยหยุดรอเลย

เดิมทีฉันไม่เคยใส่ใจ ฉันบอกตัวเองว่าในเมื่อฉันรอจนเขาพยักหน้าตอบตกลงแต่งงานกับฉันได้ ในชีวิตหลังแต่งงานฉันก็ย่อมสามารถเอาชนะใจเขาได้เช่นกัน

ฉันยอมรอ รอจนถึงวันที่เขาจะเปิดหัวใจให้ฉันอย่างเต็มที่

แต่แล้ว นับตั้งแต่อิซาเบลที่ถูกเรียกว่าเป็น “ผู้มีพระคุณ” ปรากฏตัวขึ้นเมื่อครึ่งปีก่อน ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

ในที่สุดฉันก็ตระหนักได้ว่า ดานเต้ไม่ได้เย็นชาและไร้หัวใจกับทุกคน

เวลาที่อยู่ต่อหน้าอิซาเบล เขามักจะมีสีหน้าอ่อนโยนและมอบรอยยิ้มให้อย่างไม่เคยปิดบัง

แต่สำหรับฉัน เวลาที่อยู่ต่อหน้าเขา กลับเป็นได้เพียงแค่ตัวประกอบเสมอ

และที่น่าเจ็บปวดเกินจะทนไหวก็คือ ต่อหน้าเขาแสร้งทำเป็นขอความเห็นจากฉัน แต่ลับหลังกลับแอบไปทำผสมเทียมให้อิซาเบลตั้งท้องเรียบร้อยแล้ว

ในวินาทีนั้นเอง ฉันถึงได้เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าอนาคตระหว่างฉันกับดานเต้มันเป็นไปไม่ได้อีกต่อไป

ฉันไม่ได้บอกความจริงกับเพื่อน ๆ แค่บอกไปว่าจะต้องไปทำงานที่โรงพยาบาล และจากนี้จะติดต่อกันได้เป็นพัก ๆ เท่านั้น

เพื่อเป็นการขอโทษ ฉันจึงอยู่เที่ยวเล่นกับเพื่อน ๆ จนดึกดื่นถึงได้กลับบ้าน

ตอนที่กลับถึงบ้าน ดานเต้ก็เพิ่งจะมาถึงเช่นกัน

เขาได้กลิ่นเหล้าบนตัวฉันก็ขมวดคิ้ว ถอยหลังไปสองสามก้าว พร้อมกับยกมือขึ้นปิดจมูกและพูดด้วยน้ำเสียงรำคาญ

“ไปอยู่ไกล ๆ เลย อย่าให้กลิ่นเหล้ามาติดตัวผม”

ฉันหัวเราะเยาะตัวเอง

เขาคงกลัวว่ากลิ่นเหล้าจะไปส่งผลกระทบกับอิซาเบลสินะ

ก็ตอนนี้เธอเป็นคนท้องนี่นา

ฉันไม่ได้พูดอะไร หันหลังเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ

ตอนที่ฉันออกมา ดานเต้กำลังนั่งอยู่บนโซฟา พิมพ์ข้อความในมือถืออย่างเมามัน ดวงตาและรอยยิ้มของเขาเปี่ยมไปด้วยความสุข

ฉันเหลือบมองแวบหนึ่ง ตั้งใจว่าจะเดินกลับเข้าห้องนอนไปเลย

แต่ไม่คิดว่าจู่ ๆ เขาจะเรียกฉันไว้

“ผมมีเรื่องต้องคุยกับเธอหน่อย”

ฝีเท้าของฉันหยุดชะงัก

ครั้งสุดท้ายที่ได้ยินประโยคนี้คือเมื่อเดือนก่อน ตอนที่เขาเสนอเรื่องที่จะมีลูกกับอิซาเบลเป็นครั้งแรก หลังจากนั้นเราก็ทะเลาะกันมาตลอดทั้งเดือน

ตอนนี้อิซาเบลตั้งท้องแล้ว เขายังจะมีเรื่องอะไรมาคุยกับฉันอีก?