ชุมนุมญาติ?

“คุณหนูระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ หากไม่ชอบมาพากลให้รีบกลับจวนทันที นายท่านไม่ปล่อยให้คุณหนูเดือดร้อนอย่างเด็ดขาด”

“เข้าใจแล้ว เจ้าอย่ากังวลไปเลย”

“ท่านแม่พวกเราไม่เข้าไปพร้อมกันหรือขอรับ”

เด็กชายได้ยินว่าต้องรีบกลับจวน แต่มารดาไม่ได้กลับไปด้วยจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“แม่พบคนรู้จักและมีเรื่องต้องพูดคุยกัน หากอาเฟยตามไปด้วยเกรงว่าท่านลุงจะน้อยใจที่อาเฟยคุยกับคนอื่น อาเฟยรีบไปบอกท่านลุงว่าแม่กำลังพูดคุยกิจธุระดีหรือไม่”

“ขอรับ อาเฟยจะรีบกลับไปบอกท่านลุงเอง” เด็กชายรับคำด้วยท่าทีแข็งขัน

เมื่อรถม้าจากจวนตระกูลลู่ถอยห่างออกไปไกล ไป๋ซือเย่วจึงเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมหม่าหลง นางทำทีเดินผ่านโต๊ะที่มีบุรุษต่างถิ่นสี่คนนั่งพูดคุยกันอยู่

โฉมสะคราญเดินทอดน่องอย่างเชื่องช้า ไม่ได้หันไปมองผู้ใดทั้งนั้น จุดมุ่งหมายคือห้องนั่งดื่มน้ำชาส่วนตัวบนชั้นสองของโรงเตี๊ยม

แผนล่อให้ปรากฏตัวได้ผลเกินคาด ชายหนุ่มเรือนกายสูงโปร่งผู้เป็นหัวหน้ากลุ่ม มองตามสตรีงดงามด้วยความดีใจ เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามมาติด ๆ ห่างออกไปไม่ไกลยังมีบุรุษเจ้าถิ่นเดินตามมาเช่นกัน แต่ยังไม่เปิดเผยตัวให้โฉมงามรับรู้

ทว่าไม่มีใครสังเกตเห็นเลย ว่ากลุ่มคนที่เพิ่งเดินทางมาจากเมืองหลวง กำลังก้าวขาลงจากรถม้าพร้อมกับองครักษ์ข้างกาย

และแน่นอนว่าพระชายาเอกผู้หวงแหนสวามียิ่งกว่าสิ่งใด ได้แอบติดตามมาด้วยเช่นกัน!

“เจิ้งหลงไปสืบดูให้แน่ชัด ข้าจะไปรออยู่ที่ห้องดื่มชา”

น้ำเสียงตื่นเต้นสั่งการองครักษ์คนสนิท เมื่อเห็นใบหน้าด้านข้างของสตรีชุดดำ สตรีที่มีบุรุษเดินตามถึงสองคน

“พ่ะย่ะค่ะ”

ทางด้านบุรุษต่างแคว้นที่เดินตามคนรู้จักมาติด ๆ เขาไม่เคาะประตูห้องตามมารยาท แต่ผลักประตูเข้าไปด้วยท่าทีคุ้นเคย

แอ๊ด!!!!!

“การข่าวไวยิ่งนักเพคะ”

น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยขึ้นขณะยกจอกน้ำชาขึ้นจิบ ดวงตากลมโตจ้องมองผู้มาเยือนด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

ไป๋ซือเย่วไม่ได้ลุกขึ้นยืนทำความเคารพผู้มาเยือนอย่างที่ควรจะเป็น ท่วงท่าผ่อนคลายสบายใจเกินเหตุ ทำให้หัวคิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจ

“น้องสาวของข้าหายตัวไปทั้งที ข้าย่อมไม่อยู่นิ่งเฉย”

“รู้ได้อย่างไรเพคะ ว่าหม่อมฉันยังมีชีวิตอยู่”

เรื่องนี้นับว่าไม่เกินความคาดหมายแต่อย่างใด เหรินหลานคงบอกกล่าวให้เจียงซูหลิงรับรู้ก่อนยอมรับโทษ สตรีชั่วผู้นั้นคิดว่าหลบไปอยู่ไกลถึงเมืองชายแดนแล้วปลอดภัย เลยกล้าพูดในเรื่องที่นางไม่ได้สั่ง

แต่ช่างเถิดเพราะเรื่องนี้นับว่าอยู่ในแผนการเช่นกัน หากข่าวการรอดชีวิตไม่หลุดออกไป คงยากที่จะดำเนินการในขั้นถัดไป

วันนี้นางอยู่ในสถานะพร้อมสู้ทั้งศึกนอกศึกใน ถึงคราต้องสะสางกันเสียที!

