เรียกว่าความสุข (ตอนจบ)

หนึ่งเดือนผ่านไปข่าวการประหารชีวิต พระชายาเอกและพระชายารองของจวิ้นอ๋องหนานจิงชวน ก็กลายเป็นข่าวดังไปทั่วเมืองท่า

ทุกอย่างเห็นพร้อมด้วยพยานและหลักฐานแน่นหนา สตรีทั้งสองถูกตัดสินประหารชีวิตด้วยการดื่มยาพิษชนิดออกฤทธิ์เฉียบพลัน

เจียงซูหลิงมีโทษทัณฑ์เดิมซึ่งหนักหนาสาหัสอยู่แล้ว บวกกับโทษใหม่ที่ไปเข้าร่วมกับพวกซยงหนูอีกกลุ่ม ครั้งนี้จึงได้รับโทษตายโดยไม่มีละเว้น แม้แต่ความดีของบิดายังไม่สามารถช่วยเหลือได้

ลู่เจี้ยนหงมีความผิดหนัก ๆ หลายเรื่อง ตั้งแต่สังหารนางกำนัลนับสิบชีวิต รวมไปถึงเข้าร่วมและจ้างงานพวกซยงหนู จึงได้รับโทษตายอย่างไร้ขอกังขา

ในเวลาเดียวกันหมอหลวงลู่เว่ยเซา บิดาของลู่เจี้ยนหงซึ่งอาศัยอยู่ที่เมืองหลวง ก็ถูกหนานกงหมิงฮ่องเต้ตัดสินโทษประหารชีวิตไม่ต่างกัน

เพราะเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการอพยพเข้ามายังแคว้นถิงโจว ของพวกซยงหนูหลายร้อยชีวิต เท่ากับเป็นบุคคลขายแผ่นดิน

ลู่เว่ยเซาเข้าร่วมกับเผ่าที่เป็นศัตรูกับแคว้นถิงโจวเพื่อผลประโยชน์ส่วนตนมานานหลายปี ความผิดจึงรุนแรงถึงขั้นตัดหัวเสียบประจาน

สองปีผ่านไปเรื่องราวในตระกูลลู่ยังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข อาจจะมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ เพราะยามนี้กำลังจะมีสมาชิกครอบครัวคนใหม่ถือกำเนิดขึ้นมา

“ท่านพ่อ ท่านแม่ปวดท้องมากเมื่อไหร่น้องจะออกมาขอรับ”

“อาเฟย พ่อจะช่วยท่านแม่ของเจ้าอย่างไรดี”

“ท่านอาขอรับ อาเฟย หยุดเดินแล้วนั่งลงสักประเดี๋ยวจะได้หรือไม่ ข้าเวียนหัวยิ่งนัก”

ลู่ซิ่วหยวนเป็นห่วงอาสะใภ้ไม่ต่างกัน แต่ยามนี้เขาเริ่มสงสารตัวเองบ้างแล้ว ที่ต้องนั่งมองสองพ่อลูกเดินสวนกันไปมา

อุแว้ อุแว้

“อาเฟยเจ้าได้ยินเสียงเด็กร้องไห้หรือไม่” ผู้เป็นบิดาหันไปถามไถ่บุตรชายตัวน้อย

“ได้ยินขอรับ หรือว่าน้องออกมาแล้ว”

“ใช่แน่ ๆ พวกเราเข้าไปดูกันเถิด”

สองคนพ่อลูกจับจูงมือกัน เตรียมผลักประตูห้องคลอดโดยไม่ได้รับอนุญาตจากคนข้างใน

“เดี๋ยวขอรับ! รอให้พี่ชิงอีอุ้มเด็กออกมาจะดีกว่า เพราะยามนี้หมอหญิงกำลังทำคลอดและรักษาบาดแผลให้อาสะใภ้ เรื่องความสะอาดย่อมมาเป็นอันดับหนึ่ง”

ลู่ซิ่วหยวนรีบมายืนขวางทางคนใจร้อน หากเข้าไปตอนกำลังดึงเด็กออกมาจากครรภ์พอดี คงมีคนเป็นลมไม่หนึ่งก็สองคน

“ท่านพ่อ ท่านน้าพูดมีเหตุผลนะขอรับ”

เด็กชายวัยเกือบหกปีพูดจาฉะฉานกับท่านลุง ที่เขายอมเรียกขานว่าท่านพ่อเมื่อไม่นานมานี้

“อาเฟยแต่พ่อเป็นห่วงมารดาของเจ้า”

“ไม่ต้องเถียงกันแล้วเจ้าค่ะ ข้าแข็งแรงดี ท่านพี่ อาเฟยได้น้องสาวเจ้าค่ะ”

คนในห้องคลอดเดินมาเปิดประตูแจ้งเรื่องด้วยตนเอง เพราะได้ยินเสียงปรึกษาหารือกันไม่ลงตัวเสียที

ส่วนชิงอีกำลังทำความสะอาดเนื้อตัวของเด็กหญิงอยู่ในเรือนคลอด พร้อมกับหมอหญิงที่เขาตรวจร่างกายเด็กแรกเกิด

“เย้! ท่านน้าท่านพ่อ อาเฟยมีน้องชายและมีน้องสาวแล้ว”

“เย่วเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง เหตุใดจึงรีบลุกเดินเช่นนี้”

ร่างสูงตรงเข้าประคองร่างอวบอิ่มของฮูหยินด้วยความเป็นห่วง เขาเพิ่งเคยเห็นคนลุกขึ้นเดินตั้งแต่แรกคลอดบุตร จึงเป็นห่วงและกังวลสารพัดอย่าง

“สบายดีเจ้าค่ะ หลังคลอดก็หายเจ็บเลย”

ตระกูลลู่มีสมาชิกเพิ่มมาอีกหนึ่งคน ทำให้บรรยากาศภายในจวนเต็มไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะ

พออายุครบหนึ่งปีเด็กหญิงตัวน้อยก็เดินตามพี่ชายแท้ ๆ ไม่ห่าง ทั้งยังสนิทสนมกับพี่ชายบุญธรรมไม่ต่างกัน

“ท่านพี่ นับว่าครั้งนี้จวิ้นอ๋องกระทำเรื่องที่ถูกต้องนะเจ้าคะ” 

น้ำเสียงหวานออดอ้อนสามีไม่ห่าง ยิ่งนานวันสามีภรรยาคู่นี้ยิ่งตัวติดกัน จนบุตรชายคนโตส่ายหน้าไม่ต่างจากท่านน้าของเขา

“หากไม่เลี้ยงเด็กน้อยด้วยตนเอง คนผู้นั้นยิ่งจะจมดิ่งไปกับความทุกข์ใจ พอได้อยู่กับเด็กความสุขจึงค่อย ๆ คืนกลับมา เหมือนกับข้าที่ชอบช่วยเจ้าเลี้ยงดูเจ้าหัวผักกาดน้อยเหล่านี้”

“พูดเหมือนคนอยากมีบุตรอีก”

“ย่อมเป็นเช่นนั้นเย่วเอ๋อร์ มอบบุตรชายหรือหญิงให้ข้าอีกสักคนจะได้หรือไม่ ทรัพย์สินพวกเรามีมากถึงเพียงนี้ หาคนมาช่วยใช้เพิ่มอีกสักหน่อยจะเป็นไรไป คนช่วยเลี้ยงก็มีเยอะแยะ รับรองได้ว่าเจ้ามีเวลาฝึกยุทธ์อย่างที่ชอบแน่นอน”

“มาแล้วเจ้าค่ะ” โฉมงามกระซิบข้างหูสามีสุดที่รัก

“ว่าอย่างไรนะเย่วเอ๋อร์”

“ข้าบอกว่าลูกคนที่สามของเรามาแล้วเจ้าค่ะ”

“ขอบใจเจ้ามากเย่วเอ๋อร์ ข้ารักเจ้ามากที่สุดต่อให้มีบุตรกี่คนเจ้าย่อมสำคัญเป็นที่หนึ่ง”

คนตัวสูงดีใจมากจนเกือบตะโกนลั่นจวน แต่ฮูหยินรีบห้ามปรามด้วยน้ำเสียงหวานหู

“ท่านพี่อย่าเสียงดังเดี๋ยวคนอื่นตกใจ ข้าก็รักท่านพี่มากเจ้าค่ะ”

เสียงบอกรักกันและกันของสามีภรรยา ยังคงหนักหน่วงรุกเร้าไม่ต่างจากวันวาน เพียงแค่ระมัดระวังใช้ท่วงท่าที่เหมาะสมกับสตรีตั้งครรภ์

ผ่านไปอีกสามปีเหตุการณ์แห่งความสุขก็เกิดขึ้นในตระกูลลู่อีกครั้ง เมื่อบุตรคนที่สี่และห้าได้ถือกำเนิดขึ้นพร้อมกัน

จอมยุทธ์หญิงผู้ทรงพลัง คลอดบุตรชายฝาแฝดอย่างปลอดภัย และคลอดง่ายดายยิ่งกว่าใคร จนหมอหญิงแทบไม่อยากเชื่อสายตา

“ท่านพี่ ห้าคนแล้วนะเจ้าคะ”

“อือ เจ้าช่างหอมหวานจนข้าไม่รู้จักคำว่าอิ่ม”

ลู่ชุนหยางยังคงบอกรักไป๋ซือเย่วผ่านการกระทำและคำพูดอย่างสม่ำเสมอ ถึงแม้จะมีบุตรด้วยกันถึงห้าคนแล้วก็ตาม

ตระกูลลู่มีเด็ก ๆ วิ่งเล่นเป็นเพื่อนกันอย่างสนุกสนาน เด็กชายจากตำหนักจวิ้นอ๋องจึงมักร้องขอให้บิดา พามาหาพี่ชายของตนอยู่บ่อยครั้ง

“ท่านพ่อข้าอยากไปหาพี่ใหญ่ขอรับ”