“มีคนในยุทธภพกำลังตามสืบเรื่องของเจ้า ข้าเลยมั่นใจว่าเจ้ายังไม่ตาย เลยให้คนตามสืบหาจนพบ”

ร่างสูงโปร่งถือวิสาสะนั่งลงตรงข้ามน้องสาวต่างมารดา ตั้งแต่รู้ข่าวเรื่องการเสียชีวิตของสองคนแม่ลูก เขาก็ให้คนตามสืบเรื่องราวให้แน่ชัด

ที่ห่วงใยหาใช่รักใครกลมเกลียวเฉกเช่นพี่น้องทั่ว ๆ ไป แต่เพราะข้อตกลงระหว่างกันยังไม่สำเร็จ หลังจากสายข่าวยืนยันว่าพบเจอผู้สูญหาย จึงเดินทางมาเยือนเมืองท่าด้วยตนเอง

“องค์ชายรัชทายาทไป๋ซือกวง เดินทางมาพบหม่อมฉันถึงที่นี่ มีสิ่งใดให้รับใช้หรือเพคะ”

“เจ้าดูแปลกไป การพูดจาหรือแม้แต่ท่าทาง ก็แตกต่างไปจากเดิม”

“คนเพิ่งรอดตาย ย่อมเกิดการเปลี่ยนแปลงไม่มากก็น้อย”

ข้อมือเรียวเล็กสะบัดไปมาเล็กน้อย เมื่อเหลือบไปเห็นสายตาคุ้นเคยคู่หนึ่ง กำลังสอดแนมผ่านช่องว่างเล็ก ๆ ตรงผนังห้อง มุมปากสีหวานกดลึกอย่างขบขัน ห้ามปรามเพียงไรก็ตามมาด้วยทุกที!

ทางด้านบุรุษที่กำลังรอคอยอยู่ในห้องดื่มน้ำชาซึ่งอยู่คนละฟากฝั่ง ยามนี้จิตใจของเขาร้อนรนไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

หนานจิงชวนลุกขึ้นเดินไปเดินมาอยู่หลายรอบ หัวใจชายหนุ่มผู้คาดหวังเต้นระรัวด้วยความดีใจ

สตรีในห้วงคำนึงยังมีชีวิตอยู่ อีกทั้งบุรุษลึกลับเจ้าของหยกพกสีดำ ยังปรากฏตัวขึ้นในเวลาเดียวกัน วันนี้เขาต้องได้รู้ความจริงที่ยังติดค้างอยู่ในใจ

เมื่ออดทนรอคอยฟังข่าวจากองครักษ์ไม่ไหว คนร้อนใจจึงรีบเดินออกจากห้องดื่มน้ำชาทันที

ฝีเท้าแผ่วเบาของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นกลาง แอบย่องเข้าไปใกล้ห้องดื่มน้ำชาของเป้าหมาย แล้วหลบซ่อนตรงมุมลับสายตา

น้ำเสียงหวานตราตรึงไม่ลืมเลือน ย้ำชัดว่าสตรีชุดดำในห้องนี้คือคนที่เขาคาดหวังไม่ผิดอย่างแน่นอน

“ข้ามาขอโทษที่ทำเจ้าลำบาก และอีกอย่าง…”

“รีบกล่าวให้ตรงประเด็นเถิดเพคะ หม่อมฉันมีเวลาไม่มาก”

คนถามตั้งใจใช้น้ำเสียงที่ดังตามการสนทนาแบบปกติ

ไม่ได้กระซิบแผ่วเบาอย่างที่เคยกระทำยามนัดพบเจอกัน เพื่อให้ผู้ที่กำลังแอบฟังทั้งหลาย ได้ยินความจริงทุกอย่างโดยพร้อมเพรียงกัน

ไป๋ซือเย่วแทบอยากหัวเราะออกมาให้ดัง ๆ  เมื่อโรงเตี๊ยมแห่งนี้กลายเป็นสถานที่ชุมนุมญาติไม่สนิทเสียอย่างนั้น

“ข้าอยากให้เจ้าพยายามเข้าหาจวิ้นอ๋องอีกสักครั้ง ข้ารู้ข่าวว่าคนผู้นั้นยังคงอาลัยอาวรณ์เจ้ากับลูก หากกลับไปคงขึ้นครองตำแหน่งเดิมได้ไม่ยาก”

“กลับไปเพื่อการใดเพคะ”

นางถามทั้ง ๆ ที่รู้คำตอบอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้ง เพราะคนรอฟังมีมากกว่าหนึ่งคน

“เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าต้องขโมยตราประทับของจวิ้นอ๋องมาให้ข้า!”

ไป๋ซือกวงยังคงพูดประโยคเดิม ๆ เมื่อพบเจอหน้าน้องสาวต่างมารดาผู้หัวอ่อน

แต่เขายังไม่เคยได้รับตราประทับสำคัญเลยสักครั้ง เพราะน้องสาวตอบรับแต่ไม่ยอมลงมือเสียที!

“องค์รัชทายาทแคว้นหวงหลิง พี่ชายที่เคารพรักของหม่อมฉัน พระองค์จนตรอกนักหรือเพคะ ถึงได้หลอกใช้หลอกถามเอาความกับสตรีอ่อนแอมาโดยตลอด”

ท่วงท่าของคนพูดดูผ่อนคลายสบายใจ สวนทางกับคำถามซึ่งพุ่งเป้าตรงประเด็น คนแอบฟังไม่ต้องคาดเดาไปเอง หรือปะติดปะติดเรื่องราวเลยแม้แต่น้อย

“นี่เจ้า!”