เด็กชายถูกปลูกฝังให้พูดกับบิดาด้วยถ้อยคำเรียบง่าย สองพ่อลูกอยู่ด้วยกันเพียงสองคนพร้อมกับเหล่าองครักษ์ เพราะจวิ้นอ๋องเข็ดหลาบสตรีจึงไม่ขอแต่งงานอีกเป็นอันขาด

“ได้แต่เจ้าต้องห้ามซน ประเดี๋ยวน้อง ๆ จะทำตามเข้าใจหรือไม่”

“เข้าใจขอรับ”

เด็กทั้งหกคนวิ่งเล่นกันอย่างมีความสุข โดยเฉพาะเด็กหญิงตัวน้อย ที่สามารถวิ่งตามพี่ชายและน้องชายทันเสียที

“โตขึ้นอาเหยาจะได้แต่งงานหรือไม่เจ้าคะ เจ้าหัวผักกาดพวกนั้นคงขัดขวางจนไม่มีบุรุษกล้าเข้าใกล้”

เสียงหวานเอ่ยกับสามี ขณะที่หางตาเหลือบไปเห็นแขกประจำตระกูลลู่เดินมาไม่ไกล

“หากไม่อยากให้อาเหยาไปตกระกำลำบากที่อื่น ก็รับพิจารณาสัญญาหมั้นหมายเถิด”

“จวิ้นอ๋องช่างน่าไม่อาย ตนเองแย่งมารดาไปไม่ได้ แต่กลับส่งบุตรชายมาพรากบุตรสาวกระหม่อม”

“หึ หึ เจ้าไม่เห็นหรือว่าอาเหยากับบุตรชายของข้าห่วงใยกันมากเป็นพิเศษ”

“ให้เป็นเรื่องของวันข้างหน้าเถิดเพคะ หากมีวาสนาต่อกันเด็กทั้งสองย่อมไม่แยกจาก”

“ข้ามีข่าวแคว้นหวงหลิงมาแจ้ง”

น้ำเสียงเป็นงานเป็นการเอ่ยขึ้น เมื่อเดินมาหยุดต่อหน้าสองสามีภรรยาที่กลายมาเป็นสหายที่ดีต่อกัน

“มีอะไรคืบหน้าเพคะ”

“บิดาของเจ้ากับฮองเฮาถูกแม่ทัพใหญ่สำเร็จโทษคุมขังในคุกหลวง ยามนี้องค์ชายรองได้ขึ้นรับตำแหน่งฮ่องเต้คนใหม่ เพราะองค์รัชทายาทไม่มีคุณสมบัติเหมาะสม ไป๋ซือกวงถูกปลดและเนรเทศไปเมืองชายแดนทิศเหนือ”

“ร่วมมือกับพวกซยงหนูขายแผ่นดินตนเองขนาดนั้น ไม่ถูกประหารทั้งสามคนนับว่าแม่ทัพใหญ่เมตตามากแล้ว”

ลู่ชุนหยางกล่าวถึงความผิดของพ่อตาแม่ยาย ซึ่งถูกฮูหยินของเขาตัดขาดความสัมพันธ์ไปนานแล้ว

“พวกเราต้องคอยลาดตระเวนตรวจตราให้ดี พวกมันไม่ได้หนีหายไปหมดอย่างแน่นอน เพื่อความปลอดภัยของบุตรหลานในภายภาคหน้า”

จวิ้นอ๋องเอ่ยเสริมด้วยท่าทีมุ่งมั่นตั้งใจ ชีวิตที่เหลือขอทำเพื่อแว่นแคว้นและบุตรหลานในปกครอง

“ตกลงเพคะ/ตกลงพ่ะย่ะค่ะ”

จากศัตรูในวันวาน ยามนี้กลายมาเป็นสหายอย่างไม่น่าเชื่อ คงเพราะเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนแล้วแต่มีคนผิด และได้รับผลของการกระทำอย่างสาสม

ไป๋ซือเย่วจึงปล่อยวางและยอมให้โอกาสบิดาของบุตรชายคนโต เข้ามาร่วมแบ่งปันความสุขในตระกูลลู่ หากมัวแต่ยึดติดคนที่เสียใจมากที่สุดย่อมเป็นลู่ชุนเฟย เด็กน้อยผู้ยอมเปิดใจให้บิดากับน้องชายจนเต็มพื้นที่ในหัวใจ

ส่วนสามีใหม่ยังคงหึงหวงฮูหยินสุดที่รักไม่แปรเปลี่ยน แต่ก็ยอมรับจวิ้นอ๋องเป็นสหายได้ไม่ยาก เพราะบุรุษย่อมมีจุดที่พูดคุยกันได้ถูกคอ โดยเฉพาะเรื่องการกวาดล้างพวกซยงหนูและพวกคนร้ายต่างแคว้น

สองตระกูลช่วยกันพัฒนาเมืองท่าให้กลายเป็นเมืองที่ปลอดภัยและน่าอยู่ไม่ต่างจากเมืองหลวง เพื่อปูทางให้บุตรหลานทั้งหกคนได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข และมีอิสระในการเลือกเส้นทางของตนเอง

จบบริบูรณ์...