“ว่าอย่างไรเพคะ ไม่มีปัญญาลงมือด้วยตนเองแล้วหรือ ถึงได้พึ่งพาองค์หญิงปลายแถว ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนไม่เคยใส่ใจกันเลยสักครั้ง”

“ข้ามอบหยกพกประจำตัวไว้ให้เจ้าใช้งานแล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงกล่าวว่าข้าไม่ใส่ใจ”

องค์รัชทายาทแห่งแคว้นหวงหลิง ขบกรามเข้าหากันแน่นด้วยท่าทีโมโห เมื่อสตรีผู้ว่าง่ายมาโดยตลอด กล้าทำตัวแข็งข้อแตกต่างไปจากเดิม

“ใช้งานการใดเพคะ ในแคว้นถิงโจวไม่มีใครรู้จักหยกพกของพระองค์เลยสักคน หยกสีดำชิ้นนั้นนำพาความยากลำบากมาสู่หม่อมฉันกับลูกเสียมากกว่า เนื้อหยกไร้ค่าไร้ราคาสิ้นดีขายยังได้เพียงแค่หนึ่งอีแปะ!”

“ขาย เจ้ากล้านำหยกที่ข้ามอบให้ไปขายเช่นนั้นหรือ”

ถึงแม้จะเป็นหยกพกซึ่งถูกปลอมแปลงขึ้นมา แต่องค์หญิงปลายแถวไร้คนเหลียวแล ย่อมไม่มีสิทธิ์ดูแคลนในสิ่งที่เขามอบให้!

“คนมันจนตรอกไร้ทางเลือก เห็นสิ่งใดไร้ประโยชน์ย่อมขายเอาตำลึงมาเลี้ยงชีพ”

น้ำเสียงไม่ยินดียินร้ายตอบกลับทันที นางขายหยกสีดำชิ้นนั้นไปแล้วคือเรื่องจริง แต่ไม่ใช่เพราะจนตรอกไร้ตำลึงเลี้ยงชีพอย่างที่กล่าว

นางขายทิ้งเพราะขี้เกียจเก็บต่างหาก มองดูเพียงผิวเผินยังรู้เลยว่าหยกชิ้นนั้นเป็นของปลอม!

“ไป๋ซือเย่ว เจ้ากล้าขัดคำสั่งเสด็จพ่อเสด็จแม่หรือ หากทั้งสองพระองค์รู้ข่าวเรื่องที่เจ้าไม่เชื่อฟัง คงไม่ต้องให้ข้าบอกว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้นตามมาภายหลัง”

“แล้วอย่างไรเพคะ จะนำกำลังพลลับ ๆ ขององค์รัชทายาท แอบเข้าโจมตีเมืองท่าด้วยวิถีแห่งกองโจร แล้วใส่ร้ายว่าจวิ้นอ๋องหนานจิงชวนก่อกบฏเช่นนั้นหรือ”

“จะ…เจ้ารู้ได้อย่างไร” ไป๋ซือกวงถามกลับด้วยท่าทีร้อนรน

แผนการนี้ยังไม่ผ่านความเห็นชอบ จากท่านแม่ทัพใหญ่ของแคว้นหวงหลิง

คนผู้นั้นขี้ขลาดตาขาวไม่กล้าสู้ศึกกับแคว้นใกล้เคียง อ้างแต่สัญญาพักรบหนึ่งร้อยปี เขาจึงลอบสั่งสมกำลังพลลับ ๆ ด้วยตนเอง

“ท่าทางโง่เขลาเช่นนี้เดาได้ไม่ยาก แต่คงลืมไปแล้วกระมังว่าหม่อมฉันหย่าขาดจากจวิ้นอ๋องแล้ว เรื่องราวต่อจากนี้ย่อมไม่เกี่ยวข้องกัน”

ประโยคนี้นางกล่าวด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม เพื่อบอกกล่าวให้สองบุรุษผู้มาแอบฟังรับรู้และเข้าใจให้ตรงกัน จะได้ลดทอนความวุ่นวายลงสักหน่อย

“ไป๋ซือเย่ว เจ้าไม่ห่วงชีวิตของบุตรชายเลยหรืออย่างไร แค่สตรีอ่อนแอกับเด็กน้อยคนหนึ่ง จะเอาสิ่งใดมาต้านทานรับสั่งของเสด็จพ่อ!”

ไป๋ซือกวงตะคอกเสียงใส่น้องสาวด้วยท่าทีโกรธจัด ทว่าประโยคข่มขู่ของเขาทำให้สตรีผู้เคยควบคุมอารมณ์ตนเองได้ดีมาโดยตลอด ลุกขึ้นพรวดพราดบุกเข้าประชิดตัวทันที

พี่ชายนิสัยเสียเช่นนี้ไม่ทุบไม่ตีคงไม่ดีขึ้นหรอก!